Musihilation - Subiektywny Blog Muzyczny

Powrót do korzeni: Chris Cornell – Songbook

2012-01-31T22:00:00.004+01:00

Prawie trzy lata temu ukazała się najbardziej kontrowersyjna z wszystkich płyt, które Cornell nagrał w swojej karierze – Scream. Na szczęście okazało się, że był to tylko chwilowy skok w zupełnie nierockowym kierunku. Na początku 2010 roku oficjalnie ogłoszono reaktywację jednej z legend Seattle – Soundgarden. Panowie ruszyli w trasę, wydali kompilację największych przebojów, a na bieżący rok zapowiedzieli nowe studyjne wydawnictwo. W międzyczasie Cornell zagrał niejeden koncert solowy – w dosłownym tego słowa znaczeniu: tylko on i gitara akustyczna. I właśnie tym (przynajmniej w moich oczach, a raczej uszach) muzycznie się zrehabilitował.

Wydana 21. listopada 2011 roku płyta Songbook to pamiątka po trasie, jaką odbył między marcem a majem zeszłego roku w Stanach. W repertuarze występów Cornella znalazły się utwory zarówno jego autorstwa jak i covery. Jeśli chodzi o te drugie, można mówić o pewnej przewidywalności: Imagine Johna Lennona to po prostu klasyk, Thank You Led Zeppelin może tak klasycznym kawałkiem nie jest, jednak niemal każda kompozycja Brytyjczyków nadawałaby się do grania w aranżacji akustycznej. W przypadku piosenek autorskich i tych, które współtworzył, Cornell pokusił się o zagranie nie tylko popularnych utworów Soundgarden czy Audioslave, lecz przypomniał także fragmenty jedynej płyty projektu Temple Of The Dog i sięgnął po materiał z płyt solowych. Obok sztandarowych hitów macierzystej formacji, jak Black Hole Sun czy Fell On Black Days pojawiły się Ground Zero z albumu Scream, Can't Change Me z Euphoria Morning czy Scar On The Sky z Carry On. W moim odczuciu przede wszystkim te utwory, odarte ze studyjnej produkcji, zyskały nowe życie. Ascetyczne wersje, w dodatku zarejestrowane podczas koncertów, sprawiły, że nawet na te słabsze momenty w dyskografii Cornella można spojrzeć nieco przychylniejszym okiem. Nieco rockowego pazura zyskał wspomniany wyżej utwór Ground Zero.

Songbook otwiera inny utwór z płyty Scream, As Hope And Promise Fade (zamieszczony na tamtym krążku w postaci ukrytej ścieżki, pod tytułem Two Drink Minimum). W oryginale klasycznie bluesowy, w nowym wydaniu wypada równie dobrze, a może nawet bardziej przekonująco. Jedną z dwóch nowości jest tutaj Cleaning My Gun, kawałek wcześniej nie wydany na żadnej z płyt Cornella – raczej niczym się nie wyróżnia, jednak ciężko nazwać go wypełniaczem. Wreszcie świetnie zabrzmiały ballady Audioslave, wręcz stworzone do akustycznego grania. Cieszy to tym bardziej, że na jedynym wydawnictwie koncertowym tego zespołu (Live in Cuba z 2005) większość wykonań wskazywała, że ta grupa nie była wtedy w zbyt wysokiej formie. Nagrania z Songbook też nie są idealne, jednak tutaj jest to wynik swobodnego podejścia do utworów, co w żadnym wypadku nie jest wadą. Wręcz przeciwnie, stanowi to największą wartość tego albumu i pokazuje, że Cornellowi należy się miejsce wśród najlepszych wokalistów rockowych. Ostatni na trackliście jest The Keeper - wyjątek w tym zestawie, bo został zarejestrowany w studiu. Ten kawałek ukazał się na ścieżce dźwiękowej do filmu Kaznodzieja z karabinem (Machine Gun Preacher, reż. Marc Forster). Choć jest to bardzo udana piosenka, to raczej ciekawostka niż coś, co miałoby mieć wpływ na kolejną zmianę kierunku muzycznego Cornella.Po tak smakowitej przystawce, jaką jest Songbook, nie pozostaje nic innego, jak czekać na danie główne w postaci nowej płyty Soundgarden. Mam nadzieję, że będzie to dla Chrisa Cornella powrót do korzeni – już na stałe, bez niepotrzebnego oglądania się na to, co aktualnie jest w muzyce modne.

/B0UNCE

Ale wiocha - w poszukiwaniu dawnego żywiołu Żywiołaka.

2012-01-24T20:16:00.005+01:00

Powstały w 2005 roku Żywiołak, od początku swojego istnienia był wyjątkowym zjawiskiem na polskim rynku muzycznym. Określenia takie jak folkmetal, heavy folk, biometal, polska muzyka neoludowa (zaproponowana przez nich samych) a ostatnio heavy folk nieestetyczny, to jedynie część łatek, jakie zostały przypięte zespołowi. Za jego założenie odpowiada dwóch muzyków: Robert Jaworski - który wcześniej dał się poznać dzięki takim zespołom jak Kapela Ze Wsi Warszawa czy Ich troLe, oraz Robert Wasilewski - współzałożyciel i gitarzysta Open Folk. Wykorzystali oni archaiczne instrumenty oraz połączyli je z nowoczesnym brzmieniem i niesamowicie brzmiącą perkusją i wszelkimi jej pokrewnymi. Magii całości dodały wyjątkowe głosy wokalistek: Anny Piotrowskiej oraz Izabeli Byry. To one potrafiły przyprawić słuchacza o ciary na plecach albo wprowadzić w trans. Koncertowo Żywiołak sprawdzał się w stu procentach - szaleństwo i pożoga, niemalże gwarancja udanie spędzonego czasu.

Muzyka Psychodelicznej Świtezianki to było objawienie, słuchałam tego w kółko, zachwycając się niesamowitymi tekstami, rytmami i wokalami. Na koncertach podziwiałam całość, wykonywaną na żywo z pełnym profesjonalizmem. Nowa Ex-Tradycja, pierwsza długogrająca płyta zespołu, zawierała kilka utworów z EPki, o poprawionym brzmieniu, nieco zmienionych aranżach, ale także nowe kompozycje. Tematyka wierzeń przedchrześcijańskich, wdzięczna i nieco romantyczna wizja tego, w co wierzyli i co czcili nasi praprzodkowie, intrygowała (i robi to nadal), a zamieniona w rewelacyjne liryki, dodawała zespołowi oryginalności.

I tak, po kilku latach, otrzymaliśmy nową płytę Żywiołaka. Domyślacie się już, co się stało? Pewnie tak, bo niektórzy z Was czytają regularnie tego bloga. Inni zaś posłuchali płyty. Jeszcze inni, zupełnie przypadkowo podobnie postępujący jak ci pierwsi, wiedzą, że gdy moje ulubione zespoły zaczynają robić coś, co mi się nie podoba, nie potrafię przejść obok tego obojętnie. A wtedy wyżywam się tutaj. Nie inaczej jest tym razem.

Globalna Wiocha, bo tak zwie się ostatni krążek Żywiołaka wydany w 2011 roku, od początku wzburzył fanów i podzielił ich na dwa obozy - wielbicieli "starego" i "nowego". Typowa sytuacja, gdy mamy do czynienia ze zmianami dalece posuniętymi. Zacznijmy od tego, że nastąpiła wymiana głosów zespołu. Na miejsce Anny i Izy pojawiły się dwie nowe wokalistki: Monika Wierzbicka i Karina Kumorek (warto wspomnieć, że przez zespół w międzyczasie przewinęły się Monika Sadkowska i Agnieszka Biniek). Z kronikarskiego obowiązku dodam, że pierwszego perkusistę, Macieja Łabudzkiego, zastąpił w 2007 roku Maciej Dymek.

Ale wróćmy do tego, co przynosi nam Globalna Wiocha. A przynosi ona, moi drodzy, nieco więcej nowoczesności, a może raczej - nowości - niż byśmy się tego spodziewali i (?) chcieli. Oczywiście muzycznie jest wybornie - nie można zarzucić muzykom, że nagle zapodziali gdzieś swoje talenty i oto sprzedają słuchaczom jakiś bubel. Co to to nie, ale... Im dalej w las, ale raczej wieżowców, niż dębów, tym gorzej i bardziej... nieżywiołakowo. Teksty silnie uwspółcześniono, oczywiście gdzieniegdzie przebijają się jeszcze tematy poniekąd zbliżone do tego, do czego kapela nas przyzwyczaiła. Pojawia się też Mój miły rolniku, znane z koncertów, co odebrałam jako miły akcent, ale... to już nie te same głosy, które polubiłam. Brakuje mi dawnych standardów, które wyśrubowali sobie członkowie zespołu, trzeba przyznać, niebotyczne. Im dalej tym gorzej. Apogeum to chyba Moskwa, do której powstał zresztą teledysk. Od początku brzmi to wszystko jakoś za bardzo radiowo, radośnie i mało heavyfolkowo. Co się tyczy zresztą większości utworów na tej płycie. Teksty błahe, słabe, banalne i mocno odbiegające od tematyki, która dominowała, a właściwie była jedyną, na Muzyce Psychodelicznej Świtezianki i Nowej Ex-Tradycji. Spodziewaliście się u Żywiołaka liryków w rodzaju: "Transmisja danych trwa" albo "hot", "Berlin, Berlin, dyskretny urok, delikatny spleen"? Dla kogoś, kto nie zna twórczości zespołu, z pewnością to nic zaskakującego, ot, teksty piosenki. Polecam zatem sprawdzić pierwsze dwa krążki.

Może już niedługo będziemy mówić, że Żywiołak skończył się na Nowej Ex-Tradcyji?

Materiały źródłowe:

http://karrot.pl/zywiolak#pliki

http://www.zywiolak.pl/

http://www.zywiolak.webd.pl/

Zdjęcie okładki płyty pochodzi z oficjalnej strony zespołu.

SLAYER i Megadeth znowu w Polsce! I nie tylko oni...

2012-01-20T22:36:00.002+01:00

Ok, nie pisaliśmy o tym wcześniej, bo wydawało nam się, że wszyscy to wiedzą i tak dalej, możecie przeczytać o tym w każdym serwisie internetowym zajmującym się muzyką. Ale natężenie zapowiedzi świetnych koncertów w 2012 roku zaczyna przypominać o zbliżającym się końcu świata. A my nie możemy tego pominąć!

Nieformalny plakat/ulotka reklamujący Slayera @ Ursynalia 2012,
autorstwa Tarakum (link na dole notki)

Przyznam, że głównym bodźcem była jednak wiadomość, która gruchnęła dosłownie kilkadziesiąt minut temu - SLAYER ponownie zagra w Polsce! Koncert będzie miał miejsce podczas Ursynaliów 2012. WOW! Redakcja Musihilation jest wyraźnie i niezdrowo podniecona! I oczywiście będzie na miejscu!

Kolejno odlicz, czyli cofamy się w czasie, żeby uzupełnić wieści o ważnych koncertach nadchodzących miesięcy:Na polskie edycji Metalfestu, obok takich zespołów jak Kreator, Death Angel, Monnspell, W.A.S.P., Fear Factory, Dark Tranquility, Tryptikon, In Extremo, Ensiferum, Blind Guardian, Vader, Hypocrisy, Septic Flesh, Alestorm, Hate i jeszcze kilku innych, wystąpi drugi zespół z amerykańskiej czwórki thrashu, czyli Megadeth! Boli jedno: że dwie powyższe imprezy odbywają się w tym samym czasie (1-3 czerwca 2012), w dwóch, odległych od siebie miejscach - w Warszawie i Jaworznie. Komentarz na temat wydaje się zbędny.

Inne wieści dotyczą Przystanku Woodstock. Okazuje się, że nie zagra tam trzeci z zespołów Wielkiej Czwórki (chociaż ładnie wyglądałaby taka wiadomość w newsie), a mianowicie Anthrax. Koncert odwołali z powodu zmiany planów koncertowych, jednak planują zagrać w roku 2013. OBY! Tymczasem w zastępstwie przyjedzie Machine Head. Nieźle?

Ale to nie koniec.

Ponadto nasz kraj najprawdopodobniej odwiedzą Guns N'Roses, na jedynym koncercie, który miałby odbyć się w Rybniku, na Stadionie Miejskim. Informacja ta nie jest jednak pewna na 100%.

W lipcu zawitają do nas także (na pewno) Red Hot Chilli Peppers. Fani Red Hotów z pewnością mają już bilety na 27. lipca, ale dla formalności dodam, że koncert odbędzie się na warszawskim Bemowie i będzie częścią dwudniowego Impact Festival.

Ufff, a to z pewnością nie koniec emocjonujących wieści koncertowych. Szykujcie portfele, bo może być tylko lepiej. Wciąż nie znamy line-upu i daty polskiego Sonisphere, a wiadomo, że kolejna edycja jest w planie.

Stay tuned!

And listen to Slayer!

*****

Plakat/ulotka autorstwa Tarakum, przeznaczony do powszechnej dystrybucji dostępny po linkiem: LINK

Borderline Personality Disorder - Borderline Personality Disorder EP

2012-01-16T11:56:00.002+01:00

Na ten kwartet z Bielska-Białej trafiłem zupełnie przypadkowo, dzięki rzuceniu okiem na główną stronę metal-archives.com. Jak widać, przypadki bywają szczęśliwe, gdyż dzięki niemu miałem możliwość przesłuchania świeżych nagrań (wydanych 8. grudnia) bardzo obiecującej, młodej kapeli – zupełnie za darmo (TUTAJ), w dodatku jak na fonograficzny debiut brzmiących fantastycznie. Oczywiście EPkę Borderline Personality Disorder można również nabyć w postaci fizycznej, zamawiając ją poprzez email: management.BPD@gmail.com.

W skład zespołu wchodzą: perkusista Robin Huńka, gitarzyści Jakub Kos i Paweł Kurcyus oraz brat Jakuba, wokalista Filip Kos. Panowie przyznają się do inspiracji m.in. twórczością grup Pantera, Lamb Of God, Devil Driver, Vader i Arch Enemy. Ich muzykę, w dużym uproszczeniu, można by określić jako pewną wypadkową tych inspiracji – połączenie technicznego death/thrash metalu z odrobiną deathcore'u (szczególnie słyszalnego w wokalu) i melodeathu.

Sporo w utworach BPD charakterystycznego dla LoG czy przede wszystkim Pantery groove'u, będącego podstawą specyficznie chwytliwych kompozycji. Wokal, jak już wspomniałem, najbardziej kojarzy mi się z nurtem deathcore'owym i zespołem, który z tegoż nurtu wyrósł – amerykańskim Job For A Cowboy. Zresztą moje pierwsze skojarzenie po przesłuchaniu debiutanckiej EPki bielszczan to właśnie przede wszystkim muzyka JfaC. Nie ma jednak mowy o bezmyślnym kopiowaniu zagranicznych patentów – jest to materiał bardzo dopracowany kompozycyjnie, zagrany niesamowicie sprawnie, z wielkim polotem... Zupełnie, jakby ten zespół istniał nie od zeszłego roku (!), a od dobrych kilku lat. Ogromne wrażenie zrobiły na mnie świetne solówki gitarowe – melodyjne i, co najważniejsze, sensowne, nie polegające na zagraniu kilkunastu losowych dźwięków.

Za najlepszy z trzech zawartych na EP utworów uważam ostatni na liście, Hannibal. Jest zarazem najdłuższą i najbardziej rozbudowaną kompozycją – trzeba mieć talent, żeby coś takiego napisać i wykonać. Jest tu i niegłupio brzmiące, tajemnicze intro, i świetne, mocne riffy, i porywające solówki – w szczególności doskonałe, długie solo w końcówce utworu.Szkoda tylko, że Borderline Personality Disorder EP trwa nieco ponad 15 minut. Tyle jednak wystarczy, żeby zainteresować potencjalnych fanów zespołu (do których i ja powoli zaczynam się zaliczać) i, miejmy nadzieję, jakąś niezależną wytwórnię, która pozwoli tym młodym muzykom na rozwinięcie skrzydeł i wydanie dłuższego albumu.

/B0UNCE

Jane’s Addiction – The Great Escape Artist (2011)

2012-01-12T08:00:00.000+01:00

Miniony, 2011 rok, podsumuję recenzją płyty wyjątkowej pod wieloma względami, tak samo jak wyjątkowy jest sam zespół Jane’s Addiction.

Ameryka lat dziewięćdziesiątych była kolebką wielu kapel, które przetrwały do dziś i nadal świętują sukcesy. Niewiele jest jednak zespołów z tak pogmatwaną historią, balansujących z płyty na płytę na granicy rozpadu, niejednokrotnie takich rozpadów doświadczając. Rdzeniem zespołu, prawdziwym frontmanem i twórcą tego co dziś znamy jako Jane’s Addiction jest Perry Farrell. Perry to człowiek o skomplikowanym życiorysie, począwszy od dzieciństwa, kiedy to był wykorzystywany przez ojca – gangstera – do szmuglowania kontrabandy, poprzez ucieczkę z domu w wieku 17 lat, wszelkiej maści nałogi, wiele nieudanych związków aż po pracę w charakterze striptizera. Zespół powstał w 1985 roku na zgliszczach wcześniejszych projektów muzycznych Perry’ego. Nazwa wzięła się od imienia Jane Bainter, dziewczyny, która była „dobrym duchem” zespołu, pomagając, a niejednokrotnie nawet utrzymując początkujący zespół z własnej kieszeni. Kieszeń tą zapełniała wykonując tzw. „najstarszy zawód świata”.

Twórczość Jane’s Addiction to protoplasta rocka alternatywnego. Swoisty miks rocka, jazzu i funku o głębokim artystycznym wyrazie, pomimo iż odstawał i nadal odstaje od panujących trendów, znalazł swoich odbiorców w liczbie wystarczającej. by zespołem zaczęły się interesować wytwórnie płytowe. Pierwszy kontrakt zespół zawarł z Warner Music, gdyż tylko oni gwarantowali dużą wolność artystyczną, tak istotną dla Perry’ego. Debiut zespołu z 1987 roku, będący rejestracją koncertu w klubie Roxy w Hollywood, wbrew ustaleniom z Warner wydany został przez niezależną wytwórnię XXX. Druga płyta z 1998 r. pt. Nothing Shocking (ang. Nic Szokującego), opatrzona kontrowersyjną okładką autorstwa Perry’ego została wycofana ze sprzedaży w wielu sklepach. Zespół zyskał dużo na skandalu wywołanym okładką, dodatkowo potęgując ten dobry-zły PR na koncertach, na których zdarzało im się grać nago, upijać się do nieprzytomności czy skakać ze sceny na publiczność. Zespół wydał potem jeszcze album Ritual de lo Habitual, lecz prace nad nim trwały dość długo gdyż atmosfera w zespole się popsuła. Uzależnienia i konflikt między Perrym Farrellem a gitarzystą Davem Navarro nieuchronnie zapowiadały rozpad zespołu. Doszło nawet do tego że na jednym z koncertów w Australii muzycy Jane’s Addiction pobili się na scenie podczas koncertu. Jest to tylko wstęp do zawiłej historii Jane’s Addiction, zespół zaliczył jeszcze dwa rozpady i powroty w nieco zmienionym składzie. Zainteresowanych zapraszam do lektury autoryzowanej biografii pt. Whores: An Oral History of Perry Farrell and Jane's Addiction autorstwa Brendana Mullena.

Skupię się teraz na najnowszym albumie Jane’s Addiction pt. The Great Escape Artist, na który zespół kazał sobie czekać od 2003 roku – czyli od wydania płyty Strays.Na album składa się dziesięć kompozycji, z których tylko jedna trwa dłużej niż pięć minut, reszta oscyluje w granicach trzech, czterech minut. Już pierwszy utwór pt. Underground udowadnia, że rockowy kawałek nie musi być długi, aby stać się dziełem kompozycyjnym. Perfekcyjna sekcja bas + perkusja w wykonaniu świeżego nabytku zespołu basisty Davida Andrew Sitek’a i perkusisty Stephena Perkinsa, który jest w zespole od zawsze, powoduje że muzyki chce się słuchać głośno by poczuć wibracje towarzyszące niskim, basowym dźwiękom. Co ciekawe, w bogatej historii wzlotów i rozpadów Jane’s Addiction, jedynym muzykiem, który „ulegał” wymianie był basista, przez lata przewinęło ich się przez zespół pięciu. Drugi utwór End To The Lies zagrany w umiarkowanym tempie, daje trochę bardziej popisać się niezwykłemu wokaliście Perry’emu. Możemy usłyszeć jego charakterystyczną, nieco chrypliwą manierę, która tak bardzo podoba się fanom zespołu. Następujący po nim utwór Curiosity Kills (ang. Ciekawość Zabija), to znów arcyciekawy pojedynek sekcji rytmicznej, tym razem z wieloma wstawkami elektronicznymi. Miarowe tempo basu przewija się przez cały utwór wypełniając każdą wolna lukę dźwiękową, choć tych wcale nie ma wiele.

Muzyka Jane’s Addiction jest kompletna, nie byłbym w stanie nic więcej dodać tym kompozycjom. Wszystko jest idealnie poukładane, a mnogość zastosowanych efektów wpadających nam w ucho nie pozwala się nudzić.Kolejny utwór Irresistable Force Met The Immovable Object to prawdziwy hit tej płyty, przepełniony optymizmem i energią, oczywiście za sprawą genialnej kompozycji i tekstu. Wystarczy posłuchać tego utworu rano i gdy refren, będący powtórzeniem tytułu, utkwi nam w pamięci, dzień będzie dużo lepszy. Następujące po nim I’ll Hit You Back oraz Twisted Tales to dwa dość zbliżone do siebie utwory, z których ciężko by wybrać faworyta. Zresztą każdy z utworów na The Great Escape Artist mógłby być singlem z równie dobrymi wynikami. Przez te blisko osiem lat, w głowach tych niezwykłych muzyków narodziło się tyle pomysłów, że teraz oferują nam je wszystkie na raz. Aż dziw bierze, że tego typu muzyka nie przedostała się do mass-mediów, gdyż jest naprawdę przebojowa i pozbawiona pewnej alternatywnej nadętości. Osobiście życzyłbym sobie, by na zapowiadanym na przyszły rok koncercie Red Hot Chili Peppers zagrało również Jane’s Addiction, bo to byłby koncert roku (no chyba że jednak Black Sabbath do nas przyjedzie).Na płycie są jeszcze cztery utwory, jednakże nie będę opisywał wszystkich, bo zabraknie mi przymiotników pochodnych od „wspaniały”. Chciałbym zwrócić uwagę jeszcze na dwa. Najdłuższy ponad pięciominutowy kawałek Splash a Little Water On It, który jest balladą, w najciekawszym jak dotąd w historii zespołu wydaniu i o dość dwuznacznym tekście, a drugi to ostatni na płycie Words Right Out of My Mouth, najbardziej rock’n’rollowy spośród wszystkich pozostałych, trochę w stylu The Ramones. Płytę The Great Escape Artist polecam wszystkim, bez względu na to, czy słuchają rocka, jazzu, funku czy nawet popu. Dodatkowo osobom, które nigdy wcześniej nie miały styczności z Jane’s Addiction polecam rozpoczęcie przygody właśnie od tej ich najnowszej płyty, gdyż muzyka jest bardzo przebojowa i co za tym idzie, przystępna.

/Sauteneron

Łyżka dziegciu i ciut miodku, czyli krótkie podsumowanie muzyczne roku 2011

2012-01-08T00:05:00.000+01:00

Rok 2011 przyniósł nam wiele dobrej muzyki, ale także sporo gniotów; kilka naprawdę szokujących wiadomości oraz, co najsmutniejsze, stanowił ostatnią prostą w karierze kilku muzyków. Odeszli: Karin Stanek (słynąca, chociażby, z występów z grupą Czerwono-Czarni, uśmiechnięta dziewczyna z warkoczami i gitarą, która śpiewała o tym, że wyłącznie chłopak z gitarą byłby dla niej parą), Maciej Zembaty, polski tłumacz poezji Leonarda Cohena, bliżej znany miłośnikom poezji śpiewanej. Zmarła także, napiętnowana w ostatnich latach i gnębiona przez media, polska diva, ekscentryczna i budząca kontrowersje swym zachowaniem i wizerunkiem, Violetta Villas. Po dramatycznej walce z chorobą odszedł także Piotr "Stopa" Żyżelewicz, perkusista znany m.in. z VooVoo, Izraela, Armii, Moskwy, Brygady Kryzys, 2Tm2,3 i wielu innych. Z najbardziej znanych i lubianych zagranicznych muzyków, pożegnaliśmy Mike'a Starra, współzałożyciela i pierwszego basistę zespołu Alice In Chains, oraz wirtuoza gitary, Gary'ego Moore'a. Najgłośniej jednak było o śmierci Amy Winehouse, która zmarła, według wyników śledztwa, z powodu sześciokrotnego przedawkowania alkoholu, po okresie abstynencji. Głosy krytyki pod jej adresem nie cichną do dziś. Jedno jest pewne - straciliśmy kolejny wielki głos.

Na szczęście rok 2011 przyniósł też sporo dobrych wieści oraz ciekawych wydarzeń zarówno w kraju jak i na świecie.

Zacznijmy od dobrych wiadomości, a tych było sporo. Nowe płyty, już na początku roku zapowiedziało kilka znaczących kapel metalowych, w tym Megadeth, Testament oraz Anthrax. Nowy album zaanonsowali także grunge'owcy z Soundgarden, którzy po trasie reaktywacyjnej przyznali, że ponowna współpraca okazała się owocna. Czekamy zatem na efekty. Ogromny entuzjazm wzbudziły pogłoski o reaktywacji Black Sabbath, które ostatecznie potwierdziły się w listopadzie. Fani szaleją, bilety na zapowiedziane koncerty rozchodzą się jak świeże bułeczki. Ojcowie heavy metalu powrócili!

Skoro już jesteśmy przy koncertach, należy wspomnieć o tych, które niżej podpisana widziała osobiście, a które szczególnie zapadły w pamięć i wywarły wpływ na dalszy bieg wydarzeń.

Jako najważniejsze koncerty w roku 2012 - i tu kolejność ma znaczenie - wyróżniam:

11.04.2011: European Carnage Tour 2011 w łódzkiej Atlas Arenie, czyli Slayer i Megadeth pod blokiem, bo: niespełna rok wcześniej powiedziałam, że byłoby miło, gdyby Slayer zagrał w Łodzi razem z Megadeth, a było to podczas Sonisphere 2010 na warszawskim Bemowie, tuż po koncercie Slayera, który dostał ochłap nagłośnienia i ochłap czasowy, w związku z czym, jaklo najlepszy zespół świata został potraktowany w moich oczach gorzej od ścierwa orkowego przez jeźdźców Rohanu. Dlatego też pragnęłam odkuć się za tę namiastkę koncertu i bardzo marzyłam o tym, aby to właśnie z Megadeth Slayer zagrał w nowiutkiej hali widowiskowej w Łodzi. Gdy dotarły do mnie wieści, że takie wydarzenie ma mieć miejsce, oddałam nerkę, zawarłam pakt z diabłem (pozdrawiam! ;)), rozbiłam świnkę z oszczędnościami z komunii, ale kupiłam bilet do Golden Circle i poszłam, zdarłam gardło, zobaczyłam Bogów z odległości 3 metrów i odtąd mogłam już umrzeć. Niektórzy mówią, że ten koncert był słaby. Pierdolę ich.

9.12.2011: Thrashfest Classics, Katowice, Mega Club. Klękajcie narody i bijcie pokłony przed kapelami, które zagrały tego wieczoru! Chwalcie polską publiczność, bo potrafi się bawić i wie, co to circle pit! Kolejny must-see, czyli skład, którego absolutnie nie mogłam odpuścić, a który skopał zadki tak mocno, że do dziś mam siniaki. Ba! Wspominam z łezką w oku każdą sekundę, którą dane mi było spędzić na scenie po udanym crowd surfingu podczas koncertu Exodus. Wiem, że był to najbardziej oldschoolowy gig w moim życiu. Nie tylko za sprawą setlist, które wypełniły same klasyki wszystkich występujących na scenie kapel: Sepultury, Exodus, Destruction, Heathen i Mortal Sin, ale także ze względu na formę, która przerosła moje oczekiwania. Gdyby nie fakt, że w kwietniu widziałam Slayera, na 100% byłoby to muzyczne wydarzenie roku.

Luxtorpeda na Przystanku Woodstock. Zdecydowanie jeden z najlepszych koncertów PW 2011. Rewelacja. Widziałam chłopaków wcześniej dwa razy i za każdym razem wyczuwałam niesamowitą energię ze sceny i spod sceny, sama byłam jej częścią. Ale na Woodstocku wszystko jest bardziej. Dlatego też ten koncert był NAJ.

fot. Ewelina Ledzion

6.05.2011 - SoundImage4Experience - Z'EV & HATI w łódzkiej Jazzdze. WOW! Słyszeliście kiedyś cżłowieka, który zdefiniował industrial!? Na żywo!? Wiecie co on wyrabia z tym.. wszystkim na czym gra!? no to powiem, że to, co można zobaczyć/usłyszeć, warte jest każdej ceny. Niesamowite wrażenia słuchowe, widowisko kameralne, ale jednocześnie przepełnione jakimś szczególnym rodzajem rozmachu i atmosferą niezwykłości. Wyszłam z Jazzgi oczarowana.

Arka Noego na Przystanku Woodstock. Ktoś może się śmiać z dzieciaków, może iść na ich koncert dla jaj. Dla ubawu, żeby pośpiewać sobie teksty Arki Satana (jak niżej podpisana). Ale wrażenie, kiedy dzieciaki zaczynają dawać czadu, jest niebywałe. Nieważne, jakie masz przekonania. To jest po prostu kawał dobrej muzy i nie sposób temu zaprzeczyć.

Ach, zapomniałabym! Airbourne na Woodstocku! Cóż to był za koncert! Cóż to było za szaleństwo! Cóż to było za wybijanie zębów podczas hulanek! Wspaniałe! Na wyróżnienie zasługuje także De La Soul w Warszawie, na którym dane mi było być. Świetny koncert, choć marzyło mi się więcej kawałków z 3 Feet High & Rising. Ale radość z grania, która płynęła ze sceny, bezcenna. Tylko publiczność... bez komentarza.

Okej, nadszedł nareszcie czas na albumy wydane w minionym roku.

Na pierwszy ogień ŚWIAT. Tu będzie krótko i zwięźle, nie ukrywam, że mam spore zaległości, ale:

Anthrax - Worship Music - NARESZCIE!!!! Świetny album, zróżnicowany, dużo dobrej muzyki. WARTO!

Foo Fighters - Wasting Light - zdecydowanie dobry album, solidny kawał grania, Dave już od dawna jest moim idolem, ale pomału zaczyna mocno wyśrubowywać moje oczekiwania wobec muzyki rockowej. Long live FF!

Morbid Angel - Illud Divinum Insanus - ortodoksi mnie zabiją, ale ten album jest po prostu mistrzowski. Połączenie dwóch gatunków, które uwielbiam (choć jeden ostatnio mocno zaniedbałam), a mianowicie ciężkiego metalu i industrialu. Nie mam pytań!

Megadeth - Thirteen - Dave trzyma poziom i choć serwuje kilka odgrzewanych kotletów, to nadal są to rzeczy mocne i naprawdę dobre. Na plus!

A teraz płyty, które spowodowały opad szczęki, ale w złym tego wyrażenia znaczeniu:

Metallica & Lou Reed - Lulu. Panowie chyba mieli ambicję wkurzyć miliony. Ja czuję się co najwyżej zaskoczona i zniesmaczona, ale jako, że do fanów Metalliki szczęśliwie nie należę, ta płyta AŻ TAK mnie nie boli. Niemniej - konsternacja. To dobre słowo.

Guano Apes - Bel Air. Jeśli ktoś się spodziewał, że Guano Apes wróci w wielkim stylu, tak jak ja, to przeliczył się srodze. Słaby album, zupełnie nowy zespół, którego ja nie kupuję. Dziękuję, do widzenia.

Misfits - The Devil's Rain. Mocno nijakie Misfits.

POLSKA:

Nie będę oryginalna, jeśli napiszę, że absolutnym hitem i rewelacyjnym debiutem, który wstrząsnął polską sceną muzyczną, był debiutancki krążek Luxtorpedy. Rzecz, po której starałam się nie oczekiwać niczego, zwaliła mnie z nóg. Rewelacyjne teksty, muzycznie - miazga. Koncertowo - zniszczenie. Personalnie - rewelacja. Sukces na całej linii. Czekamy na nową płytę!

Świetny album - NARESZCIE 2 ! - wydali weterani death metalu, czyli nasz polski Vader. Welcome to the Morbid Reich to prawdziwy walec w starym stylu. Czekałam na taką płytę. Ostatnie dokonania grupy lekko mnie od nich oddaliły, a support przed Megadeth/Slayer w Łodzi wręcz zniesmaczył, tak był zły, ale tą płytą wygrali wszystko. Czapki z głów, Peter pokazał, że nie stracił jaj.

Morowe - Piekło. Labirynty. Diabły. Ja przepraszam, ale dla mnie to jest po prostu genialne. I żałuję i kajam się, że nie widziałam na żywo. Mam nadzieję, że szybko nadrobię. No już, już. Wiem, że 2010. Dla mnie to i tak jeden lepszych albumów 2011. ;)

Na wyróżnienia zasługują też:

Arka Noego - Pan Krakers. Rewelacja! Dzieciaki śpiewające punkowe (i nie tylko) klasyki, takich tuzów polskiej muzyki jak Kult, Armia, Dezerter (Spytaj Milicjanta to absolutny cios!), TILT, Brygada Kryzys i jeszcze paru innych. Naprawdę nie żałuję, że kupiłam tę płytę.

Kat & Roman Kostrzewski - Biało Czarna. Kolejne "nareszcie" w zestawieniu. Zachwycona może nie jestem, ale to z pewnością dobry znak, że zespół przestał odcinać kupony grając coraz droższe koncerty z coraz starszym materiałem. Roman tekstowo trzyma formę, a wręcz momentami może zaskoczyć (sic!).

Teraz pora na baty. Kilku wykonawców mocno mnie w tym roku rozczarowało. I to takich, po których bym się w życiu tego nie spodziewała.

KNŻ - Plamy na słońcu/ Bar la curva. jedno się zachwycają, inni cmokają. A ja powiem krótko - dla mnie to nie jest KNŻ. Trąci to Kultem, a przecież miał być to wielki powrót świetnego zespołu jakim był KNŻ i jakim zapamiętałam go z koncertu reaktywacyjnego w toruńskiej OdNowie. No niestety.Wszystko to za lekkie, tekstowo słabe. Minus.

Żywiołak - Globalna Wiocha. WTF!? To ma być Żywiołak!? Gdzie moje ulubione wokalistki!? Gdzieś tam pobrzmiewa smutne echo starego Żywiołaka, chociażby dlatego, że postać założyciela nadal w nim tkwi i swoje robi, ale to już jednak inny zespół. Nie dla mnie. Szkoda.

Cool Kids of Death - Plan Ewakuacji. Rozumiem, że zespoły ewoluują, obcinają włosy, zmieniają image i swoją muzykę. Ale tutaj stało się to nie do strawienia. Szkoda tym bardziej, że to zespół z mojego miasta i zawsze ich lubiłam. Szkoda II.

Z debiutów, głównie zaobserwowanych na naszym podwórku, zasługują na wyróżnienie:

Luxtorpeda (znowu)

wprawdzie nie debiut, ale... Terror Tactics - z zabójczą demówką Thermonuclear Deathrash Attack pokazują, że można w tym kraju łoić świetny thrash z pomysłem. Gdyby była to chociaż EP, pewnie znaleźliby się w płytach roku.

No i ostatnio odkryty projekt Macieja Szajkowskiego z Kapeli Ze Wsi Warszawa, czyli R.U.T.A.. WOW! W sam raz dla załamanych nowym Żywiołakiem. Można się pocieszyć, a nawet trzeba!

Z wydarzeń wartych odnotowania należy wspomnieć o chorobie Jeffa Hannemana ze Slayera, spowodowanej ukąszeniem pająka. Wcale nie poprawiło to moich stosunków ze stawonogami. Niemniej cieszymy się, że Jeff powrócił już do formy i liczymy na koncert Slayera w Polsce w pełnoprawnym składzie.

Warto wspomnieć o filmie Lemmy: The Movie, który ujrzał światło dzienne właśnie w roku 2011. Bohaterem, rzecz jasna - Lemmy Kilmister, ikona, żywy dinozaur i lider Motörhead . Dokument zwariowany, rokenrolowy, pełen anegdot, sławnych postaci i niezdrowego żarcia. Must see dla fanów, a dla reszty jazda obowiązkowa tak czy siak.

Zaskoczeniem była dla mnie frekwencja podczas Event Horizon Festival w Łodzi. Wybrałam się tam ze względu na Dezertera, którego klubowego koncertu w tym mieście nie mogłam uświadczyć, zatem zakręciłam się gdzie należy i zdobyłam bilet na tę imprezę, której headlinerem była Pidżama Porno. Po raz kolejny okazało się, że na niektóre rzeczy jestem już za stara. Ale co ważne - Atlas Arena była co najmniej w połowie bardziej zapełniona niż podczas koncertu Slayera. I dlatego było mi smutno.

Uff, to chyba już wszystko. Jeśli dotrwaliście do końca, to chętnie przeczytam, jakie macie własne spostrzeżenia odnośnie muzyki i wydarzeń z nią związanych w minionym roku.

/ TNT aka Żustin

Podsumowanie muzycznego roku 2011 wg B0UNCE

2012-01-04T00:59:00.000+01:00

Ostatnie 12 miesięcy było niezwykle owocne, jeśli chodzi o nowe wydawnictwa zespołów i artystów znanych, lubianych, może nawet kultowych. Szczególnie zeszłoroczny, jesienny wysyp nowości płytowych nie pozwolił mi na przesłuchanie wszystkich pozycji, które mnie interesują, ale mam nadzieję nadrobić zaległości jeszcze na początku tego roku. W każdym razie w 2011 roku ukazało się przynajmniej kilka albumów, które z pewnością na dłużej zagoszczą w moim odtwarzaczu, a przede wszystkim w pamięci. Sporządziłem mocno subiektywny, bardzo osobisty ranking płyt z datą wydania 2011 – kolejność nieprzypadkowa, ale też niezbyt sztywna i mogąca ulec zmianom w późniejszym terminie.

Zagranica:

1) Steven Wilson - Grace For Drowning:Absolutny majstersztyk, fantastyczny, sięgający do tradycji progrocka i jazzrocka, dwupłytowy album. Tego jeszcze u Stevena nie było, pomimo jakichś tam przebłysków w niedawnej przeszłości.

2) Ulver - Wars of the Roses : Wreszcie bardziej „żywa”, dynamiczna płyta Ulver, po nieco zbyt sennym Shadows of the Sun.

3) Laura Marling - A Creature I Don't Know :Folk-rockowa perełka: rośnie prawdziwa niezależna gwiazda, której rozwój z przyjemnością obserwuję od ponad roku.

4) Samael - Lux Mundi : Szwajcarzy znów w formie – bardzo dobra płyta, chociaż może trochę zbyt rzemieślnicza.

5) Adele – 21 : Moje objawienie AD 2011 – cudowny głos, świetne kompozycje, które nie zostały „zajechane” przez obecnie wszędobylskie przeprodukowanie muzyki pop. Dowód na to, że można nawet teraz nagrać album, który osiągnie sukces zarówno artystyczny, jak i komercyjny.

Poza tymi pięcioma pozycjami warto wspomnieć również o Sjukdom grupy Lifelover – prawdopodobnie ostatniej w ich karierze, ze względu na śmierć jednego z członków zespołu we wrześniu ubiegłego roku – nieco ponad pół roku po premierze płyty. Nie można zapomnieć o świadectwie ciągle wysokiej formy Megadeth w postaci TH1RT3EN i nowej propozycji Red Hot Chili Peppers - I'm With You, nagranej w odświeżonym składzie. Przypomnieli o sobie Limp Bizkit, wydając pierwszy od 8 lat longplay - Gold Cobra. Całkiem udany, jednak nie dorównujący ich najlepszemu moim zdaniem - Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water sprzed 12 lat.

Jeśli chodzi o światowe wydarzenia, które najbardziej zapadły mi w pamięć – zdecydowanie będzie to reaktywacja Black Sabbath. Również duże znaczenie miała dla mnie zapowiedź nowej płyty Soundgarden – panowie zaszyli się w studiu, co daje nadzieję na świeży materiał w 2012 roku.

Polska:

1) Tune – Lucid Moments : Świetny debiut łódzkiego zespołu progrockowego, znakomity również w prezentacji scenicznej. Szczera, emocjonalna, introwertyczna muzyka, kiedy trzeba – mroczna i przestrzenna, innym razem – ciężka i głośna.

2) Closterkeller – Bordeaux : Jedna z najlepszych płyt Clostera, a według mnie – najlepsza od Graphite.3) Tides From Nebula – Earthshine : Kolejny krok na muzycznej ścieżce tego zespołu i jednocześnie właściwie kamień milowy w ich karierze. Prawdziwie światowy album, bardzo dojrzały, przemyślany, bardzo dopracowany.

4) Gars - Gdzie akcja rozwija się : Znów debiut, jednak nie do końca – trójmiejscy Garsi mieli już na koncie jedno wydawnictwo – EP. Tym razem jest to pełnowymiarowy album. Bardzo równy, świeży, pełen porywającej muzyki i ciekawych rozwiązań aranżacyjnych, spiętych bardzo dobrymi tekstami i doskonałym brzmieniem.

5) Luxtorpeda – Luxtorpeda : I kolejny debiut, choć muzycy, którzy nagrali tę płytę, debiutantami nie są. Album treściwy, a o takie teraz trudno. Z pazurem, niepozbawiony chwytliwości, przy jednoczesnym zachowaniu zahaczającego o stoner brzmienia.

Wyróżnić należałoby również całkiem udany, choć nie genialny, come backowy album KNŻ, płyty naszych eksportowych, death metalowych kapel – Decapitated i Vader – obie bardzo dobre, choć pierwsza, jak wspomniałem w recenzji – kontrowersyjna. Warto wspomnieć o nowej płycie Nosowskiej, „tylko” dobrej i wyjałowionym z buntu albumie łódzkich Cool Kids of Death – to już zupełnie inny zespół, niż ten, który dekadę temu krzyczał „mamy butelki z benzyną i kamienie”.

W kategorii wydarzenie na uwagę zasługuje powrót Illusion na kilka koncertów i wydanie przez tę legendę polskiego rocka kompilacji. Inna kapela z lat 90-tych – Flapjack – również o sobie przypomniała. Nowy utwór, kilka występów świadczących o znakomitej formie muzyków, zapowiedź nowej płyty – miejmy nadzieję, że w końcu się ukaże. Fanom Acid Drinkers z pewnością nie uszła uwadze reaktywacja zespołu Gomor, z Popcornem w składzie i, oczywiście, nowa płyta, która ukaże się już na wiosnę.

/B0UNCE

Po liftingu: Decapitated - Carnival Is Forever

2011-12-31T17:39:00.000+01:00

Wydany 12 lipca nowy album Decapitated to dla mnie płyta... kontrowersyjna. Przede wszystkim dlatego, że nagrał ją drastycznie inny skład, niż na Organic Hallucinosis. Tym samym była swoistym sprawdzianem dla Vogga – czy będzie w stanie dalej utrzymać wysoki poziom swojego zespołu. Jak na kapelę grającą techniczny death metal nie mogło być mowy o niskim poziomie wykonawczym, więc w sesjach nagraniowych Carnival Is Forever uczestniczyli znany z Vesanii basista Filip "Heinrich" Hałucha i młody, austriacki perkusista Kerim "Krimh" Lechner – jak się okazało, godny następca Vitka.A co z poziomem kompozytorskim? Tu również nie można narzekać: Vogg to świetny kompozytor i, chociaż nie napisał najlepszego materiału w dyskografii Decapitated, 8 nowych utworów nie przyniosło mu wstydu. Ale to właściwie było wiadome już przed premierą płyty – trudno, żeby taka marka nagrała zły album. Problem leży w kierunku, jaki został obrany po pięcioletniej przerwie wydawniczej (nie licząc koncertówki, dwóch DVD i składanki wydanej na iTunes). Z jednej strony jest to kontynuacja Organic Hallucinosis, z drugiej – zmniejszenie ciężkości dzięki otworzeniu się na mniej metalowe środki wyrazu. Co niekoniecznie może się podobać metalowym ortodoksom, przyzwyczajonym do bezkompromisowej, brutalnej muzyki kwartetu. Poza tym wokal Rafała Piotrowskiego, moim zdaniem, nie jest niestety tak wyrazisty i mocny jak pozostającego w śpiączce Covana, co również sprawia, że odbieram nowy krążek Decapitated jako ich najlżejszy album.

Owocem odejścia od zwartej, deathowej formy utworów są przede wszystkim dwie kompozycje: tytułowa i A View From A Hole. Pierwsza jest przeplatanką agresywnych, metalowych riffów z fragmentami, o które nigdy bym nie posądził Decapów – spokojnych, zagranych na czysto brzmiącej gitarze. Drugi, znacznie według mnie ciekawszy, to przez pierwsze 1,5 minuty absolutnie niemetalowy kawałek – nieprzesterowana gitara plus ciekawie zagrana partia perkusji, której nie powstydziłby się Vitek... Takie osobliwe intro przeradza się w bardziej typową dla Decapitated techniczną rzeźnię, przerywaną wolnymi, rozpływającymi się w muzycznej przestrzeni riffami. Jak dla mnie jeden z najlepszych utworów tej grupy.Bardzo ciekawie wypadają solówki, teoretycznie odstające od brutalnych riffów, jednak znakomicie z nimi kontrastujące – jak na przykład w świetnym Homo Sum. W 404 do głównej zagrywki, bardzo w stylu poprzednich płyt grupy, wprowadzono wysoko brzmiące, gitarowe „ozdobniki”, które fajnie przełamują metalowy ciężar. W tej samej kompozycji usłyszeć też można riff nieco kojarzący się z francuską Gojirą. Przedostatni utwór, Pest, wywołał u mnie konsternację i pytanie: gdzie ja to słyszałem? Główny riff do złudzenia przypomina Sensual Sickness z The Negation. Ciężko stwierdzić, czy to przypadek, Voggowi zabrakło pomysłu, czy to tylko nawiązanie do tej świetnej płyty... Carnival Is Forever zamyka kolejny utwór, wywołujący olbrzymie zdziwienie słuchaczy zaznajomionych z wcześniejszą twórczością formacji – Silence to nieco ponad 4 minuty czystych dźwięków gitary elektrycznej. Nastrojowych, przestrzennych, zupełnie odbiegających od pozostałych siedmiu utworów. Czy takie outro było potrzebne? Moim zdaniem nie, ale widocznie muzycy chcieli kolejny raz, tym razem jeszcze dosadniej, zaskoczyć swoich fanów...Reasumując: Carnival Is Forever to dziwna płyta. Dziwna, bo mimo wysokiego ogólnego poziomu, jest mniej spójna w porównaniu z poprzednimi płytami zespołu i naznaczona eksperymentami, które jakby na nowo definiują tę grupę.

Chociaż fonograficzny powrót Decapitated to z pewnością jedno z wydarzeń ostatnich 12 miesięcy, to Carnival Is Forever płytą roku – przynajmniej w moim rankingu – nie jest. Mam też nadzieję, że kolejny longplay formacji przyniesie konkretny kierunek muzyczny – niezależnie od tego, jaki by on był.

/B0UNCE

Brutal Assault 2012 - garść informacji

2011-12-27T16:03:00.002+01:00

Ok, obżartuchy, podjedliście pewnie sobie przez święta, nawet jeśli ich nie obchodzicie, to nie uwierzę, że nie korzystacie z kulinarnych uroków tego czasu. My również nieco obijaliśmy się przez te kilka dni, dlatego blog świecił pustkami. Ale już śpieszymy do was z niezobowiązującym materiałem, który jednak z pewnością narobi smaku wielu z was. Tym razem chodzi oczywiście o doznania muzyczne, a nie spożywcze.

Od naszych południowych sąsiadów od kilku tygodni napływają bowiem coraz ciekawsze wiadomości. Okazuje się, że już teraz skład jednego z najciekawszych festiwali muzycznych w tej części Europy, jest obiecujący. Impreza, która od lat gości największe sławy sceny metalowej (i nie tylko) z całego świata, podczas siedemnastej edycji także zabłyśnie blaskiem wielu gwiazd. Wiadomo to już teraz.

BA - kliknij, aby powiększyć.

Zacznijmy jednak od początku. Brutal Assault to impreza odbywająca się cyklicznie od szesnastu lat, co roku przyciągająca do czeskiego Jaromera (do 2006 roku impreza odbywała się w Svojšicach) nawet kilkanaście tysięcy fanów ekstremalnej muzyki. Obecnie festiwal gości na terenie osiemnastowiecznej Twierdzy Josefov. Co ciekawe, większość bywalców festiwalu najczęściej, obok zachwytów nad talentem organizacyjnym Czechów, wspomina o wszechobecnych kradzieżach. Organizatorzy zapewniają w związku z tym darmowy depozyt na terenie pola namiotowego, bądź doradzają zostawianie cennych przedmiotów wewnątrz samochodowych bagażników. Sądzicie, że złodzieje nie mają i na to sposobu? Prawdziwemu miłośnikowi muzyki niestraszne jednak kradzieże - liczy się klimat, no i to, co powoduje szybsze bicie serca przy kolejnych aktualizacjach składu kolejnych edycji - LINE UP! A przyszłoroczny, jak już zostało powiedziane, a raczej napisane - podnosi ciśnienie!

Z radością obserwuję kolejne update'y na oficjalnej stronie festiwalu, bo z tygodnia na tydzień prezentują się one coraz lepiej. Jak dotąd potwierdzono obecność następujących zespołów:

Aborted - beljgijski deathcore

Ahumado Granujo - czeski goregrind

Amon Amarth - death metalowy młot prosto ze Szwecji

Arcturus - avant-garde black metal z Norwegii

Arkona - rosyjski pagan metal

Be'lakor - melodic death metal z Australii

Cattle Decapitation - amerykański death

Converge - amerykański hardcore

Darkest Hour - metal/hardcore z USA

Deicide - death metal z USA

Dimmu Borgir (zwany także Dymnym Burgerem)- symfoniczny black (wtf!?)

Dodheimsgard - awangardowy black z Norwegii

General Surgery - grindcorowcy ze Szwecji

Hatebreed - hardcore (USA)

Heathen - thrash z USA

Heaven Shall Burn - niemiecki metalcore

Immortal - comedy black... (huhu, żartuję, black metal) z Norwegii

Incantation - death metal (USA)

Insomnium - fiński melodic death

Machine Head - pierwszy z headlinerów, amerykański metal

Ministry - industrial metal z USA

Moonspell - doom/gothic metal z Portugalii

Morgoth - niemiecki death

Municipal Waste - thrash/crossover z USA

Norther - fiński melodic death

Paradise Lost - doom prosto z Wysp

Pig Destroyer - amerykański grind

Protest The Hero - kanadyjski progressive metal

Sick Of It All - nowojorski hardcore

Six Feet Under - death metal z grobowym przytupem - dla jasności: USA

Sodom - reprezentanci niemieckiego thrashu

Suicide Silence - amerykański deathcore

Textures - holenderski progressive extreme metal

The Black Dahlia Murder - metalcore (USA)

Toxic Holocaust - thrashcore z USA

Virus - norweski avant-garde metal

Warbringer - amerykański thrash

.. uff, tyle na razie. Czekamy na kolejne kapele.

Poza tym skromnym gronem ogłoszonych wykonawców, wiadomo, że festiwal będzie trwał tradycyjnie trzy dni, w terminie 9-11 sierpnia 2012.

Więcej informacji już wkrótce.

Znajdziecie je także na oficjalnej stronie festiwalu (bilety, dojazd, noclegi, etc..., ale uwaga, na stronie w większości udostępnione są jeszcze zeszłoroczne - dla 2011 - informacje).

My również będziemy Was co jakiś czas informować o nowościach.

Szczęśliwa trzynastka MegaDave'a?

2011-12-19T20:08:00.002+01:00

Od czasu wydania zachwycającego fanów i krytykę, megadeth'owego Endgame, minęły zaledwie dwa lata (w tym czasie zespół zagrał w Polsce dwa koncerty, więc można było zapoznać się z materiałem na żywo). W międzyczasie obchodziliśmy 25-lecie wydania albumu Peace Sells... But Who's Buying?, który został wydany w wersji zremasterowanej, z dodatkowymi bonusami oraz prezentami dla kolekcjonerów, między innymi w boksie 5 CD + 3 LP. Ta ostatnia edycja, deluxe, zawiera także nigdy nie wydane materiały w postaci koncertu z 1987 roku, miksy albumu, które nigdy wcześniej nie ujrzały światła dziennego, oraz książeczkę i zdjęcia zespołu. Uff, przyznacie, że wydanie na bogato.

Tymczasem trwały prace nad nowym albumem, który został ukończony już w maju 2011 (przypomnijmy, że zespół wszedł do studia na początku roku). Fakt, że do zespołu w 2010 roku powrócił pierwotny basista grupy, David Ellefson, pozwalał mieć nadzieję na spójne dzieło dojrzałych muzyków, które będzie godną kontynuacją dwunastej płyty, która to, wbrew tytułowi, wcale nie oznaczała, że Mustaine zamierza skończyć zabawę z thrashem. Fani, co jakiś czas, przed premierą szczuci "wyciekającymi" do sieci utworami, mogli spodziewać się wyłącznie dobrego wydawnictwa.

Tematyka utworów jest, jak zwykle u Megadeth, wymierzona w polityków, niegodziwość systemów uciśniających ludzkość. To jeden ze znaków rozpoznawczych zespołu i tutaj nie można było liczyć na zmianę, ale czy ktokolwiek jej potrzebuje? Dave jest celnym komentatorem i trafnie wyraża zdanie wielu ludzi na tym świecie, w tym niżej podpisanej. Wreszcie sam tytuł płyty, odczytywany na wiele sposobów, poza oczywistym faktem, że jest to trzynasty album formacji, odsyłać może do kilku innych trzynastek w życiu Dave'a - w wieku trzynastu lat zaczął się uczyć gry na gitarze, a cofając się jeszcze dalej w pomroce dziejów - na świat przyszedł 13 września 1961 roku.

Th1rt3en ukazał się 1 listopada 2011 (w Japonii 26 października), momentalnie wskakując na 11. miejsce listy Billboardu. Album został ciepło przyjęty przez światową krytykę muzyczną, co zaowocowało także nominacjami do nagrody Grammy dla dwóch utworów: Public Enemy No. 1 oraz Sudden Death. Obydwa utwory promowały album, zaś do tego pierwszego powstał teledysk.

Płytę otwiera Sudden Death, z bardzo megadethowym intro, skomplikowaną solówką gitarową, której towarzyszą monumentalnie brzmiące bębny. Dopiero po około minucie wchodzi wokal, by przedstawić słuchaczom "jego wysokość zrodzonego z destrukcji". Refren z początku zwalnia tempo, by znów przyspieszyć w zwrotce i na solówkach. A te nie zawodzą, jak zwykle jest ciekawie i różnorodnie, ale przecież nie bez powodu Dave został przez Joela McIvera w książce The 100 Greatest Metal Guitarists uznany za najlepszego metalowego gitarzystę świata. Warto tez wspomnieć, że Sudden Death znalazł się na ścieżce dźwiękowej słynnej gry Guitar Hero: Warriors of Rock. Kolejny singiel na płycie, czyli wspomniany już Public Enemy No.1 to faktycznie świetny utwór, łatwo zapadający w pamięć. Tekst, dla którego inspiracją była postać Ala Capone, bodaj nasłynniejszego amerykańskiego gangstera z lat 20', to swego rodzaju hołd dla tej, ikonicznej przecież, postaci. Być może Mustaine w pewien sposób utożsamia się z Capone, wszak jego niesława jest równie wielka, jak on sam. Muzycznie to kolejny strzał w dziesiątkę (a może w trzynastkę?). Utwór raczej zahaczający o klimaty heavy niż thrashowe, melodyjny refren i obowiązkowe spitfire riffs w solówce - do tego miodny teledysk. Czego chcieć więcej? Ja to kupuję. Ale lecimy dalej.

Whose Life (Is It Anyways?) to w warstwie tekstowej zbliżona do nastoletnich wypocin początkujących muzyków, nieco punkowa piosenka, którą, gdyby nie wykonanie na najwyższym poziomie i muzyczne skomplikowanie, mogłaby nagrać właśnie młoda kapela, hołdująca Dave'owi. Cóż, widać Dave postanowił zrobić to za nich. Ale nie oszukujmy się, Dave to duży dzieciak, więc teksty w rodzaju: "nie mów mi co mam robić", są bardzo w jego stylu. Za to go kochamy (no, może nie wszyscy). To jedna z najkrótszych kompozycji na "trzynastce", dość jednorodna i w porównaniu do reszty - oparta w większości na jednym motywie. Ale wciąż jest moc.

We The People to typowy manifest przeciwko politykom, wypominający im skorumpowanie i zakłamanie. Otwierający riff mógłby spokojnie pełnić rolę intro dla całej płyty. Klimatem utwór przypomina nieco Dialectic Chaos z poprzedniej płyty, choć pozbawiony jest tej dzikiej galopady riffów, która pięknie rozpoczynała Endgame.

Guns, Drugs & Money porusza trudną tematykę meksykańskich imigrantów, których rząd USA traktuje z pełną surowością, od których odgradza się drutem kolczastym i wszelkimi innymi możliwymi sposobami. Jak śpiewa Dave: "Poverty will turn the life of any good man bad / All love and mercy ever learned, he’ll soon forget what he had". Pełne zrozumienie dla ofiar bezdusznych systemów, godne gorliwego chrześcijanina.

Never Dead powstał jako dodatek do gry akcji, która ukarze się w przyszłym roku, NeverDead. Klimatem i lirykami nawiązuje zresztą mocno do typowych soundtracków z gier fantasy/action. Mamy zatem mroczne intro z wybijającym rytm werblem i po kolei rozwijającą się kompozycję, którą na dobre rozpędzają typowe dla Megadeth riffy. Pozytywnie o przyszłości nie pozwala myśleć melorecytacja Dave'a: "Dead swifts before you / To cross up to suicide / Imagine builds up in your body / You will be dying / For the rest of your life / In the realms of the never dead!".

New World Order powstał podczas historycznej trasy Clash of The Titans. Autorami są Dave Mustaine, Dave Ellefson, Marty Friedman oraz Nick Menza. Dlaczego Dave postanowił ponownie nagrać ten utwór? W poprzedniej wersji, która została zarejestrowana dla potrzeb Countdown to Extinction (choć nie została wykorzystana), a następnie ukazała się ze zremasterowaną edycją albumu Youthanasia, nie satysfakcjonowała lidera zespołu. Jak twierdzi Ellefson, Mustaine oraz Dover (obecny perkusista grupy) naciskali na ponowną rejestrację utworu. Mustaine miał zaktualizować liryki i uczynić bardziej brutalnymi. Już choćby ze względu na ciekawą historię (i pamiętną trasę!) warto przyjrzeć się bliżej New World Order. Jak zwykle mamy do czynienia z różnorodnością motywów i muzycznym majstersztykiem, długimi solówkami i melodyjnymi refrenami.

Fast Lane to chyba jeden z nudniejszych (moim zdaniem) utworów na płycie. Owszem, sporo się tam dzieje, jak zawsze u Megadeth, ale uważam, że "13" obeszłaby się bez Fast Lane. Ożywiam się dopiero na ostatnie 30 sekund, gdzie zespół wyraźnie przyspiesza i wyrywa z lekkiego zawieszenia systemu.

Natomiast Black Swan to już zupełnie inna bajka. Jak zaznacza Ellefson, nie ma nic wspólnego z filmem z Natalie Portman w roli głównej, ponieważ powstał kilka lat wcześniej (kolejny już utwór, który został nagrany przez zespół ponownie, na potrzeby najnowszego krążka) jednak z powodzeniem mógłby stanowić część soundtracku, tak doskonale wpisuje się tematycznie. Jednak wydaje się, że to kolejna rozprawa Mustaine'a z dawnym uzależnieniem. Rewelacyjny utwór, już na początek raczący słuchaczy solówką gitarową, a przez cały czas trwania zwrotki, zapętlonym, hipnotyzującym motywem, który zapada w pamięć. No i tradycyjnie - refren stworzony do zaryczenia przez całą salę podczas koncertu. Podobnie jest w przypadku Wrecker, choć tutaj jest już chyba nieco mniej przebojowo. Choć czadu nie można temu numerowi odmówić.

Millenium Of The Blind to piękna kompozycja, z delikatnym intro, oraz lirycznym tekstem przepełnionym metaforami. Typowa metalowa ballada, z mocniejszymi momentami i wysmakowanymi solówkami, które w odpowiednich momentach pogłębiają nastrój, budowany cierpliwie przez delikatnie zaznaczające swoją obecność gitary w tle zwrotek. Raczej nie ma startu do najsłynniejszych ballad Megadeth, ale słucha się przyjemnie.

Riff do Deadly Nightshade to kolejne wykopalisko, które zostało przy okazji nowego wydawnictwa wyciągnięte na powierzchnię i podrasowane. Mocny numer, chyba jeden z mocniejszych na płycie, choć w warstwie tekstowej nie zachwyca. Dave powinien jednak trzymać się tematyki polityczno-społecznej, w tym jest zdecydowanie najlepszy.

Utwór pod tytułem 13, zamyka Thirteen. Jest to także najdłuższa, niemal sześciominutowa kompozycja. Dave śpiewa: "Thirteen times and it’s been lucky for me / After everything, you still want me to bleed / Thirteen ways to see the devil in my eyes / Because I stood here thirteen times and I’m still alive" - te słowa doskonale pasują nie tylko na podsumowanie trzynastego krążka, ale wszystkich lat, które Dave spędził na scenie. A jednocześnie odgraża się, że to nie koniec. Cieszy mnie to niezmiernie, jako fankę. To dobry numer na koniec albumu, nie tylko z tekstu, ale i muzycznie, bije z niego aura podsumowań i rozliczenia z tym, co było, ale także tym, co ma nadejść. Gitarowe outro kończy utwór i tym samym cały album.

Podsumowując, Th1rt3en jest godnym następcą przebojowego, i, w mojej ocenie najlepszego po reaktywacji, Endgame, choć, jak to mówią - łba nie urywa. Jednocześnie niewiele można tej płycie zarzucić. Jest po prostu dobra i nie rozczarowuje. Może ktoś przyczepi się, że zbyt wiele tu rzeczy "odgrzewanych", że płyta jest wtórna, że za mało tu nowości, a za dużo przewidywalności i podobieństw do dwóch poprzednich krążków. No cóż, takie jest Megadeth w roku 2011, nic na to nie poradzimy. Nie zmienia to faktu, że według mnie, Dave nadal kosi starych kumpli z Mety, którzy swoim Lulu (tak wiem, to nie album Mety, ale Metallica + Lou Reed...) jeszcze bardziej mnie do siebie zniechęcili.

Hail Mega Dave!

Machine Head – Unto The Locust (2011)

2011-12-14T07:46:00.000+01:00

Często zdarza się, że pojawiają się zespoły nawiązujące nazwą do swoich ulubionych grup muzycznych i idoli, z twórczości których czerpią we własnej drodze muzycznej. Tak właśnie jest w przypadku Machine Head, który swoją nazwę wziął od szóstego albumu pionierów hard rocka - Deep Purple. Na tym jednak poszukiwanie współzależności między klasycznym Deep Purple a Machine Head powinno się kończyć, gdyż nieco młodsi stażem Amerykanie to zupełnie inna para słuchawek.

Zespół powstał w 1992 roku w Oakland (Kalifornia) i już po dwóch latach działalności, czyli w 1994 roku spełnił swój „amerykański sen” o sławie i wielkim świecie show biznesu. A to za sprawą debiutanckiego albumu Burn My Eyes, który, wydany przez giganta Roadrunner Records rozszedł się w nakładzie powyżej 500 000 egzemplarzy. Jak na debiut był to wynik jednoznacznie wskazujący, że muzyka prezentowana przez czwórkę przyjaciół prowadzonych przez wokalistę Robba Flynna, zyskała sobie posłuch na całym świecie. Nie spoczywając na laurach zespół wyruszył w długą, bo ponad roczną trasę koncertową wraz z legendarnym Slayerem. Skupiając się na muzyce Machine Head w ich początkowej fazie działalności słychać wyraźne korzenie thrash metalu, ale z nutką nowości na styl miksu Pantery z Biohazard.

Początek lat 90. to dla światowego thrash metalu niezbyt dobre czasy. Pojawiające się płyty odchodziły stylistycznie od zwartych norm thrashu lat 80’tych. Ortodoksyjni thrasherzy zeszli do podziemia, tworząc wedle starych reguł, a wśród tych, którzy nie bali się eksperymentów, powstał nowy, neo-thrashowy mainstream. Zmiany w muzyce Machine Head zaszły również bardzo daleko i wydana w 1997 roku, kolejna płyta pt. The More Things Change wprowadziła radykalną zmianę kursu, którym Machine Head miało podążać przez najbliższe lata. Zmiany te nie wszystkim przypadły do gustu. W muzyce MH pojawiły się zagrywki zapożyczone od nowego trendu, jaki wprowadził Korn. Między soczyste thrashowe riffy wplecione zostały hip-hopowe wokale, winylowe skrecze, a sekcja basowo perkusyjna zwolniła i zaczęła nas raczyć rytmami sprzyjającymi podskokom na koncertach. Pomimo, że po tych zabiegach część dawnych fanów całkowicie przekreśliła zespół, to nowi, bardziej liberalni słuchacze odpowiednio podbijali wyniki sprzedaży kolejnych płyt. MH nie próżnował i do 2011 powstały jeszcze cztery albumy studyjne i jeden koncertowy. Ostatni z wspomnianych miał premierę w 2007 roku, więc blisko cztery lata oczekiwania na kolejną płytę skutecznie zaostrzyły apetyt na Unto The Locust. Roadrunner Records, wydawca wszystkich dotychczasowych płyt Machine Head nie miał najmniejszego zamiaru rezygnować ze współpracy przy Unto The Locust więc pewnym było, że płyta będzie co najmniej tak dobra jak pozostałe.

Płytę otwiera bardzo długi jak na ten rodzaj muzyki, bo aż ponad ośmiominutowy utwór I Am Hell (Sonata In C#), który rzeczywiście może uchodzić za swego rodzaju sonatę, gdyż składa się z trzech wyraźnie zaznaczonych części, z których każda ma swój oddzielny podtytuł. Muzycznie pierwszy utwór przywraca nadzieję w nawrócenie Machine Head ku debiutowi z 1994 roku. To wrażenie pozostaje ze słuchaczem również na drugim utworze, z mistrzowskim motywem przewodnim na gitarze, który pozostaje w głowie długo po zdjęciu słuchawek. Utwór dość znacznie przyspiesza w drugiej części, pozostawiając dużo miejsca na popisy solowe na gitarach. Solówki, nie tylko w tym, ale również we wszystkich pozostałych utworach są bardzo heavy metalowe, melodyjne, niczym wyjęte z najlepszych lat Iron Maiden. Kolejny utwór Locust, bardzo ciężki i nieco wolniejszy od rozpoczynających płytę siekaczy, to bardzo rozbudowana kompozycyjnie suita, w której znajdziemy wszystko: są wolne i ciężkie partie gitar, jest miejsce na popisy solowe a nawet motywy zagrane na gitarze akustycznej w spokojniejszych momentach. Gitara akustyczna wita nas też w kolejnym utworze His Is The End, wprowadzając nostalgiczny klimat, który zostaje brutalnie przerwany po niecałej minucie galopującą gitarą i podążającą za nią sekcją rytmiczną w stylu death metalowych szybkograczy. Dla właściwych proporcji, kolejny utwór Darkness Within jest wolniejszy, prawie balladowy. Bardzo wyraźnie słychać wokalizy Robba Flynna, który udowadnia, że potrafi również śpiewać melodyjnie. Utwór Pearls Before The Swine według mnie przy zmianie wokalu na bardziej ciemny, growlujący, mógłby z powodzeniem być uznany za utwór death metalowy, gdyż zawiera wiele podręcznikowych elementów tego stylu. A już solo w ostatniej minucie jest niczym żywcem wyjęte z Cannibal Corpse. Po tym niewątpliwie ciężkim kawałku ostatni utwór wita nas… dziecięcym chórem, który wyśpiewuje refren „This Is Who We Are, This Is What I Am…”. Muzycznie utwór dobrze spina całość albumu, a tekst nastraja bardzo pozytywnie do życia, aż chce się posłuchać ponownie.

Opisywane przeze mnie wydanie posiada jeszcze trzy utwory bonusowe w tym dwa covery: Judas Priest The Sentinel i Rush Witch Hunt oraz akustyczną wersję utworu Darkness Within. Machine Head znane jest z tego, że bardzo chętnie sięga po utwory innych wykonawców nadając im własny, często cięższy, charakter. Do dziś wykonanie utworu The Police Message In The Bottle przez Robba Flynna i spółkę w 1999 roku jest według mnie jednyą z lepszych przeróbek tego utworu. Podobnie jest i tym razem, bardzo przyjemnie się tego słucha.

Podsumowując, album Unto The Locust Machine Head to bardzo dobra, dynamiczna płyta, która nie jest może powrotem do debiutu z 1994 roku, ale na pewno nie kala muzyki rapowymi wstawkami i niepotrzebną elektroniką skupiając się na czystości przekazu płynącego z instrumentów i słów. Machine Head znalazło niszę między mainstreamem a undergroundem. Jeśli więc lubisz muzykę hard'n'heavy ale death metal to dla ciebie za dużo, to sięgnij po Machine Head, oni znają „złoty środek”.

/Sauteneron

Eklektycznie i eksperymentalnie: Steven Wilson – Grace for Drowning

2011-12-10T17:35:00.001+01:00

Przerwa w działalności głównego zespołu Stevena Wilsona, Porcupine Tree, razem z kilkoma innymi czynnikami, podziałała na tego brytyjskiego muzycznego pracoholika niezwykle pozytywnie. Pierwszy solowy album artysty, w porównaniu do wydanego we wrześniu tego roku Grace for Drowning, był tylko rozgrzewką i jakby kompilacją wilsonowych pomysłów na muzykę. Nowe wydawnictwo to dzieło, które w przeciwieństwie do Insurgentes jest jeszcze bardziej spójne i jednocześnie bardziej eklektyczne. Już teraz można je uznać za najlepszy album Wilsona. Lub, jak kto woli, umieścić GfD w czołówce jego dokonań.

Co jeszcze, oprócz odpoczynku od Porcupine Tree wpłynęło na kształt tego dwupłytowego projektu? Przede wszystkim praca nad nowymi miksami klasycznych albumów King Crimson i, co za tym idzie – uwielbienie dla „złotego okresu w muzyce”, jak sam zainteresowany określa późne lata 60. i wczesne 70.. Grace for Drowning powstawało od stycznia ubiegłego roku; artysta podkreśla, że to jego najlepszy album – tu należy pochwalić go za brak fałszywej skromności, bo faktycznie tak jest. Już sam pomysł współpracy z legendarnymi muzykami rockowymi i jazzowymi podczas nagrań (i pierwszej solowej trasy, jak się później okazało) jest czymś zupełnie nowym w twórczości Wilsona i zasługuje na uwagę. Wśród nich jest saksofonista i flecista Theo Travis, który w przeszłości udzielał się na płytach Porcupine Tree. Poza nim zagrał m.in. perkusista Nic France, gitarzyści Steve Hackett i Robert Fripp, basiści Tony Levin i Nick Beggs czy klawiszowiec Jordan Rudess. Jak widać, same sławne i uznane postaci z kręgów rocka progresywnego, a wśród nich dwaj idole Stevena Wilsona (Hackett i Fripp). Można zatem uznać, że realizując swój drugi solowy album spełnił on swoje marzenie.

Chociaż Grace for Drowning należy traktować jako całość, utwory zawarte na dwóch płytach (zatytułowanych odpowiednio Deform to Form a Star i Like Dust I Have Cleared From My Eye) można podzielić na kilka kategorii: dłuższe, rozbudowane kompozycje z silnymi wpływami jazzu, oszczędnie zaaranżowane miniaturki i mniej złożone, bardziej piosenkowe kawałki. Pozwolę sobie na wyróżnienie kilku fragmentów albumu, które wyjątkowo mi się spodobały.

Na pierwszym dysku będzie to przede wszystkim pierwszy właściwy utwór (po pełniącej rolę wprowadzenia do całości, tytułowej, dwuminutowej miniaturce) – instrumentalny Sectarian. Ta kompozycja przynosi potężnie brzmiący motyw wykonywany przez chór, który później powróci nie raz, także na drugiej płycie. Saksofon Theo Travisa również będzie pojawiał się w kolejnych utworach, wprowadzając jazzowo-psychodeliczną aurę. Za bardzo jazzową można uznać partię instrumentów klawiszowych na melotronowym tle, która wybrzmiewa w spokojniejszej, środkowej części. Gdzieś w połowie utworu usłyszeć można monumentalnie brzmiące dźwięki sekcji dętej – one również będą towarzyszyć słuchaczowi podczas tej muzycznej podróży. Postcard, piosenka oparta na brzmieniu pianina, akustycznej gitary i instrumentów smyczkowych, jest chyba najbardziej przebojowym fragmentem GfD – i z pewnością jednym z najpiękniejszych, chociażby za sprawą ładnej melodii i śpiewającego ją chóru. Zamykający pierwszą płytę Remainder the Black Dog to znów jazzowo-rockowe szaleństwo. Jest to pierwszy utwór, który został zaprezentowany kilka miesięcy przed premierą albumu i już wtedy robił ogromne wrażenie pokręconym rytmem i odjechaną saksofonowo-gitarową solówką; można go uznać za naprawdę dobrego reprezentanta wydawnictwa.

Drugą płytę, analogicznie do pierwszej, rozpoczyna akustyczna, tym razem w pełni instrumentalna miniaturka. Po niej następuje gwałtowna zmiana klimatu – z sielskiego i rozmarzonego na mroczny, introwertyczny w Index. To kolejny utwór o piosenkowej strukturze, tym razem dość znacznie różniący się od reszty ze względu na bardziej elektroniczne brzmienie. Myślę, że dobrze byłoby, gdyby nie znalazł się na trackliście GfD, a został umieszczony na jakiejś dodatkowej EP czy singlu. Szkoda byłoby, gdyby zupełnie przepadł, bo jest całkiem udany, a warstwa muzyczna wyjątkowo pasuje w nim do tekstu, zainspirowanego fikcyjną historią psychopatycznego mordercy. Główną część drugiego dysku stanowi najdłuższa kompozycja, trwająca 23 minuty suita Raider II. Pojawiają się w niej solówki saksofonu, fletu i gitary oraz motyw chóru, znany już z płyty numer jeden; wpływają na dynamikę całego utworu i tym samym na jego atmosferę: od lekkiej, pełnej przestrzeni po ciężką, pozornie chaotyczną.

Właściwie żadne słowa nie oddadzą wszystkich niuansów tego arcydzieła – trzeba je przeżyć samemu, wsłuchać się w każdy szczegół muzyki, delektować rozbudowanymi aranżacjami i wysmakowanymi brzmieniami. Przy okazji poprzez liczne nawiązania do klasyki zostajemy zachęceni do zapoznania się z kanonem rocka progresywnego, bardziej niż w przypadku dokonań macierzystej formacji Wilsona, która na ostatnich płytach zajmowała się nowocześniejszą muzyką.

/B0UNCE

Nuklearny atak z Wielkopolski - Terror Tactics

2011-12-06T00:32:00.000+01:00

Po dłuższej przerwie wracamy z dawką polskiej muzyki tworzonej przez obiecujące kapele. Pod etykietką scena znajdziecie zresztą więcej podobnych wykonawców. Zapraszam więc do archwium, ale także do zapoznania się z zespołem, który będzie bohaterem dzisiejszego odcinka.

Terror Tactics, jak słusznie sugeruje nazwa, zabijają dźwiękami przedstawiając słuszną koncepcję walki z wszechobecnym plastikiem. Nowa fala thrashu, która zalewa ostatnimi czasy słuchaczy wielbiących ten gatunek, pozwala mieć nadzieję, że pojawi się wreszcie zespół, który będzie mógł w przyszłości godnie dzierżyć berło lidera w swojej szufladce. Czy w Polsce będzie to Terror Tactics? Tego nie wiem, ale z pewnością warto ich posłuchać, choć na pierwszy rzut ucha to nic odkrywczego. Ale zacznijmy od początku.

Zespół powstał całkiem niedawno, bo w 2009 roku. Od tego czasu zdążył już zdobyć wytrwałych słuchaczy, którzy zapewniają kapeli support w internecie oraz na koncertach. Ojcami założycielami byli Edd (gitara/wokal), Nekrofukker (gitara) oraz Pilaf (bas), a skład uzupełnił Komora (bębny). Rzecz miała miejsce w Poznaniu. Mieście, które od dawna znane jest w Polsce fanom thrashu i okolicznych brzmień spod znaku metalu. Wszak stamtąd pochodzą Turbo, Acid Drinkers czy Wilczy Pająk.

Terror Tactics sami piszą o sobie w ten sposób:

Pierwotne brzmienie przywodziło na myśl klasyczny thrash jednak z czasem ewoluowało ono w stronę łojenia spod znaku Brazylijskiej sceny death-thrashowej oraz innych extremalnych wyziewów włączając w to produkty krajowej sceny.

Trudno się nie zgodzić, a demo, którego ostatnio miałam okazję posłuchać, jest tego najlepszym dowodem. Szczęściem zespół opatrzył demówkę plikami tekstowymi, dzięki czemu mogłam zapoznać się z lirykami. Tak jak w przypadku większości typowych kapel thrashowych z czasem można zrozumieć teksty, tak tutaj rozumiałam jedynie część. No ale cóż, cząstka "death" zobowiązuje. Między innymi zmusza słuchacza do czytania tekstów. Może to i lepiej? Świadomy słuchacz to cenny słuchacz. A jest co czytać!Poznaniacy serwują naprawdę porządne liryki, niebanalne i ciekawe. Mówię/piszę to bez cienia ironii. Oddajmy im głos:

Tematyka utworów opiera się o alternatywną wizję świata lat 80 wedle której, w roku 1986 doszło do globalnego konfliktu pomiędzy Układem Warszawskim, a Nato, co zaowocowało masowymi zniszczeniami bronią konwencjonalną oraz jądrową, mutacjami, a także eradykacją wszelkich śladów po religii.

Brzmi dobrze? A jakże! Dodajcie do tego ostrą młóckę, wspomagającą niewesoły klimat świata ogarniętego konfliktami z bombą atomową w tle, a otrzymacie całkiem fascynującą mieszankę. Grunt to mieć na siebie pomysł, a ten zespół z pewnością go ma.

Należy wspomnieć nieco precyzyjniej o demo, które zespół zarejestrował jesienią bieżącego roku - Thermonuclear Deathrash Attack. Póki co, nagrania funkcjonują w formie wirtualnej, jednak zespół zapowiada wydanie ich w formie bardziej namacalnej. Być może zatem, już niedługo będziecie mogli zakupić oficjalne wydawnictwo kapeli, wziąć je do domu, powąchać, pomacać i wypić nad nim (bądź przy nim) zdrowie członków Terror Tactics. Póki co – pozostaje posłuchać tego, co panowie proponują w formie folderu mp3, w którym, jak już pisałam, znajdziecie nie tylko cztery utwory (w tym intro) ale także notatkę informującą o planach wydawniczych kapeli (zredagowaną bardzo w stylu TT – brawo za koncept i konsekwencję!) oraz teksty utworów.

Demo otwiera niepokojące intro. Przywołuje na myśl amerykańskie filmy science fiction z połowy XX w., zakładające zagładę ludzkości, lub instrukcje, przestrzegające przed atakiem nuklearnym, takie jak If The Bomb Falls, A Recorded Guide To Survival . Intro gładko przechodzi w bezkompromisową młóckę Radiophobii, a zatem zostajemy w klimatach okołonuklearnych. Gorzko-ironiczne refleksje na temat społeczeństwa ery atomowej poparte argumentami w postaci solidnych riffów dają do myślenia nawet osobom kompletnie niezainteresowanym tematem. Dalej jest równie mocno, zarówno pod względem tekstów jak i muzycznie. Thermonuclear Deathrash Attack można potraktować jako swego rodzaju wizytówkę zespołu i dosadny sposób na przedstawienie samych siebie. Przekonujące. Effigies of the elder ones to trzecia i ostatnia kompozycja, z której, co może brzmi głupio, ale to prawda, najbardziej podoba mi się outro. Być może to z powodu mojego sentymentu do starego kina, klimatu noir, dymu tlącego się papierosa i odgłosu stukających na mokrym bruku obcasów panien, które nocą zapuszczają się w mroczne zakamarki miasta. Jeśli dodamy do tego toksyczne opary, to nadal będziemy trwać w klimacie narzuconym przez TT, czyż nie? Zatem wszystko się zgadza. No, może z tą drobną różnicą, że w latach 40' próżno szukać kapel naparzających z taką prędkością i wściekłością jak Terror Tactics. W ogóle próżno szukać kapel metalowych. Może dlatego ten kontrast tak mnie rusza. Poza tym to ładna klamra dla intro. Tekstowo Effigies... nawiązuje do pozostałych dwóch utworów, oraz serwuje wizję świata ogarniętego atomową zimą. A wizja to ponura i obrzydliwa. Ale wszystko do siebie pasuje, jest czad, a perkusista chyba osiąga tutaj najlepsze wyniki z całości zarejestrowanego materiału. Łapię się jednak na tym, że ostatnie dwie minuty płytki, to te, których słucham najgłośniej. Jednak.

Całość oceniam dobrze, jazda obowiązkowa dla wszystkich tych, którzy pragną nadążać za polską sceną metalową. Bo dzieje się, moi drodzy, coraz ciekawiej.

A Terror Tactics znajdziecie w sieci:

www.myspace.com/terrorfuckingtactics

www.facebook.com/TerrorTactics666

Mały update:

Możecie już nabyć demo Terror Tactics! Właśnie dowiedzieliśmy się, że zespół wydał demo na kasetach (TAK!). Chwalimy za oldschoolowe podejście do tematu i zachęcamy do kupna demówek Poznaniaków, bo, jak już wiecie z powyższej recenzji - WARTO. Cena to 8 zł + koszty przesyłki. Należy kontaktować się bezpośrednio z zespołem: terrortactics@gmail.com

Źródła: strony internetowe zespołu, materiał demo.

Papryczkowa średnia: Red Hot Chili Peppers - I'm With You

2011-12-02T09:16:00.001+01:00

Pod koniec sierpnia, po pięciu latach od ostatniego albumu – dwupłytowego Stadium Arcadium – Red Hoci zaprezentowali publiczności nową studyjną płytę. Jej tytuł wydaje się, w konfrontacji z obecną sytuacją personalną w zespole, trochę nietrafiony – po raz kolejny formację opuścił John Frusciante. Stanowisko gitarzysty objął Josh Klinghoffer, którego można było usłyszeć między innymi podczas ostatnich koncertów trasy promującej poprzednie wydawnictwo grupy. Niestety, w moim odczuciu, Klinghoffer pozostaje w cieniu swojego poprzednika i wypada przy nim dość blado, stosunkowo rzadko wybijając się na pierwszy plan. I'm With You w porównaniu do kilku ostatnich pozycji w dyskografii zespołu nie jest może płytą powalającą na kolana, choć w kilku momentach bardzo pozytywnie zaskakuje.

Takim miłym akcentem jest chociażby otwierający album Monarchy of Roses. Pomimo zahaczającego o disco refrenu, za sprawą nośnej melodii i kilku fajnie „psujących” utwór zagrywek gitary, piosenka stanowi świetny otwieracz i ma szansę być sporym przebojem. Dalej już tak różowo nie jest: z kolejnych kompozycji właściwie rzadko kiedy można zapamiętać partie gitary. Utwory prowadzi bas Flea i perkusja Chada Smitha, gitara w większości przypadków jest jedynie tłem, czasem tylko nieśmiało zaznaczającym swoją obecność. W drugim na liście Factory of Faith od razu w ucho wpada właśnie linia basu, genialna w swej prostocie. Podobnie jest w przypadku ciekawej wokalnie Ethiopii – jednym z dwóch utworów inspirowanych muzyką afrykańską, wyników fascynacji Flea i Klinghoffera brzmieniami Czarnego Lądu. Zetknęli się z nimi bezpośrednio podczas wizyty w Etiopii w ramach projektu Africa Express, zorganizowanego przez Damona Albarna (Blur, Gorillaz). Bardzo przebojowo wypada też Look Around, z lekkim, funkowym riffem gitary i krótką solówką tejże; krótka niby-rapowanka Kiedisa w ostatniej minucie przypomina tutaj trochę tę z tytułowego utworu z By The Way. Pierwszą połowę płyty zamyka The Adventures of Rain Dance Maggie, w którym znów trochę więcej słychać nowego wiosłowego. Drugim „afrykańskim” kawałkiem jest pogodnie brzmiący Did I Let You Know, ozdobiony trąbką i całkiem niezłą solówką gitary – szkoda, że jest ich tak mało na tej płycie. Ten utwór jest jednym z najlepszych punktów albumu. Z kolejnych pozycji na liście wyróżnia się właściwie tylko dynamiczny Goodbye Hooray.

Chad Smith, perkusista RHCP, twierdzi, że pomimo tej samej nazwy, to „nowy zespół”. Moim zdaniem to po prostu taktyka obronna, usprawiedliwiająca roszadę w grupie – zapewne dla wielu wielbicieli muzyki Papryczek, w szczególności tej stworzonej z Frusciante w składzie, zmiana w składzie była nie do zaakceptowania. Reasumując: nie jest źle, ale mogłoby być lepiej. Czyli, gdyby pozbyć się kilku wypełniaczy, powstałby solidniejszy longplay. Pozostaje mieć nadzieję, że następna płyta z Klinghofferem będzie lepsza.

/B0UNCE

The 90's are back - Illusion, Flapjack i Tuff Enuff na Torwarze (25.11.2011).

2011-11-28T09:21:00.000+01:00

Lata dziewięćdziesiąte to niewątpliwie złoty okres dla polskiego rocka, a co za tym idzie również dla sceny hard'n'heavy. Fani masowo kupowali płyty (czy też częściej kasety) i tłumnie przybywali na koncerty. Trasy grano w systemie kilkunastodniowym, a nie jak dziś w weekendowym, jednak zupełnie nikomu to nie przeszkadzało. Scena miała wsparcie w masowych mediach (radio, prasa telewizja) i u bogatych sponsorów. Co tu ukrywać, było pięknie.Nie dziwne więc, że jak grzyby po deszczu wyłaniały się kapele nie tylko dostarczające piosenek o łatwo zapadającym w pamięć refrenie i chwytliwej melodii, ale też te, które taszczyły pod pachą dziedzictwo mocnego uderzenia i ciężkiego riffu.Acid Drinkers, czy zmierzający w stronę bardziej metalowego oblicza Proletaryat miały już ugruntowaną pozycję na polskim rynku, ale tuż za nimi, krok w krok szły nowe formacje - Sweet Noise, KNŻ, Illusion, Kobong, Tuff Enuff, Corozone, czy Dynamind. Na świecie niepodzielnie rządziły kapele grunge'owe i nowa fala thrashu spod znaku Machine Head, czy Pantery z jednej strony, a nowojorski hard core (Biohazard, Agnostic Front) adaptujący elementy ciężkiego rapu a la Cypress Hill z drugiej. Miało to dość znaczące odbicie na polskim rynku. Rodzime kapele czerpały garściami z zachodnich idoli starając się wszystko doprawić po swojemu i nadać taki kształt, aby nadwiślański słuchacz mógł się z nimi bez wewnętrznego rozdarcia utożsamiać.

Wszystko hulało świetnie dobre kilka lat, aż ni stąd ni zowąd pękło jak mydlana bańka. Właściwie trudno postawić diagnozę, czemu tak się stało. Czy miała na to wpływ ponownie scena zachodnia, która zaczęła się skłaniać ku bardziej nowatorskim i elektronicznym brzmieniom (co słychać także u naszych artystów: 6 Illusion, High Proof Cosmic Milk Acids, Las Machinas De La Muerte KNŻ), czy też złagodzenie oblicza nurtu szeroko zwanego metalem przez wypromowanie kapel w stylu Linkin Park, P.OD. czy Limp Bizkit. Na zachodzie publiczność to kupiła, u nas - nie bardzo. Zespoły przestawały istnieć albo z powodu wyczerpania formuły (KNŻ, Tuff Enuff), albo zniechęcenia wywołanego świadomością walenia głową w mur (Flapjack, Kobong). Słuchacze zmienili swoje gusta, dziennikarze wróżyli koniec ciężkiego rocka.

Nastał nowy wiek.Pierwszym, niewątpliwe głośnym i szeroko dyskutowanym powrotem, była reaktywacja w klasycznym, najlepszym składzie Kazika Na Żywo w 2008 roku. Dla fanów z mojego pokolenia była to wiadomość porównywalna do wiadomości o reaktywacji Led Zeppelin, dla słuchaczy młodszych do wiadomości o wylądowaniu statku kosmicznego w Bydgoszczy. Stała się rzecz niebywała, formacja o której już nawet nikt nie marzył (ale wielu pamiętało) zaczęła regularnie koncertować i przebąkiwać coś o nowej płycie (premiera Bar la curva / Plamy na słońcu lada dzień) – kosmos. Kolejnym powrotem, co prawda w niepełnym składzie (Jerrego zastąpił Siwy z Tuff Enuff), Illusion na jedynym koncercie we Wrocławiu w grudniu 2008. Tego dnia do Hali Stulecia przybyły tysiące fanów z całej Polski. Coś się ruszyło. W międzyczasie Flapjack kilkukrotnie próbował zmartwychwstania, w różnych konfiguracjach i różnymi metodami. A to kilka pojedynczych koncertów, a to trasa MURT (Metal Union Road Tour - przyp.red.) w 2006 roku, a to próba wydania nowego materiału w 2008 (żadna wytwórnia płytowa nie była nim zainteresowana). Ewidentnie nie szło.

Bieżący rok okazał się przełomowy. Za namową fanów na kilka koncertów zebrali się panowie z Tuff Enuff, Flapjack wypuścił w sieć pierwszy od czternastu lat numer, a w czerwcu fanów do czerwoności rozpaliła wiadomość o dwóch nowych piosenkach i trzykoncertowej trasie Illusion (do której zaproszono dwie wcześniej wspomniane kapele). Dzieciaki, te trzydziestoletnie i te młodsze, zwariowały. I miały racje.

Na warszawski koncert szedłem podekscytowany i zbudowany reakcjami po występach w Katowicach i Gdańsku. Na forach internetowych wrzało od pozytywnych relacji w stylu “matko, znowu miałem 17 lat”. Nie ukrywam, że liczyłem na to samo.Oprócz Flapa, Tuff'ów i Illusion w każdym mieście miała wystąpić jedna kapela reprezentująca obecną scenę. W Spodku Ocean, w Ergo Arenie Chassis, na Torwarze mieliśmy usłyszeć None. Za None nie przepadam, więc bez żalu postanowiłem odpuścić sobie ich występ, uczta miała się zacząć od Tuff Enuff. Pech chciał, że do obiektu wbiłem się gdy zespół już grał i oddając ciuchy do szatni kląłem pod nosem słuchając Ma No Samos Gamines. Trudno, nie zawsze jest pierwszy maja. Tak z ręką na sercu i twarzą przed sceną uczestniczyłem tylko w trzech kawałkach - Tuff Enuff, Quanto Diablos Anarchismo i Piosence z filmu o Korkim, jednakowoż byłem na koncercie Tuff'ów na wiosnę w warszawskim Radiu Luksemburg i wiem, że to wielki powrót. Panowie prezentują swoją crossoverową mieszankę thrashu i hardcoru z energią i radością jak przed laty. Niestety mam wrażenie, że torwarowa publiczność przyjęła ich dosyć chłodno, bawiących się była garstka, reszta przyglądała się i przysłuchiwała biernie. Zdarza się. Mnie osobiście ich występ utwierdził w przekonaniu, że jestem w ten piątkowy wieczór we właściwym miejscu we wszechświecie.

Następni w kolejce czekali zawodnicy z “drużyny naleśnika”. Miałem przyjemność zamienić z nimi kilka słów przed sztuką, zadowoleni byli z przyjęcia na poprzednich koncertach więc i tu liczyli na dobrą zabawę. Nie przeliczyli się, na ich występie rasa dokazywała śmielej, a już piosenki z Fairplay były przyjmowane z należytą euforią. W ciągu tego 45-minutowego setu zaserwowano nam przekrojówkę przez dyskografię plus trzy premierowe utwory i może na nich się skupię. Znany już z Youtube'a Black leather couch na żywo zabrzmiał bardziej rasowo i mniej podobnie do Deftones (nie lubię Deftones). To dobra, wielowymiarowa i klimatyczna kompozycja. Miałem obawy czy koncertowo nie będzie nużył, ale myliłem się, nie nuży. Kolejny (wybaczcie ale tytułów nie pamiętam) to szybka punkowa jazda która skojarzyła mi się z Dead Kennedys. To będzie koncertowy zabijaka, jestem przekonany. Ostatni to piękny thrash z rapowym wokalem, śmiało mógłby się ukazać na drugiej płycie zespołu. Myślę, że to jedna z kompozycji, które zostały kapeli po Olassie, słychać w nim jego rękę. Zespół w doskonałej formie i podejrzewam, że stoi już w blokach startowych przed samodzielną trasą. Czekam na nią!

No i nadszedł czas na danie główne. Podejrzewam, że większość przybyłych na koncert czekała tylko na nich. Hala Torwaru zapełniła się i przy zgaszonych światłach ruszyło intro. Iluzja stała się rzeczywistością. Ciężar jaki prezentuje ten band (nie tylko brzmieniowo i kompozycyjnie, ale i tekstowo) jeszcze dziś wywołuje ciarki na plecach. Dziś po prostu już tak się nie gra. Zarówno wielkie przeboje zespołu jak Nikt, Vendetta, czy nieśmiertelny Nóż jak i mniej popularne numery z ostatniej płyty były przyjmowane po królewsku i pełną parą odśpiewywane przez kilkutysięczny tłum. Dwie (BTS i To co ma nadejść) wyłącznie przez tłum. Przyznam, że był to świetny pomysł i taka masa ludzi “drących się” wniebogłosy robi ogromne wrażenie. Jak można było przypuszczać, dostaliśmy dwugodzinne “the best off”, a na deser dwie nowe kompozycje, które również prezentują się świetnie i robią smaka na nowy longplay zespołu. Na “tronie” Lipa poprosił widzów do nagrywania na telefonach sceny, bo chcą tego później użyć w teledysku, zabrzmiało intrygująco.

Reasumując: Illusion dalej ma wielką moc i szkoda byłoby ją zmarnować. Skoro Panowie zebrali się już razem i mają radość ze wspólnego grania, powinni kontynuować to co robią najlepiej, ku uciesze gawiedzi (również autora tego tekstu). Jeśli chodzi o detale techniczne, dźwięk, jak dla mnie, bez zarzutu. Panowie, zdaje się, stroją się niżej i brzmienie jest porównywalne do jadącego czołgu. Mój kompan na tym koncercie stwierdził, że jednak było za dużo “góry” przez co gdzieś ginęły basy, ale moim zdaniem jakby było jeszcze “niżej” to w ogóle dostalibyśmy sound Type O Negative, czyli bez sensu.Piękna oprawa świetlna. Torwar to duża hala sportowa i naprawdę można tam robić cuda ze światłem. Dodatkowo dwa telebimy po bokach, na których wyświetlano wizualizacje do piosenek. Nie wiem, kto to wymyślił, ale pomysł kiepski. Niespójne to było, a podejrzewam, że widzów siedzących na trybunach niepotrzebnie rozpraszały. Kolejny minus - brak piwa. Rozumiem, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości to ważna sprawa, ale koncert rockowy rządzi się swoimi prawami i w wolnym czasie wolałbym zwilżyć usta browarem, a nie mrożona herbatką za sześć złotych.

A jakie plany na przyszłość? Tuff Enuff pracuje nad nowym materiałem, 24. listopada w Antyradiu można było usłyszeć nowy kawałek, na razie w wersji demo. Jest dobrze.

Flapjack skończył nagrywać nową płytę. Po rozmowie z Guzikiem wiem, że nadeszła faza mix'ów i data wydania jest bliższa niż dalsza. Po wydaniu oczywiście trasa koncertowa. Jest dobrze.

A Illusion? Na koncercie Lipa powiedział, że nie myślą na razie nad płytą, nie wieszają jednak zespołu na kołku. Dostali propozycje napisania muzyki do spektaklu i są nią zainteresowani. Poza tym niebawem ma być wydane DVD z koncertu w Ergo Arenie. Jestem dobrej myśli.

The '90s are back.

/ KRZYK

Wars of the Roses: pełnoletni Ulver

2011-11-25T08:00:00.000+01:00

Norweskie Wilki pół roku temu powróciły po czterech latach fonograficznego milczenia z pierwszym albumem pod skrzydłami brytyjskiej wytwórni Kscope. Obecność w tak zacnym towarzystwie (sama śmietanka zespołów z kręgów szeroko rozumianego rocka progresywnego) zobowiązuje, więc można powiedzieć, że nie mogło być mowy o niskim poziomie nowej płyty żywej legendy. Dla niewtajemniczonych: Ulver to zespół, który w swojej karierze „zaliczył” zaskakująco szerokie spektrum muzycznych stylów – od ekstremalnego black metalu, przez akustyczny folk po trwające do dziś, niepozwalające się jednoznacznie zaszufladkować eksperymenty, w których artyści łączą rocka, muzykę elektroniczną i całą masę innych wpływów (jazz, ambient, muzyka klasyczna...). Nie wiem, czy to zmiana labelu tak podziałała na muzyków, ale jednego jestem pewien – Wars of the Roses to album dużo lepszy i moim zdaniem zdecydowanie bardziej „ulverowy” od mocno ambientowego, sennego Shadows of the Sun. Nie powiem, że nie lubię tego typu muzyki – jednak poprzednia płyta Ulver była dla mnie zbyt monotonna.

Wars of the Roses otwiera kompozycja o tytule February MMX. Bardzo... piosenkowa, jak na eksperymentalny zespół, jednak mimo takiej formy sporo się w niej dzieje. Ma na to wpływ zarówno rockowa perkusja jak i świetnie wykorzystana elektronika. Takie rozpoczęcie dobrze wróży. W dalszej części albumu roi się od zmian w dynamice, muzycznym klimacie i nastroju. Drugi utwór na liście, Norwegian Gothic, jest mniej intensywny, przesiąknięty dark ambientowym klimatem z budującymi tajemniczą atmosferę instrumentami smyczkowymi. W jego drugiej części do mrocznego podkładu wkrada się saksofon, nadający całości jazzowy posmak – przypomina mi to trochę twórczość zespołu The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. W ośmiominutowym Providence do wokalisty, Kristoffera Rygga, dołącza jeden z gości na płycie – Siri Stranger. Jej głos ciekawie uzupełnia partie lidera Ulver, co stanowi miłe uzupełnienie dość rozbudowanego utworu. Znów, za sprawą instrumentów dętych, jest trochę jazzowo – lecz można to też uznać za nawiązanie do klasyków rocka progresywnego, grupy King Crimson.Przyjemnie melodyjna, łagodna pierwsza połowa September IV przechodzi w drugiej części w elektroniczno-perkusyjny połamaniec, czy jak kto woli – kontrolowany chaos, w którym znów możemy usłyszeć dźwięki saksofonu. To jedna z charakterystycznych cech tej płyty: muzycy Ulver potrafią w jednej chwili zniszczyć muzyczny spokój, bawiąc się w ten sposób ze słuchaczem i jego emocjami. I, przede wszystkim, czyniąc swoją muzykę nieprzewidywalną. Tym samym artyści sprawili, że wciąż chce się do niej wracać, odkrywając z każdym przesłuchaniem nowe smaczki. Chociaż wszystkie utwory na Wars of the Roses naznaczone są prawdziwie jesienną melancholią, to jeden z nich – Island – w moim odczuciu jest jakby trochę bardziej pozytywny. Takie wrażenie odnoszę przynajmniej za sprawą wsamplowanego szumu morza i odgłosów mew – zupełnie jakby te dźwięki stanowiły „filtr” dla smutku w muzyce. Czynnikiem spajającym tę dziwną, ale wciągającą mieszankę jest wokal Rygga. Kojący, czysto brzmiący, często bardzo emocjonalny. Głównie słyszymy, jak wokalista śpiewa, chociaż w ostatnim na płycie Stone Angels recytuje tekst utworu. Taki zabieg średnio pasuje do reszty płyty, ale w połączeniu z płynącym gdzieś w tle podkładem, mającym w sobie coś z postrockowego ambientu, spełnia rolę swego rodzaju wyciszenia po trzydziestu minutach ciągłych zmian w muzyce.Nie jest to łatwa płyta, ale dzięki temu można poczuć satysfakcję ze słuchania jej. Słuchania i analizowania lub po prostu płynięcia razem z nią i każdym jej elementem. Muzyka przez duże M, bez niepotrzebnych etykietek.

/B0UNCE

Powiew folk-rockowej świeżości: Laura Marling - A Creature I Don't Know

2011-11-21T18:59:00.001+01:00

Trzeci solowy album w dorobku młodej Brytyjki ukazał się 9. września. Przez dwa miesiące od premiery zdobył uznanie wśród recenzentów pracujących w redakcjach branżowych pism, fani artystki z pewnością też są zachwyceni jej nowym wydawnictwem. Ja wciąż jestem pod wrażeniem tego dzieła i od teraz z całą stanowczością mogę nazwać się wielbicielem twórczości Laury Marling. Już jej druga płyta, I Speak Because I Can, wydawała się bardzo dojrzałą propozycją, jak na wiek autorki – zarówno pod względem kompozycyjnym, jak i wykonawczym. Głos Laury już wtedy cechowała powaga i dojrzałość, charakterystyczna dla artystów dużo starszych od dwudziestoletniej wtedy wokalistki. Tamten album był też wewnętrznym rozliczeniem dla Marling – tekstami i muzyką podsumowała i, jak należy wnioskować, zamknęła niezbyt dla niej szczęśliwy okres. Jednocześnie na drugim longplayu został częściowo wytyczony kierunek, którym podążyła na kolejnej płycie. Urozmaicenie w warstwie aranżacyjnej i częstsze odchodzenie od tradycyjnie folkowego schematu „wokal plus gitara” dało wyśmienity efekt w postaci A Creature I Don't Know.Przede wszystkim, ku mojej uciesze, panna Marling nagrała płytę bardziej folk-rockową niż folkową. Jak nietrudno usłyszeć już od pierwszego utworu, Laura (a raczej jej głos i akustyczna gitara) jest nadal postacią pierwszoplanową, jednak swoje trzy grosze dorzucają też muzycy jej towarzyszący. Wcześniej pozostali intrumentaliści byli jakby w cieniu liderki. Teraz sprawiają, że kompozycje wreszcie brzmią jakby były grane właśnie przez cały zespół - takie jest chociażby The Muse ze świetną partią instrumentów klawiszowych, sprawiającą wrażenie improwizowanej. Poza tym, co najważniejsze, mocniejsze dźwięki dodają utworom świeżego, rockowego pazura (Salinas, The Beast). Właśnie rockowa sekcja rytmiczna i przede wszystkim sporo partii gitary elektrycznej, o którą trudno było na poprzednich albumach, stanowią najważniejszą nowość w muzyce Laury i tym samym wyznaczają jakby nowy etap w jej twórczości. W internecie można przeczytać o kilku prawdopodobnych inspiracjach muzycznych, które mogły mieć wpływ na kształt nowego albumu – chodzi o muzykę Joni Mitchell, Leonarda Cohena czy PJ Harvey. Ja dorzuciłbym do tej listy nieodżałowanego Jeffa Buckleya. Jego duch w moim odczuciu unosi się nad I Was Just A Card – gdyby nie śpiewała tej piosenki kobieta, z powodzeniem mogłaby znaleźć się wśród utworów nagranych przez Amerykanina.Więcej typowo rockowych środków wyrazu nie znaczy oczywiście, że nagle nastąpił stylistyczny zwrot o 180 stopni – podstawą kompozycji nadal jest wokal i gitara akustyczna. Sprawia to jednak, że cała płyta jest spójna, mimo wykorzystania tych wszystkich smaczków, zmian dynamiki i nastroju. Są na A Creature I Don't Know kawałki, które spokojnie mogłyby znaleźć się na poprzednich albumach Brytyjki, ale najciekawiej wypadają te, które raczej nie miałyby na to szans. Do nich należy najbardziej rockowy w zestawie The Beast, w którym doskonale wykorzystano przybrudzone brzmienia gitary elektrycznej. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że to najlepszy utwór w solowym dorobku Laury Marling.Następująca po nim, wyciszona, akustyczna ballada Night After Night jest okazją do kilku chwil odpoczynku po sporej dawce muzycznych wrażeń – wręcz ekstremalnych, jak na muzykę Angielki (na szczęście ekstremalnie dobrych). Ten utwór, razem z Don't Ask Me Why i Rest In the Bed stylistycznie pasowałby do wydanego w zeszłym roku albumu wokalistki. Sporo w tych piosenkach melancholii, kontrastującej z pozytywnymi momentami, pojawiającymi się na przykład w lekko rozbujanym My Friends czy wspomnianym już wcześniej The Muse.Na koniec warto wspomnieć o samym wokalu. Laura Marling z płyty na płytę coraz lepiej operuje swoim głosem i wypada świetnie zarówno w przyjemnie melodyjnych, całkiem przebojowych partiach, jak i w tych o nieco mrocznym zabarwieniu, gdzie śpiewa niżej, często granicząc z melorecytacją. Wciąż jest bardzo przekonująca i naturalna – tak jak i jej muzyka.Z dużym zainteresowaniem będę śledził kolejne kroki w muzycznej karierze Marling. Zdecydowanie warto zwrócić na nią uwagę, gdyż mam wrażenie, że w dzisiejszej muzyce, zdominowanej przez błyszczący, plastikowy show business coraz trudniej o takich prawdziwych artystów, piszących i komponujących z głębi serca i nie dbających o aktualne trendy. Mam też nadzieję, że na kolejnym albumie uda jej się osiągnąć poziom przynajmniej tak wysoki, jak na A Creature I Don't Know.

/B0UNCE

Kultowy wąglik

2011-11-18T08:00:00.001+01:00

Są takie albumy, na które warto czekać. W przypadku albumu, o którym będzie dzisiaj mowa, musieliśmy być bardzo cierpliwi. Minęło 8 lat (!) od wydania ostatniej płyty Anthrax. Przez ten czas pozostałe zespoły, wchodzące w skład klasycznej Wielkiej Czwórki thrash metalu, zdążyły wydać kilka płyt długogrających, w tym tak udane jak World Painted Blood Slayera czy Endgame Megadeth. Oczywiście zdarzały się i słabsze momenty, jak chociażby St. Anger Metalliki, która, czego właśnie jesteśmy świadkami, nadal eksperymentuje.

Ale to nie o Metallice będzie dzisiaj, a o tych, których swego czasu Dave Mustaine określił mocno wartościującym mianem "żartu". Ich obecność obok Slayera, Metalliki i Megadeth dla wielu jest dyskusyjna, ale przecież niebezpodstawna. Spójrzmy zatem wstecz, aby zrozumieć, dlaczego tak eklektyczny, jak na kapelę metalową, zespół, znalazł się obok tych, którzy bezkompromisowo (no, z wyjątkami) łoją nam dupy od paru dekad.

Rzecz jest stosunkowo prosta. Gdy spojrzymy na mapę Stanów Zjednoczonych, największym i najbardziej prężnie działającym w latach osiemdziesiątych ośrodkiem było Zachodnie Wybrzeże. To stamtąd pochodzą Metallica, Slayer, Megadeth, Exodus, Testament, Hirax, Forbidden, Heathen, Sadus, Death Angel, Vio-lence czy Dark Angel. Natomiast Anthrax, jako jedyny sprośród Wielkiej Czwórki zespół, swoje korzenie ma po zupełnie przeciwnej stronie USA, na Wschodnim Wybrzeżu (wraz z Nuclear Assault, Overkill czy GWAR). Wiązało się to i – jak sądzę – wiąże nadal, z wpływami hardcore'u i punk rocka. Zachodnie Wybrzeże zaś, to techniczny thrash i bezlitosna, thrashowa młócka. Dlaczego więc właśnie oni zostali okrzyknięci jednymi z prekursorów thrashu? Ano dlatego, że jako jedni z pierwszych nagrali płyty, które współtworzyły korzenie tego gatunku. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy Metallica zachwyciła świat Kill 'Em All, Show No Mercy Slayera ujrzało światło dzienne, Anthrax wypuścił Fistful of Metal, a cyniczny MegaDejv zaczął muzyczną walkę z byłymi kolegami z zespołu Metallica od debiutanckiego krążka Killing Is My Business ... And Business Is Good! swojej nowej formacji, Megadeth.

Anthrax, który, moim zdaniem, wydał właśnie jedną z najlepszych płyt tego roku, zawsze borykał się z problemami personalnymi. Częste zmiany, przetasowania, odejścia i powroty, powodowały nie tylko problemy z systematycznym wydawaniem kolejnych albumów, ale i dzieliły fanów na kilka obozów (np. fani Belladonny vs. fani Busha). Wszystko w garści, od zarania dziejów Anthrax, trzyma Scott Ian, człowiek-petarda, który swoją energią i umiejętnościami mógłby obdzielić z pewnością kilka kapel próbujących obecnie swoich sił w muzyce metalowej.

Co ważne i warte podkreślenia, Anthrax, jako jeden z niewielu zespołów spod thrashowego sztandaru, nie boi się i nie bał się nigdy, eksperymentów. Panowie od zawsze zdradzali swoje fascynacje skate-punkiem i próbowali różnych stylów. Obok Iana, ważną postacią w zespole był Joey Belladonna, legendarny wokalista grupy (zaśpiewał na tak ważnych w dziejach muzyki albumach jak Spreading The Disease czy Among The Living). Wokalistów zresztą przez Anthrax przewinęło się kilku: John Connelly, późniejszy założyciel Nuclear Assault; Neil Turbin; John Bush, znany z heavy metalowego Armored Saint; Dan Nelson, a wreszcie, po wielu latach, znów Joey Belladonna (który to zresztą odchodził, wracał, odchodził i wracał... i tak w kółko).

Przejdźmy jednak do sedna. Tym, co niepokoiło mnie, jako fankę wokalu Johna Busha (możecie mnie biczować), był nowy album Anthrax z Belladonną. W pamięci miałam jego słabe wokalizy z lat 80. i absoultnie nie spodziewałam się tak dobrej płyty! No, może nieco przekonałam się do Belladonny po pamiętnym Sonisphere 2010, kiedy to zadziwił mnie wykonaniem live Only (oryginalnie śpiewanego przez Busha) oraz urzekł charyzmą.
Bywa, że dzieła, które powstają tak wiele lat, są na tyle dopracowane, że nie wymagają w ogóle komentarza ani rekomendacji. Losy tej płyty mogły jednak potoczyć się zgoła inaczej. Zespół, znudzony przetasowaniami w składzie (w międzyczasie odbyła się trasa pod szyldem Reunion, z klasycznym składem Anthrax), przeciągającym się procesem twórczym i opóźniającą się datą wydania krążka, mógł kompletnie odpuścić nagrywanie i zacząć od nowa. Na nasze szczęście, Worship Music, który swą premierę miał mieć dwa lata temu, trafił niedawno do sklepów. Gdy pierwszy raz usłyszałam ten materiał, nie byłam pewna, czy to na pewno Anthrax. Gdzieś w tym wszystkim pobrzmiewały mi ostatnie dwa albumy Artillery, więc musiałam najpierw spróbować odciąć się od tego i zrozumieć, że to najnowszy Anthrax właśnie. A co ważne – wokal! Nie drażnił mnie, jak to zwykle bywało z głosem Belladonny, ale sprawiał, że chciałam śpiewać, drzeć się razem z Joeyem (właściwie powinnam tu użyć czasu teraźniejszego). Współczuję moim sąsiadom i ludziom mijanym na ulicy podczas słuchania Worship Music, ale naprawdę czasem trudno się powstrzymać!

Sam początek jest niezwykle mocny. Otwieracz w postaci Earth On Hell brzmi świetnie jako rozwinięcie intro – Worship. Szybko wyrzucane przez Belladonnę słowa i lekko pompatyczny refren (tradycyjnie w przypadku Anthrax, zresztą), pełne energii gitary, riff przewodni, który wpija się w mózg niczym dobrej jakości piła łańcuchowa, to świetna próbka tego, co czeka nas w dalszej części płyty. The Devil You Know - kolejny numer ze świetnym referenem, pół śpiewanym, a pół wyrapowanym, z tradycyjnymi, dwoma wokalami. Do tego zwolnienia, zmiany tempa, ciekawa coda i przejście do kolejnego utworu, Fight 'Em Till You Can't. Otwiera go złowrogi komunikat radiowy: City authorities in your area have reported that the bodies of the dead are rising from the graves and attacking the living... I to jest właśnie jeden z tych numerów, który do złudzenia przypomina mi ostatnie dokonania Artillery, z melodyjnymi wokalami z nałożonym efektem. Ale brzmi świetnie, po anthraxowemu, jak najbardziej. Wątpliwości nie pozostawiają tutaj gitary, szaleńcze tempo w zwrotkach i ciekawa solówka gitary i perkusji, którą raczą nas panowie mniej więcej w połowie utworu. No i znowu – świetny refren! Nie ma chwili wytchnienia, bo tuż po Fight 'Em... następuje I'm Alive, z narastającym, rozwijającym się obiecująco intrem. Mocno akcentowane gitary i to, co kocham w Anthrax (między innymi) – rytmiczne uderzenia w kotły, wyróżniająca się perkusja. I ponownie – dobry refren, wpadająca w ucho melodia, czego chcieć więcej? Powiecie, że to już nudne, że nad każdym utworem rozpływam się, jakby był arcydziełem. Lepiej posłuchajcie sami, bo to naprawdę bardzo dobry album! Po I'm Alive utwór instrumentalny, czyli Hymn 1, który instrumentami smyczkowymi wprowadza nas do In The End. Na szczęście zbieżność tytułów z hitem Linkin Park to tylko przypadek. Ten utwór wyróżnia się na tle pozostałych zdecydowanie wolniejszym tempem, dźwiękami mocno osadzonymi i nieco przyciężkimi. Całość ciągnie znów wokal Belladonny, choć przyznaję, że jest to chyba jeden z nudniejszych utworów na płycie. Mimo dobrego refrenu, całość wydaje mi się nieco nużąca. Szybki rzut oka na zegar – no tak, to najdłuższa kompozycja na Worship Music. Lecimy dalej – The Giant. Tu już jest szybciej, przynajmniej w zwrotce. Zespół ponownie serwuje nam epicki refren ze świetną melodią wokalu. Utwór kończy się krótkim wyciszeniem, które przechodzi w solówkę perkusyjną stanowiącą Hymn 2. Kogoś może znudzić czterdziestosekundowe naparzanie w bębny, ale z racji faktu, że uwielbiam ten instrument, napawam się tym krótkim czasem, jaki Charlie Benante otrzymał na wyłączność. Za chwilę Judas Priest – utwór, którego bronić nie trzeba, bo świetnie czyni to sama muzyka. Wystarczy posłuchać tej złożonej, rozbudowanej kompozycji, połamanych rytmów, budzącej podziw perkusji. Jeden z lepszych utworów na płycie. Ale najlepsze dopiero przed nami. Crawl, bo o nim mowa, to zdecydowanie mój faworyt na Worship Music. Nieco leniwie rozwijający się utwór spokojnie mógłby stanowić otwieracz dla płyty, ale jednocześnie jest doskonałym deserem dla słuchacza. Choć po nim następują jeszcze dwa (a właściwie trzy) tytuły, to jednak właśnie Crawl najbardziej przypadł mi do gustu i najsilniej kojarzy się z współczesnym obliczem Anthrax. Refren, który wyję wraz z Belladonną zapewne znają już moi sąsiedzi, ale cóż, gdy trudno się powstrzymać? Ponownie w tle przewijają się smyczki, ale nie jest to bynajmniej podstawą kompozycyjną Crawl. To świetnie harmonizujący z resztą dodatek, wprowadzający nastrój wyjątkowości i nadający tej płycie jeszcze wyższy status. Można nie lubić wstawek symfonicznych na albumach zespołów metalowych, ale gdy wpasowują się one tak naturalnie, jak w przypadku tego wydawnictwa, nie sposób nie pochwalić i nie zaaprobować tego pomysłu. The Constant i Revolution Screams to dwa utwory oficjalnie zamykające album, które jednak równie dobrze mogłyby znaleźć się w innym, dowolnym miejscu. Oczywiście każdy z nich zawiera wiele dobrej muzyki, chwytliwe melodie i zapadające w pamięć refreny. To dodaje plusów do ogólnej oceny Worship Music. Trudno pogodzić się z tym, że to już koniec Worship Music i jedyne, co możemy teraz uczynić, to nacisnąć "play" raz jeszcze.

Wśród tych wszystkich zachwytów, pojawia się u mnie, po mniej więcej piętnastym odsłuchu płyty, zasadnicze pytanie – czy nie jest ona ciut przydługa? Piętnaście kompozycji, razem z hidden trackiem? Wydaje mi się, że to sprawiedliwa ilość muzyki, jak na tak długo wyczekiwane wydawnictwo. Ale z drugiej strony, może to zmęczyć dzisiejszego słuchacza, przyzwyczajonego do krótkich kompozycji, krótkich tracklist i braku kombinacji z utworami instrumentalnymi. Być może jest to dobra wiadomość dla wielbicieli starej szkoły i (naprawdę!) długogrających płyt. Są dwie możliwości: albo jest to zapowiedzią powrotu do tradycji dawania fanom solidnej dawki muzyki, a nie ochłapów, które jakimś cudem udało się przyzwoicie skomponować i nagrać, albo panowie mieli po prostu tak dużo czasu na nagranie Worship Music, że przez te osiem lat nazbierało im się zbyt wiele udanych utworów, by móc część z nich tak po prostu odrzucić. Osobiście skłaniam się ku tej drugiej opcji, ale, jak mawiali starożytni Rzymianie: pożyjom, uwidim.

Całość oceniam bardzo dobrze, stąd wysoka nota: 7.

Ważna wiadomość dla polskich fanów Anthrax: potwierdziły się doniesienia o tym, że zespól pojawi się podczas XVIII Przystanku Woodstock w Kostrzynie nad Odrą! Sądzę, że jest to znakomity news. Nie wyobrażam sobie, by występ ten nie miał należeć do jednego z lepszych, jakie miałam okazję widzieć w tym miejscu, więc oczekiwania są ogromne. Jestem przekonana, że zespół im podoła. Rzecz jasna czekamy na klubowy występ Anthrax w Polsce, a póki co - słuchajcie Worship Music!

Zdjęcia pochodzą z oficjalnej strony zespołu oraz zespołowego facebooka.

Live Over Europe - porywające koncertowe oblicze rockowych weteranów

2011-11-14T19:37:00.003+01:00

Chyba każdy lubi sprawiać sobie przyjemność. W takiej czy innej formie... Mnie, na przykład, przyjemność sprawia między innymi pisanie o moich ulubionych wykonawcach i płytach. No chyba, że trzeba opisać nowe „dzieło” Metalliki, wtedy to raczej smutny obowiązek. Takie przypadki, to jednak na Musihilation zdecydowana mniejszość. Wolimy pisać o tym, co dobre. Dlatego ja piszę o takich zespołach, jak Black Country Communion.

Grupa ta pojawiała się u nas kilka razy. Zespół powstał w 2010 roku, a w skład jego weszły same wielkie nazwiska sceny rockowej. Wokalista i basista Glenn Hughes, który najczęściej kojarzony jest z trzech płyt nagranych w latach 70-tych z Deep Purple, choć jest to zaledwie mały procent jego artystycznego dorobku, najbardziej znany obecnie blues rockowy wymiatacz młodego pokolenia – Joe Bonamassa, klawiszowy weteran Derek Sherinian, były członek Dream Theater, a także współpracownik takich wykonawców, jak Kiss i Alice Cooper, oraz perkusista Jason Bonham – nazwisko mówi wszystko. Jakiś czas temu, panowie postanowili sobie razem pograć i pokazać, że soczystego hard rocka można słuchać nie tylko ze starych płyt, ale i z całkiem nowych wydawnictw. Niecałe dwa lata, kilka nagród, dwie świetne płyty studyjne i jedną większą trasę koncertową później, Black Country Communion jest już poważną marką na hard rockowym rynku i właśnie wydaje swoją pierwszą płytę koncertową – DVD Live Over Europe.

Wydawnictwo zostało zarejestrowane latem tego roku podczas trzech koncertów w Niemczech, będących częścią pierwszej i jak do tej pory jedynej dużej trasy koncertowej grupy. Większość zespołów rockowych w pierwszych latach swojego istnienia gra mnóstwo koncertów, stopniowo zbierając materiał na pierwszą płytę. Panowie z BCC zrobili dokładnie odwrotnie. W ciągu roku wydali dwa albumy studyjne, grając jedynie kilka pojedynczych koncertów i dopiero po ukazaniu się drugiej płyty ruszyli w porządną trasę. Powód? Po pierwsze, cała czwórka to muzycy bardzo zapracowani, zaangażowani w wiele muzycznych projektów. Trudno więc zorganizować wszystko tak, żeby każdemu pasowało. Była też jednak inna przyczyna – zespół chciał po prostu, przed graniem koncertów, mieć wystarczającą ilość własnego materiału, żeby nie trzeba było zbyt mocno posiłkować się twórczością innych wykonawców, lub nawet własną, nagrają pod innymi szyldami. I za to grupie należy się na pewno szacunek, bo pewnie łatwiej byłoby wzbudzić aplauz publiki zagraniem Smoke On The Water, które przecież Hughes miał okazję wykonywać przez kilka lat jako członek Deep Purple, a także, sporo później, w ramach grupy Hughes Turner Project, albo graniem co noc Rock and Roll Zeppelinów. Postawili jednak na własny, całkiem świeży materiał, robiąc jedynie dwa wyjątki – są nimi The Ballad Of John Henry, utwór tytułowy z wydanej w 2009 roku solowej płyty Joe Bonamassy, oraz Burn, zamykający koncerty BCC klasyk z czasów, kiedy Hughes był basistą i wokalistą w Deep Purple. Reszta kompozycji z Live Over Europe to koncertowe interpretacje utworów, znajdujących się na dwóch studyjnych krążkach zespołu.

Koncert BCC to prawdziwa uczta dla fanów hard rocka. Sam miałem okazję przekonać się o tym podczas tegorocznego High Voltage Festival w Londynie, dość obszernie zresztą na Musihilation relacjonowanego. Zespół rozpoczyna od pełnego energii i rockowego pazura Black Country, a kończy na równie dynamicznym Burn. W międzyczasie dostajemy kilkanaście numerów, zahaczających zarówno o klimaty blues rockowe, jak i o najbardziej klasycznego hard rocka, choć nie brakuje też elementów folk rockowych, jak choćby w dość zeppelinowym The Battle For Hadian’s Wall czy niemal heavy metalowych, jak w Beggarman. To jednak nie różnorodność jest najmocniejszą stroną zespołu oraz tego wydawnictwa, a wybitna wręcz znajomość fachu. Tu nie ma słabych kompozycji, czy nudnych wykonać. Każdy utwór jest zagrany na najwyższym poziomie, a wszyscy aktorzy widowiska mają wystarczająco ilość czasu, by pokazać, skąd wzięła się ich pozycja w świecie rocka. Najwięcej uwagi skupia się niewątpliwie na Hughesie, który jest frontmanem i głównym kompozytorem w zespole. Jest też jednak przede wszystkim znakomitym basistą oraz wybitnym wokalistą. Gość, który w tym roku skończył 60 lat, a w przeszłości balował tak mocno, że nie pamięta większości lat 80-tych i całkiem sporej części lat 70-tych, udowadnia tu, że nadany mu kiedyś pseudonim The Voice Of Rock nie jest nadużyciem. Facet ze swoim głosem wyprawia prawdziwe cuda. Można lubić jego wysoką barwę, lub nie, ale to, co Glenn robi w koncertowym wykonaniu The Great Divide musi budzić szacunek.

Nie jest to jednak z pewnością teatr jednego aktora. Bonamassa gra z polotem i wirtuozerią godną Claptona, Becka czy Kossoffa, a do tego przejmuje w kilku utworach rolę głównego wokalisty i wywiązuje się z niej znakomicie. Jakby tego było mało, w trakcie The Ballad Of John Henry, gitarzysta zabawia się też thereminem, czyli urządzeniem, które wydaje z siebie wysoki dźwięk, modyfikowany za pomocą ruchów ręki w pobliżu anteny. Efekt, w połączeniu z klawiszowym solo jest na pewno godny uwagi. Klawiszowiec Derek Sherinian jest tu na pewno bardziej słyszalny niż na albumach studyjnych. Jego własny, nieco ‘kosmiczny’ styl gry, połączony z klasycznymi rockowymi wpływami to więcej niż solidne uzupełnienie brzmienia gitary. Czasem wychodzi też na pierwszy plan, jak podczas świetnego solo w Burn, czy też fragmentu Won’t Get Fooled Again z repertuaru The Who, który grany jest na sam koniec utworu Sista Jane. Bonham junior to z kolei klasyczny wręcz przykład tego, jak wiele można w życiu zyskać dzięki genom. Jego ojciec, legendarny John Bonham z Led Zeppelin, gdyby żył, nijak by się syna wyprzeć nie mógł. A ten za geny i lekcje gry, które ojciec dawał mu, zanim przedwcześnie pożegnał się z tym światem, odwdzięcza się bardzo dobrze znanym perkusyjnym wstępem z zeppelinowego When The Levee Breaks, zagranym na początku wspomnianej już Ballady o Johnie Henrym.

Całe DVD mimo, że kręcone podczas trzech koncertów, ogląda się jak jeden porywający występ, przeplatany od czasu do czasu fragmentami wypowiedzi muzyków. Całkiem dobry pomysł, tym bardziej, że fragmenty te są na tyle krótkie, że nie odwracają uwagi od występu i nie psują klimatu. Większa ich ilość znajduje się na bonusowym DVD Forging BCC. To, że nie oglądamy jednego występu, zdradza jedynie zmieniający się nieco rozmiar sceny oraz detale związane z garderobą muzyków. Najbardziej pasjonującymi momentami na Live Over Europe są niewątpliwie utwory bardziej rozbudowane, podczas których panowie mogli sobie pozwolić na nieco szaleństwa i scenicznej zabawy oraz nawiązania do twórczości innych klasyków rocka. Do takich chwil zaliczam choćby wspomniane tu The Ballad Of John Henry, rozpoczęte wplecionym fragmentem When The Leevee Breaks, utwór Song Of Yesterday zaśpiewany wspólnie przez Hughesa i Bonamassę, ze znakomicie wpasowanym w gitarowe solo klawiszowym motywem ze Stairway To Heaven, a także Sista Jane, które ze względu na swój klimat, aż prosiło się o przedłużenie w postaci wspomnianego cytatu z Won’t Get Fooled Again. Nie da się też przejść obojętnie obok fantastycznej wersji Burn, utrzymanej w duchu oryginału, z solówką Bonamassy, który nie kopiuje nuta w nutę gry Blackmore’a czy Tommy Bolina, ale jednocześnie gra tak, że jego solo nie jest ciałem obcym w tym organizmie. Ta wersja wypada na pewno dużo korzystniej, niż ten sam utwór w wykonaniu obecnego wcielenia Whitesnake. Grupa Davida Coverdale’a, który był głównym wokalistą w oryginalnej wersji tego klasyka, wykonuje go z dużą energię, a dynamika aż rozsadza scenę, jednak całość sprawia wrażenie nieco zbyt bombastycznej i metalowej. Jest porywająco, ale ginie gdzieś duch oryginału. W wersji Black Country Communion jest on idealnie zachowany. Lepszej wersji Burn obecnie na koncertach nie usłyszymy.

Live Over Europe to popis rockowej wirtuozerii na najwyższym poziomie. Bez taniego efekciarstwa i bez wielkiego ego wykonawców. To po prostu czterech gości, którzy kochają muzykę i postanowili sobie razem pograć, a całkiem przypadkowo są świetnymi muzykami i kompozytorami. Kiedy w trakcie ukłonów na sam koniec, Jason Bonham zauważa kogoś z pierwszego rzędu z całkiem sporą kamerą, nie robi awantury o filmowanie koncertu, nie kasuje zawartości, ani nie roztrzaskuje sprzętu o scenę, a wszyscy moglibyśmy wymienić przynajmniej kilka znanych nazwisk muzyków, którzy ani chwilę nie zawahaliby się przed takim krokiem. Bonham bierze kamerę od fana, filmuje ze sceny całą publiczność i oddaje sprzęt właścicielowi. Bo o to właśnie chodzi w rocku. O przyjemność z grania i przyjemność z oglądania i słuchania. Panowie z Black Country Communion niewątpliwie bardzo lubią grać razem. A ja bardzo lubię ich słuchać i oglądać.

Co mnie podkusiło? Czyli recenzja Lulu Metalliki i Lou Reeda

2011-11-10T16:07:00.005+01:00

Jak wiadomo, użytkownicy pewnego niezwykle popularnego serwisu społecznościowego specjalizują się, pośród innych aktywności, w zakładaniu profili i grup o dziwnych i często śmiesznych nazwach, których zadaniem jest oddanie pewnych cech charakterystycznych zachowań lub odczuć tychże delikwentów. Jedną z moich ulubionych nazw tego typu profili jest „Co mnie kurwa podkusiło?” I niech będzie to myślą przewodnią tej recenzji. Bo nie da się nie zadać tu pytania – co ich kurwa podkusiło, żeby nagrać taką płytę? Po nim nastąpić musi kolejne – co mnie kurwa podkusiło, żeby ten album przesłuchać?

Sama idea wspólnej płyty Metalliki i Lou Reeda wyglądała całkiem interesująco. Legenda metalu i ikona muzyki rockowej XX wieku na jednej płycie? Nawet jeśli różnice stylistyczne pomiędzy tymi artystami były dość znaczne, to jednak wyglądało na to, że może z tego wyjść coś intrygującego. Niestety, już pierwsze fragmenty, które bardziej lub mniej oficjalnie wypływały do Internetu, nie robiły raczej dobrego wrażenia. Wciąż pozostawała jednak nadzieja, że może jakoś niefortunnie trafiło na gorsze momenty płyty. Niestety, Lulu składa się niemal wyłącznie z gorszych momentów. Już pierwszy singiel, The View, nie zwiastował niczego dobrego. Oparty na jednym motywie instrumentalnym, dość monotonny kawałek ze słabym wokalem Reeda, który ni to mówi, ni to śpiewa i generalnie brzmi jak siedemdziesięciolatek. Nie jest to samo w sobie wielkim zaskoczeniem, bo ten wiek osiągnie za kilka miesięcy. Problem polega na tym, że często słuchamy muzyki tworzonej przez dinozaurów rocka głównie z tego powodu, że brzmią oni jak na swoje lata znakomicie i nikt nigdy nie pomyślałby, że to panowie w wieku emerytalnym. Tutaj niestety każdy rok życia Reeda słychać w zasadzie za każdym razem, gdy próbuje on wydobyć z siebie jakiś dźwięk. O ile The View instrumentalnie było do zniesienia, choć, jak wspomniałem, kawałek oparty jest w zasadzie na jednym motywie, tak już wokali słuchać się za bardzo nie dało. Nic dziwnego, że singiel nie wszedł chyba na żadną listę przebojów.

Niestety są na tym albumie utwory, których nie da się znieść nie tylko ze względu na głos, ale i na samą muzykę. A szkoda, bo zaczynało się nawet przyzwoicie. Sam początek otwierającego album Brandenburg Gate to całkiem niezłe granie w starym Reedowym stylu. Potem, po kilkudziesięciu sekundach, wchodzi metallikowa moc i jakby wszystko przestaje do siebie pasować, ale wciąż jest to dość interesujące i pewnie jako pojedynczy wyskok byłoby całkiem sensowne. Niestety, nie jest to pojedynczy wyskok. Cała płyta jest metalową, hałaśliwą młócką w kiepskim wydaniu, przy której St. Anger wydaje się szczytem wyrafinowania, a Reed ze swoim słabiutkim głosem zmęczonego życiem staruszka pasuje tu jak dupa słonia do marchewki. Idealnym tego przykładem jest trzeci na płycie Pumping Blood, którym można spokojnie torturować więźniów politycznych i jeńców wojennych. Będą się przyznawać do wszystkiego. Po tych pierwszych trzech kawałkach, dramatycznie słaby i karykaturalny wręcz Mistress Dread nie jest już żadnym szokiem, powoduje jedynie uśmieszek politowania i mimowolny ruch głowy... w lewo... w prawo... w lewo... w prawo...

Sytuację poprawia, choć tylko nieznacznie, Iced Honey, które ma być drugim singlem. Bo, choć to znowu jest granie na jedno kopyto, oparte przez cały numer na jednym i tym samym riffie, to przynajmniej w jakikolwiek sposób wpada to w ucho i jest nawet dość przebojowe, a i Hetfielda tu jakby więcej, przez co wokale są nieco bardziej znośne. Pierwszą płytę wieńczy ponad jedenastominutowy Cheat On Me. I znowu monotonia, tym razem dwa razy dłuższa niż zazwyczaj. Aż wypadałoby zapytać – why do you cheat on me? O ile podkład, przywodzący chwilami na myśl czasy Load/ReLoad jest nawet dość znośny, choć naturalnie nie przez ponad jedenaście minut, o tyle wokale Reeda znowu są tu tak na miejscu, jak puszczanie utworów Lynyrd Skynyrd na pokładzie samolotu podczas awaryjnego lądowania...

Po odsłuchaniu pierwszej z dwóch płyt na tym wydawnictwie, zaczynam sie zastanawiać, po co ta płyta powstała. Nikomu nie przynosi ona chluby. Produkcja, co prawda lepsza niż na St. Anger, ale na zasadzie – wszystko głośniej niż wszystko inne. Kompozycje są kiepskie, brakuje pomysłu, urozmaicenia, czegoś co by zostawało w głowie. Do tego ten asłuchalny bełkot pana Reeda. Jedyne znośne fragmenty jak do tej pory to te, kiedy śpiewać zaczyna Hetfield. A jeśli Hetfield ze swoim wokalem wypada przy kimś niczym wirtuoz przy kiepskim uczestniku konkursów karaoke, to wiedzcie wszyscy, że tam się coś bardzo złego dzieje... W zasadzie już całkiem załamany i zrezygnowany, i bez absolutnie nawet najmniejszych oczekiwań odpalam drugą część Lulu...

... która to zaczyna się utworem o tytule Frustration. Jakże adekwatnym do sytuacji. Lou śpiewa I want so much to hurt you i to niewątpliwie mu się udało. Rani mnie to, że zespół odpowiedzialny za Master Of Puppets, Ride The Lightning, czy nawet, żeby sięgnąć po rzeczy nowsze, za Death Magnetic i muzyczny wizjoner oraz twórca tak wielkich kawałków, jak Heroin, White Light, White Heat czy Perfect Day, zaserwowali nam tak niestrawne danie. A sam utwór? Oparty na jednym motywie z zupełnie nie pasującymi wokalami. Zaraz, czy ja tego już tu czasem nie pisałem? Uff, do końca płyty już tylko trzy numery. Gorzej, że razem trwają 40 minut. Nieco odmiany przynosi pierwszy z nich, Little Dog. Dość oszczędny aranż, gitara akustyczna i dość ponure dźwięki elektryka w tle, wspomagane wiolonczelą, robią całkiem niezłe wrażenie. Nie jest do żadne dzieło, wręcz przeciwnie, kawałek jest nudnawy i wlecze się niemiłosiernie, posiada jednak coś, czego nie ma żaden inny utwór na tej płycie – recytacje Lou Reeda świetnie pasują klimatem do muzyki i całość, jakkolwiek mocno przeciętna, przynajmniej brzmi logicznie i nie tworzy dysonansu między muzyką, a wokalem.

Kolejny w zestawie – Dragon – to znowu powtórzenie schematu znanego z niemal każdego kawałka na płycie. Zaczyna mi to przypominać stare odcinki Szansy Na Sukces, kiedy to wiekowe babcie próbowały śpiewać nowe hity i biedne w żaden sposób nie mogły trafić ani w tempo utworu, ani w odpowiednie dźwięki. Utwór swoje, Lou swoje... Tu już nawet nie chodzi o tę nieszczęsną recytację. To mogło naprawdę brzmieć dość klimatycznie i wręcz demonicznie w pewnym sensie, gdyby tylko zostało dobrze zrobione. Brzmi niestety dość żałośnie, choć przyznać trzeba, że i tak chyba nieco lepiej niż we wcześniejszych utworach. A może po prostu człowiek zaczyna się do tej nędzy przyzwyczajać... Na sam koniec dwudziestominutowy Junior Dad. Oby nie na jednym motywie. Zaczyna się, o dziwo, całkiem sympatycznie i klimatycznie. Spokojne tło, które niewątpliwie o wiele bardziej pasuje do słabego głosu Lou, niż ostra gitarowa nawalanka. Nawet całkiem miło płynie, a zakończenie to niemal idealna dla tego typu muzyki coda. Śmiem twierdzić, że obok Iced Honey, jest to jedyny wart jakiejkolwiek uwagi utwór na Lulu. Problem polega na tym, że materiału jest tu na siedem, może osiem minut, nie na dwadzieścia. Czy te dwa utwory ratują płytę i uzasadniają jej kupno? Ani trochę. Może za jakiś czas, gdy trafi ona na półkę specjalnych ofert za 19,99...

Ktoś pewnie pomyśli, że ta recenzja to plucie jadem jakiegoś sfrustrowanego krytyka lub zapalonego, małoletniego metala, który nie toleruje muzyki bez podwójnej stopy i miliona riffów na minutę. Nic bardziej mylnego. Doceniam eksperymenty muzyczne, jestem nawet w stanie docenić odwagę panów z Metalliki i Lou Reeda. Tego, co im wyszło, już jednak docenić nie potrafię. Nie znoszę pisać negatywnych recenzji. Wychodzę zazwyczaj z założenia, że jest tyle świetnych płyt, że szkoda mojego czasu na wydawnictwa słabe. Jest jednak pewna grupa wydawnictw, o których nie możemy nie napisać, bez względu na ich jakość, gdyż ich twórcy są po prostu zbyt popularni i ważni dla omawianych przez nas gatunków muzycznych. Więc, krytyku tej krytyki, zanim mnie obrazisz, wiedz, że napisanie tego tekstu nie sprawiło mi żadnej przyjemności, nie było też próbą odreagowania i zadośćuczynienia mojej smutnej egzystencji. Lulu to po prostu dramatyczna pomyłka, o której wszyscy powinniśmy chyba jak najszybciej zapomnieć. Łatwo nie będzie. Mam jednak nadzieję, że zła płyta nie boli przez całe życie.

Całości płyty posłuchać można w pełni legalnie na specjalnej stronie poświęconej projektowi. Gorąco polecam odsłuch każdemu, kto wpadł na pomysł kupienia płyty w ciemno.

40 lat płyty bez tytułu

2011-11-08T17:05:00.004+01:00

ZoSo, The Runes, Four Symbols, The Fourth Album, The Hermit, czy też po prostu IV. Wieloma tytułami określa się czwartą płytę Led Zeppelin, która światło dzienne ujrzała dokładnie 40 lat temu, 8. listopada 1971 roku. Płytę pod każdym względem wyjątkową, o czym świadczy nie tylko historia jej tytułu i okładki, ale także niezwykła popularność poszczególnych, zawartych na niej utworów, a także krążka jako całości.

To dość zaskakujące, że jedna z najpopularniejszych płyt wszech czasów, nie posiada nawet tytułu. Lub, jak kto woli, posiada ich kilka. Po dość krytycznym przyjęciu przez prasę płyty III, zespół postanowił tym razem nie umieszczać na okładce ani tytułu kolejnego swojego dzieła, ani nawet nazwy zespołu, wychodząc z założenia, że wielu przedstawicieli prasy krytykuje ich muzykę, porównując ją ciągle do tej, znanej z poprzednich płyt. Żeby więc odciąć się w pewien sposób od wcześniejszych wydawnictw, a przy tym narobić nieco zamieszania, grupa, ku zrozumiałej rozpaczy przedstawicieli wytwórni płytowej, zdecydowała się na zabieg mocno niecodzienny. Nie dość, że na okładce próżno było szukać jakichkolwiek napisów, z numerem katalogowym włącznie, to i sami muzycy we wkładce do wydawnictwa chowali się za czterema symbolami. Symbole odpowiadające perkusiście Johnowi Bonhamowi, basiście Johnowi Paulowi Jonesowi oraz gitarzyście Jimmy’emu Page’owi, pomysłodawcy całej akcji, zostały zaczerpnięte ze starych ksiąg. Znak przypisany wokaliście Robertowi Plantowi był jego własnym pomysłem, choć również opartym na dawnej symbolice. I z takiego obrotu sprawy wytwórnia była jednak w stanie wyciągnąć jakieś korzyści. Na tygodnie przed ukazaniem się płyty, w różnych mediach pojawiały się pojedynczo te niewiele wtedy mówiące fanom znaki. W końcu, w dniu wydania krążka, na Sunset Boulvard w Los Angeles, stanął sporawy ruchomy billboard, przedstawiający wszystkie cztery symbole i dopisek „are here”. To, co nastąpiło potem, jest już historią muzyki rockowej.

Na płycie znalazło się osiem kompozycji. Postawiono tym razem w zdecydowanej większości na własny materiał, choć tradycyjne nawiązanie do przeszłości pojawiło się w zamykającej album bluesowej kompozycji When The Levee Breaks, wykonywanej oryginalnie pod koniec lat dwudziestych ówczesnego stulecia w nieco innej formie przez małżeństwo – Kansas Joe McCoya i Memphis Minnie. Zanim jednak słuchacze mieli okazję dojść do tego utworu, byli świadkami prawdziwej rockowej uczty na absolutnie najwyższym poziomie. Pierwsze cztery kompozycje na płycie, czyli mniej więcej jej połowa, to jedno wielkie nagromadzenie radiowych hitów i utworów, które po czterdziestu latach od wydania, uznawane są za absolutną klasykę muzyki rockowej. Ciężko wyobrazić sobie na płycie z początku lat 70-tych bardziej klasyczne otwarcie, niż dublet Black Dog i Rock And Roll. Dość powiedzieć, że ten pierwszy utwór regularnie trafia na wszelkie listy najlepszych utworów i najlepszych riffów wszech czasów, a Robert Plant wydaje tu z siebie najwyższy dźwięk kiedykolwiek zarejestrowany na płycie Led Zeppelin. Plotka głosi, że dość skomplikowane i nietypowe sygnatury rytmiczne tego utworu były celowym zabiegiem, który miał zniechęcić kiepskie cover bandy do zarzynania tej kompozycji w garażach i salach prób. Rock And Roll to z kolei jeden z najlepszych na świecie przypadków dopasowania tytułu do kompozycji. Jest to bowiem nic innego jak oparty na klasycznych motywach, ale zagrany z niesamowitą energią rock and roll, w którym gościnnie wystąpił jeden z założycieli The Rolling Stones, pianista Ian Stewart. Utwór ten spotkało niemal tak wiele zaszczytów we wszelkiego rodzaju rankingach muzycznych, co poprzednika na płycie, a i jego dużo prostsza struktura sprawiła, że do dziś jest jednym z najczęściej coverowanych kawałków rockowych.

Po tak mocnym wejściu, musiała nastąpić zmiana klimatu. The Battle Of Evermore to jedna z ciekawszych i najbardziej nietypowych kompozycji w dorobku grupy. Inspirowany folkiem duet wokalny Roberta Planta i zmarłej kilka lat później Sandy Denny, został napisany przez Page’a podczas sesji nagraniowych i powstawał przy użyciu mandoliny, na której Page podobno nigdy wcześniej nie grał. Jest to też jedyny przypadek w historii zespołu, kiedy w utworze zaśpiewała gościnnie osoba spoza grupy. I także ten utwór doczekał się licznych wzmianek przy okazji tworzenia wszelakich list i rankingów.

Żaden jednak kawałek, nie tylko na tej płycie, ale chyba w ogóle w historii rocka, nie jest przy okazji tych rankingów wymieniany tak często, jak kompozycja numer cztery – Stairway To Heaven. O tym utworze napisano już wszystko – liczba wyróżnień, tytułów i rekordów bitych przez nią jest zniewalająca. Warto wspomnieć choćby to, że w latach 70-tych, Stairway To Heaven było najczęściej zamawianym utworem w stacjach radiowych w Stanach. Jego początki sięgają sesji nagraniowych do trzeciego albumu Led Zeppelin. Wtedy to, w wiejskiej chatce Bron-Yr-Aur w walijskich górach, gdzie zespół mieszkał jakiś czas, odpoczywając po wyczerpującej trasie po Stanach i zbierając materiał na nową płytę, powstały pierwsze pomysły i szkice, które przybrały bardziej konkretny kształt dopiero kilka miesięcy później, podczas prac nad Czwórką. W listopadzie 1970 roku, Jimmy Page zdradził w rozmowie z jednym z angielskich dziennikarzy muzycznych: Mamy pomysł na naprawdę długi kawałek... wiesz, coś jak Dazed and Confused i inne kawałki rozbite na sekcje. No więc, chcemy spróbować czegoś nowego, z organami i gitarą akustyczną cały czas wzmagającymi napięcie, a potem zaczyna się część elektryczna... To może być nawet piętnastominutowy kawałek. Stanęło na ośmiu minutach, co zresztą i tak nie przeszkodziło wytwórni próbować wypuszczenia Stairway To Heaven jako singla. Jednak stanowczy sprzeciw zespołu i kategoryczna odmowa przycięcia utworu do długości bardziej odpowiedniej dla singla spowodowały, że mimo swojej olbrzymiej popularności, kompozycja ta nigdy nie była oficjalnym singlem na żadnym dużym rynku płytowym, choć w 1972 pojawiła się na płytce promo w Stanach. Wspomnianej popularności tego, chyba najbardziej znanego rockowego utworu wszech czasów nie umniejsza nawet fakt, że momentami dość mocno przypomina on kawałek Taurus zespołu Spirit, nagrany dwa lata wcześniej. Gdyby ktoś chciał zwalać wszystko na przypadek, dodać należy, że Zeppelini w początkach kariery grali w Stanach jako support dla Spirit, więc o przypadku mowy być raczej nie może. Nie zmienia to jednak faktu, że o Taurus słyszało stosunkowo niewiele osób, natomiast Schody zna chyba każda osoba, która ma jakikolwiek związek z muzyką rockową. Co ciekawe, podobno podczas pierwszego wykonania tego utworu na żywo, 5. marca 1971 roku w Belfaście, publiczność była dość znudzona, czekając na znane już dobrze, starsze utwory.

Ciężko sobie właściwie wyobrazić, co mogłoby nastąpić po takim dziele. Najlepszym rozwiązaniem byłoby chyba uznanie płyty za kompletną. Problem w tym, że wybrzmieć zdążyły zaledwie cztery utwory, które choć genialne, nie były wystarczająco długie, by zapełnić całą płytę. Zaczyna się więc jej druga część. Część, która skazana jest na wieczne bycie w cieniu tego rewelacyjnego otwarcia. Nie ma tu bowiem ani wielkich hitów, ani utworów uznawanych po latach za dzieła wybitne. Jednak i tu znaleźć można rzeczy ciekawe, jak choćby wspólny, gitarowo klawiszowy motyw przewodni w Misty Mountain Hop, które trafiło na płytę w wersji mocno niedoskonałej, z wyraźnie słyszalną wpadką na początku trzeciej minuty, kiedy to panowie Page i Jones nieco się rozjechali czasowo. Zespół uznał jednak, że cała reszta podejścia jest na tyle dobra, że szkoda je tracić. Najsłabsze na płycie Four Sticks ciekawe jest natomiast głównie ze względu na genezę tytułu. A wziął się on stąd, że sfrustrowany nieudanymi podejściami do tego utworu podczas sesji nagraniowych John Bonham, zagrał tutaj używając tytułowych czterech pałeczek na raz. Co ciekawe, jest to jedyny utwór z tej płyty, który nie był w zasadzie w ogóle grany na koncertach. Jego jedyne wykonanie podczas występu Led Zeppelin miało miejsce w 1971 roku w Kopenhadze.

Następujący po mocno średnim Four Sticks utwór Going To California, to z kolei powrót do znanych z The Battle Of Evermore klimatów folkowych. Pozbawiona całkowicie partii basu i perkusji kompozycja jest dość prosta w formie, ale stanowi udaną przeciwwagę dla nieco chaotycznego i hałaśliwego Four Sticks. Płytę wieńczy wspomniany wcześniej stary blues w nowej formie, czyli When The Levee Breaks, którego powstanie wiąże się z wielką powodzią rzeki Mississippi z 1927 roku, największym tego typu kataklizmem w historii Stanów Zjednoczonych, kiedy to wały na rzece pękły w 145 miejscach. Ze względu na mnogość efektów studyjnych, użytych przy rejestracji i miksowaniu tego utworu (warto tu wspomnieć choćby o tym, że John Bonham grał na bębnach ustawionych na klatce schodowej, a ścieżki wszystkich instrumentów były mocno przetworzone), When The Levee Breaks było grane na żywo jedynie kilka razy w 1975 roku. Warto odnotować, że z sesji nagraniowych do IV pochodzą też trzy utwory, które ostatecznie znalazły się na szóstym albumie grupy, Physical Graffiti. Są to Boogie With Stu, Down By The Seaside i Night Flight.

Sukces, jako odniosła czwarta płyta Led Zeppelin jest ciężki do opisania słowami. Choć wielu fanów zespołu bardziej ceni wcześniejsze płyty formacji, a i część słuchaczy zdążyła się przez lata nieco zmęczyć ogromną popularnością Stairway To Heaven, to właśnie czwarta płyta jest tą, która uchodzi za najbardziej znane dzieło grupy. Potwierdza to statystyka. Album w samych tylko Stanach sprzedał się jak do tej pory około 25 milionów razy, stając się trzecim najbardziej popularnym krążkiem wszech czasów na tamtejszym rynku, ustępującym jedynie albumowi Thriller Michaela Jacksona i składance największych hitów zespołu Eagles. Na całym świecie, Czwórka rozeszła się jak do tej pory w ponad 37 milionach kopii, co stawia ją na początku drugiej dziesiątki zestawienia. Nie ma przymusu rozpływania się w zachwycie nad tym wydawnictwem. Faktem niezaprzeczalnym jest jednak to, że jest to jeden z kilku najpopularniejszych albumów w historii muzyki rockowej i choćby z tego powodu, okrągła rocznica jego wydania jest ważnym wydarzeniem dla fanów rocka na całym świecie.

zdjęcie pochodzi z oficjalnego facebookowego profilu zespołu
zdjęcie okładki płyty pochodzi z oficjalnej strony zespołu

Lunatic Soul - Impressions, czyli instrukcja w ośmiu częściach o tym, jak zrobić dobre wrażenie

2011-11-06T19:55:00.006+01:00

Po miesiącach zapowiedzi i kilku tygodniach oczekiwania, aż nieco spóźnione egzemplarze pojawią się w końcu na sklepowych półkach w Polsce, ukazała się płyta Impressions projektu Lunatic Soul. Znawcom tematu przedstawiać zapewne nie trzeba – jak już pisaliśmy jakiś czas temu, Lunatic Soul to projekt Mariusza Dudy, na co dzień kojarzonego przede wszystkim z formacją Riverside, której jest liderem, basistą, wokalistą i głównym kompozytorem. Często bywa tak, że muzycy znanych zespołów nagrywają sobie na boku i wychodzi im z tego gorsza kopia dokonań macierzystych grup. Nic takiego nie ma jednak miejsca w przypadku Dudy i Lunatic Soul. Po pierwsze dlatego, że muzyka na płytach tego projektu jest drastycznie wręcz inna od tego, co Duda nagrywa z kolegami z Riverside, po drugie zaś, w żadnym wypadku nie jest to gorsza kopia czegokolwiek. Dwie pierwsze płyty Lunatic Soul, Czarna i Biała zwróciły uwagę muzycznego świata na tę zdecydowanie mniej rockową część osobowości muzyka, a także odsłoniły jego zamiłowanie do dźwiękowych eksperymentów, muzycznych przestrzeni i flirtów zarówno z muzyką ambientową, jak i z niecodziennym instrumentarium.

Dwie pierwsze płyty, które stanowiły dwie części jednej opowieści, dość nieoczekiwanie zostały uzupełnione płytą trzecią, mocno nawiązującą do poprzedniczek i będącą niejako ich uzupełnieniem. Jak zapewniał w wywiadach sam twórca, to nie jest płyta z odrzutami, ale z pomysłami, które z różnych przyczyn nie weszły na poprzednie krążki. Jest to w pewnym sensie ścieżka dźwiękowa do opowieści z poprzednich dwóch płyt. Nie są to nieskończone albo niewykorzystane dema. To pełnoprawne utwory, nagrane w tym roku na nowo, bazujące na pomysłach z poprzednich sesji, które nie znalazły w takiej formie miejsca na tamtych wydawnictwach. Początkowo miały zostać wydane jako bonusy do wznowień Czarnej i Białej płyty, zadecydowano jednak, że materiał jest na tyle dobry i jest go na tyle dużo, że warto jednak pokusić się o osobne wydawnictwo. I przyznać muszę, że był to strzał w dziesiątkę.

To, co natychmiast rzuca się w oczy, a raczej w uszy, to różnorodność muzycznych klimatów. Owszem, wszystkie utwory mają to „coś”, co jest bardzo charakterystyczne dla muzyki Lunatic Soul, jednak mnogość użytych motywów i instrumentów sprawia, że ani przez moment muzyka zawarta na płycie nie staje się monotonna. Mamy więc utwory dość surowe w aranżu i w pewnym sensie chłodne, jak choćby Impression I i Impression V, które zahaczają nawet o klimaty ambientowo-elektroniczne. Mamy też kompozycje nieco bardziej „piosenkowe”, jak II i IV, gdzie, zwłaszcza w tej drugiej, mimo braku słów, niemal czuć jakąś opowieść... a może to zasługa odgłosów morza i przewracanych kartek książki? Najbardziej niezwykłym brzmieniowo utworem na płycie jest chyba Impression VI – świetnie użyte dzwonki (zwane u nas często błędnie cymbałkami), bardzo w klimacie drugiej płyty. Echa Clannadowe gdzieniegdzie, wkrótce ustępują dość nieoczekiwanie klawiszom i smyczkom, które dominują w drugiej części kompozycji. Sielska atmosfera zmienia się w dość złowieszczy, niemal post-apokaliptyczny klimat. Czegoś takiego na żadnej płycie Lunatic Soul nie mieliśmy. Intensywność dźwiękowa przy wykorzystaniu bardzo niewielu instrumentów. Jest to pójście w zupełnie nowym kierunku. Musze przyznać, powiało grozą. Z kolei w Impression VIII, na zakończenie zasadniczej części płyty, powraca dawno nieobecny (od utworu numer II) fortepian z motywem, który wydaje się jakby znajomy i choć nie jestem w stanie w tej chwili rzucić konkretnym tytułem, to pewnie byłbym w stanie być może nieco nierozważnie zaryzykować poświecenie jakiejś mało istotnej części ciała, stawiając na to, że ten fortepianowy motyw już gdzieś w historii Lunatic Soul się pojawił. Refleksyjne, melancholijne i mocno jesienne zakończenie płyty.

Na dokładkę dwa remiksy utworów z poprzednich płyt, które, mówiąc szczerze, są najmniej przekonujące na całym albumie. Nie, żeby były słabe. Obie kompozycje to naprawdę ciekawe i dobrze zrobione wersje świetnych oryginałów. Problem w tym, że po ponad 40 minutach pięknych pejzaży i historii opowiedzianych bez użycia słów, pojawienie się wokali w tych nowych aranżacjach Gravestone Hill i Summerland po prostu burzy nieco klimat. Jest to jednak w zasadzie jedyne zastrzeżenie odnośnie tej płyty, a i ten minus można łatwo zignorować, zwłaszcza, że wspomniane kompozycje umieszczone zostały jedynie na wersji kompaktowej Impressions. Na winylu album kończy się po Ósmej Impresji.

Brak wokali jest tu, według mnie, olbrzymim plusem, bo, choć zaliczam się do fanów Mariusza Dudy – wokalisty niemal w takim samym stopniu, jak Mariusza Dudy – basisty i kompozytora, to jednak brak wokali pozwala wsłuchać się w każdą nutę i każdy dźwięk w tle. Tu nie ma dźwięków niepotrzebnych. Mimo, że większość utworów oparta jest na jakimś jednym konkretnym motywie, to poprzez intensyfikację doznań dźwiękowych i sprawne aranżowanie tła, nie stają się one monotonne. Fani Riverside, którzy byli do Lunatic Soul dość sceptycznie nastawieni i nie za bardzo potrafią się odnaleźć w takiej stylistyce, powinni trzymać się od tej płyty z daleka, bo w zasadzie nic tu dla siebie nie znajdą. Jednak miłośnicy dwóch poprzednich albumów LS będą zachwyceni. Ta płyta jest dużo mniej przystępna od Czarnej i Białej choćby przez to, że nie ma tu żadnych słów, a i konstrukcja utworów jest w większości mniej tradycyjna. Nie powinno to jednak zniechęcać do poznania Impressions. W końcu nie jest to muzyka, której targetem są fani nieskomplikowanych młócek, mordujących nasze uszy w niemal każdej stacji radiowej i telewizyjnej. To twórczość przeznaczona dla ludzi nieco bardziej otwartych na muzyczne eksperymenty i na wieczne poszukiwania.

okładka pochodzi z oficjalnej strony Lunatic Soul

Coma - czerwony album

2011-11-02T10:41:00.004+01:00

Nowe wydawnictwo łódzkiego zespołu Coma, właśnie trafiło na półki sklepowe. Płyta nie posiada tytułu, lecz fani, sugerując się okładką, od razu okrzyknęli ją „czerwonym albumem”. To siódmy krążek zespołu, a zarazem czwarty, pełnoprawny album, nie licząc wydawnictw koncertowych i hybrydy Excess. Aby móc obiektywnie ocenić muzykę zebraną na „czerwonym albumie” należy wyjaśnić, szczególnie osobom, dla których będzie to pierwsze spotkanie z Comą, na czym polega fenomen tego zespołu.

Początek XXI. wieku dla polskiej muzyki rockowej był dość drętwym okresem. Jedynie kilka kapel, o ugruntowanej pozycji, serwowało kolejne wydawnictwa. Był to okres szału związanego ze Sweet Noise i początek gorączki zwanej Hunter, oraz kontynuacje dzieła Acid Drinkers czy Kazika.

Na koncertach wymienionych wyżej kapel, raz po raz, w roli suportu, pojawiał się młody łódzki zespół odstający stylistycznie od pozostałych. Nie wszystkim się to początkowo podobało. Nieco „ugrzeczniona” wersja Sweet Noise, z bardziej wyrafinowanymi melodiami gitarowymi, rozbudowaną warstwą tekstową zahaczającą o poezję śpiewaną, bardzo wyrazistym wokalistą, który z czasem urósł do roli lidera zespołu.

Gdybym miał ocenić skąd wziął się ogólnopolski sukces późniejszej Comy, pomijając coraz lepszą muzykę, to na pierwszym miejscu postawiłbym konsekwentne koncertowanie w całej Polsce. To jeden z niewielu zespołów, który rzeczywiście, bez wsparcia dużych wytwórni wypracował sobie markę wśród publiczności zanim jeszcze wydał pierwszą płytę. Swego czasu w 2004 roku na koncert Comy do klubu, do którego przychodziło średnio 100 osób, potrafiło stawić się 10 razy więcej.

Popularność zespołu szybko została zauważona przez wytwórnię Sony BMG Poland, która zainwestowała w zespół i wystrzeliła go na wyżyny popularności w Polsce. Jak ta szansa została wykorzystana przez zespół? Poczynając od maja 2004. roku, zespół co 2 lata wydawał kolejne albumy studyjne, rozpoczynając od płyty Pierwsze wyjście z mroku poprzez najlepszy w mojej ocenie album Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków a dochodząc w 2008 do potężnego, koncepcyjnego, dwupłytowego wydawnictwa Hipertrofia. Pomiędzy kolejnymi albumami zespół intensywnie koncertował, zagrał na wszystkich największych festiwalach muzycznych w Polsce i osiągnął wszystko, co można osiągnąć na polskiej scenie – dalej sięga tylko muzyka pop.

Co się stało po 2008 roku trudno jest mi wyjaśnić. Co prawda zespół nadal był obecny w muzycznym półświatku, odebrał kolejnego Fryderyka itd. natomiast niejako ustała kreatywność muzyków. Dochodziły do mnie wiadomości o kolejnych zamierzeniach Comy odnośnie wydania pierwszego anglojęzycznego albumu (Excess) , który miał „zawojować” świat, a w efekcie był po prostu przeróbką Hipertrofii. Okazało się, że to właśnie w polskich tekstach kryła się siła Comy, a Excess zupełnie poległ za granicą, gdyż podobnej muzyki jest na świecie multum.

Zamiast wyciągnąć wnioski z oczywistej porażki płyty Excess i zabrać się za pisanie nowych kawałków na nową płytę, Coma skupiła się na nagrywaniu płyt koncertowych, jednej zatytułowanej po prostu Live, a drugiej z orkiestrą symfoniczną. Nie ukrywam, że miło było posłuchać jeszcze raz wszystkich ulubionych utworów w nieco innym sosie, ale brak nowego albumu doskwierał przez kolejne miesiące. Udział lidera zespołu Piotra Roguckiego w pobocznych projektach, rola w filmie Skrzydlate Świnie oraz solowy epizod w postaci płyty Loki – wizja dźwięku jeszcze bardziej opóźniały premierę nowego albumu.

Trafił on w końcu do sprzedaży 17. października i od tamtej pory słucham go kilka razy dziennie. Pierwsze wrażenie, po odsłuchaniu jeszcze w samochodzie, było raczej negatywne. Czekając na sięgnięcie dalej niż zaprowadziła nas Hipertrofia trochę się zawiodłem, ale nie na tyle, by odłożyć płytę na półkę. Wszystko jest nieco uproszczone w stosunku do wcześniejszych albumów. Jakby Rogucki i spółka liczyli, że co drugi kawałek będzie radiowym hitem, nuconym przez tysiące nastoletnich fanów. Utwory są średnio o połowę krótsze, niż to bywało wcześniej, co dodatkowo potęguje uczucie prostoty w stylu zwrotka, refren, zwrotka, refren i koniec. Całość ratuje genialna produkcja, która nadaje mocy kompozycjom. Bas jest niezwykle wyraźny i dobrze pracuje z nieco progresywną perkusją, choć tą akurat na miejscu masteringowca bym trochę jeszcze podgłosił. Co pozostało niezmiennie dobre to oczywiście teksty i wokal Roguckiego, w kolejności najpierw wokal potem teksty, gdyż bywały lepsze. Na pewno materiałem na hit jest Deszczowa piosenka, która przynajmniej w Łodzi będzie jednym z najbardziej popularnych kawałków, gdyż traktuje o tym właśnie mieście. Żeby nie nastrajać potencjalnego słuchacza negatywnie, aby doszukać się na płycie bardziej ambitnych utworów, do jakich przyzwyczaiła nas Coma, musimy po prostu bazować na dłuższych utworach, każdy z tych powyżej 5. minut niesie w sobie więcej energii i przekazu znanego z płyty Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków.

Najwyżej kompozycyjnie, tekstowo i wokalnie oceniam utwory 0Rh+ oraz Rudy.

Wokalnie genialnie wypada też wolny, na wpół akustyczny, Los cebula i krokodyle łzy. Już słyszę, jak będzie on odśpiewywany przez publiczność na koncertach.

Jeśli już o koncertach mowa to w tej chwili Coma jest w trakcie ogólnopolskiej trasy promującej „czerwony album”. Pierwsze relacje od znajomych którzy wybrali się na koncerty, są bardzo pozytywne. Ciekawie prezentuje się image sceniczny zespołu spójny z tym co widzimy na okładce.

Dla łódzkiej publiczności Coma zagra w łódzkiej Wytwórni 4 grudnia, więc będzie okazja przekonać się, jak nowe kawałki wypadają w wersji live.

/ Sauteneron

Dream Theater - A Dramatic Turn of Events, runda druga.

2011-10-29T23:59:00.004+02:00

W dniu premiery nowej płyty Dream Theater, opublikowaliśmy jej recenzję, która wyszła spod palców (a raczej klawiatury) jednego z autorów Musihilation. Dziś runda druga, czyli spojrzenie na ten sam krążek oczami i uszami innego słuchacza. Nie da się bowiem ukryć, ze płyta ta narobiła na tyle dużo zamieszania w świecie muzyki rockowej i metalowej, że warto przedstawić różne punkty widzenia i, przede wszystkim, słyszenia.

Mniej więcej co dwa lata, fani progresywnego rocka spod znaku Dream Theater mają okazję do szczególnego świętowania, gdyż w niemal równych, właśnie dwuletnich odstępach czasu, pojawia się nowe wydawnictwo Amerykanów.

Nigdy jednak z ukazaniem się nowej płyty Dream Theater nie wiązało się tyle niepewności, czy wręcz atmosfery skandalu jak w przypadku A Dramatic Turn of Events, która niedawno trafiła do sklepów. Spowodowane było to niespodziewanym odejściem w 2010 roku perkusisty Mike’a Portnoya, założyciela tej kapeli, którego styl gry był zawsze najbardziej charakterystycznym elementem muzyki grupy. 25 lat nieprzerwanego grania z zespołem, wywołało u Mike’a syndrom wypalenia zawodowego. Jak sam stwierdził, chciał tymczasowo zawiesić działalność zespołu i złapać drugi oddech, udzielając się w innych zespołach, z którymi również zaczął odnosić sukcesy. To właśnie grając przez ostatni rok z Hail, Transatlantic i Avenged Sevenfold, Portnoy zauważył, że sprawia mu to więcej przyjemności i lepiej dogaduje się z muzykami wymienionych kapel, niż z tymi ze swojej rodzimej.

Reszta zespołu, do końca poświęcona Dream Theater, nie przyjęła pozytywnie pomysłu o zawieszeniu działalności, tym bardziej, że plany wydania nowej płyty były już bardzo zaawansowane.

Panowie pożegnali się więc, ku zaskoczeniu całego świata muzycznego. Na wolny wakat perkusisty, zgłosił się Mike Mangini, znany chociażby z grupy Annihilator. Przejęcie pałeczki (a nawet dwóch, perkusyjnych) po Portnoyu to nie zabawa dla mięczaków. Rock progresywny i to na dodatek w wykonaniu Dream Theater, to jeden z najbardziej wymagających technicznie gatunków muzyki. Łamane rytmy, niesztampowe rozwiązania, czasami czysta improwizacja i to wszystko na dodatek w dość szybkich tempach, do jakich przyzwyczaił nas Portnoy, to bardzo wysoko zawieszona poprzeczka. Mangini zna jednak swoje umiejętności, gdyż początkowo grał wszelkie odmiany jazzu, a potem w speed-thrashowym Annihilatorze doskonalił warsztat „szybkogracza”. Czy się sprawdził? O tym za chwilę.

Na płytę A Dramatic Turn of Events składa się dziewięć utworów o łącznej długości prawie osiemdziesięciu minut. Jak zawsze w przypadku Dream Theater, możemy liczyć na długie, skomplikowane kompozycje nie pozbawione metalowego pazura, wychodzącego przy każdym riffie genialnego gitarzysty i głównego kompozytora Johna Petrucci’ego. To właśnie niesamowite kompozycje melodyczne połączone z agresywnym brzmieniem 7-strunowych gitar Petrucciego są jednym z kilku znaków rozpoznawczych każdej płyty Dream Theater. Drugim takim elementem są klawisze Jordana Rudessa, których na A Dramatic Turn of Events jest jakby więcej niż na wcześniejszych wydawnictwach. Każdy z utworów jest nimi przepełniony do cna. Widać, że po odejściu Portnoya nie tylko perkusja uległa zmianie. Jeśli chodzi o pracę instrumentów klawiszowych, to akurat one działają na plus całokształtu, dodając więcej klasycznej progresji w stylu lat 80-tych.

Jak to przeważnie bywa na albumach Dream Theater, zachowany jest idealny balans miedzy szybszymi partiami i całymi utworami, a wolnymi, wręcz balladowymi kawałkami, w których na pierwszy plan wychodzi cudowny wokal Jamesa LaBrie. Co ciekawe, te wolniejsze kompozycje zawsze są nieco krótsze, gdyż stanowią raczej funkcję przerywników do zaczerpnięcia tchu i oczyszczenia umysłu przed kolejnym ponad dziesięciominutowym pojedynkiem między Petruccim, a Rudessem. Na chwilę obecną, moim faworytem jest utwór Outcry, który ma najwięcej wspólnego z takim Dream Theater, jakie uwielbiam. To właśnie w tym kawałku zawarta jest cała esencja tego, jak ewoluował rock progresywny i czym jest w chwili obecnej. Genialna praca basu Johna Myunga w połączeniu ze wspomnianymi wcześniej wirtuozami gitary i klawiszy oraz symbolicznym wokalem LaBrie robi niesamowite wrażenie.

Podobnie jak utwór Breaking All Illusions - to aż dwanaście i pół minuty praktycznie nieprzerwanej jatki gitarowo – klawiszowej, której dostarczyć może tylko duet Portnoy & Rudess.

Wracając do perkusji, niestety muszę się wypowiedzieć mniej pozytywnie. Oczywiście, nie biorąc pod uwagę, tego jak grał Portnoy, można by stwierdzić, że jest dobrze. Dynamiczna, wpadająca w ucho, stanowiąca jedną całość z melodią, dobrze zrealizowana i nagrana, ale jednocześnie do cna przewidywalna, co wcześniej nie miało miejsca. Słuchając wcześniejszych dokonań Dream Theater, czasami musiałem cofać utwór i analizować sekunda po sekundzie – jak ten Portnoy to w ogóle zagrał mając tylko dwie ręce? Niekonwencjonalne, arcymistrzowskie zagrywki tego, w mojej ocenie, najlepszego perkusisty świata były przysłowiową wisienką na torcie w muzyce Dream Theater. Bez Mike’a Portnoya to nadal bardzo dobry zespół, nadal czołówka światowa i myślę, że nowemu perkusiście należy dać trochę więcej czasu, gdyż i tak zrobił wiele. Zobaczymy… za dwa lata, przy następnym albumie. Sprawność koncertową Manginiego mogliśmy ocenić już w lipcu tego roku. Będziemy mogli zrobić to ponownie już w styczniu 2012 , gdyż zespół potwierdził już pierwsze daty swojej przyszłorocznej trasy koncertowej i nie zabrakło wśród nich również koncertu w Polsce. 29 stycznia w poznańskiej hali Arena amerykanie zagrają wraz z Periphery.

/Sauteneron

Closterkeller - Bordeaux

2011-10-25T09:11:00.004+02:00

Najnowszy album Closterkeller, wydany 16. września Bordeaux, to druga płyta z gitarzystą Mariuszem Kumalą w składzie. O ile Aurum był w dużej mierze albumem brzmiącym jak klasyczne wydawnictwa tego zespołu, to Bordeaux jest znacznie bardziej eksperymentalnym dziełem. Szczególnie może zaskoczyć to osoby sceptycznie nastawione do grupy dowodzonej przez Anję Orthodox, jak i w ogóle do formacji kojarzonych z rockiem gotyckim.

Przede wszystkim więcej tutaj nietypowych jak na Closterkeller zagrywek gitarowych, co jest rzecz jasna zasługą gitarzysty, który już na dobre zaaklimatyzował się w kapeli. Dotyczy to zarówno riffów (kaczka i lekki przester w zwrotce Alarmu – prosty efekt i efektowne wykorzystanie; „rozmawiająca” z wokalistką gitara w refrenie tego samego utworu; melodyjny riff w utworze tytułowym), jak i solówek (z gatunku nieprzewidywalnych, nierzadko pobrzmiewających psychodelicznie). Poza tym, tradycyjnie, pomimo spójności całego materiału, stylistycznie jest dość różnorodnie. Interesująco jest zwłaszcza wtedy, gdy gitarom ustępują instrumenty klawiszowe, wspomagane tylko sekcją rytmiczną – jak w Pryzmacie, gdzie klasycyzujący klimat przerywają mocne, iście metalowe riffy i niesztampowe solo. Tak, jakby muzycy zainspirowali się twórczością szwajcarskiego duetu Lacrimosa. Za nowość można uznać aranżację ostatniej kompozycji – Jak łzy w deszczu, prowadzonej przez syntezatorowy puls i jedynie ubarwionej delikatnymi dźwiękami gitary elektrycznej. Lekko, niemalże poprockowo brzmi utwór wybrany na pierwszy singiel z płyty, Bez odwrotu. Nie jest to na szczęście przesłodzona lekkość, chociaż ten kawałek z powodzeniem poradziłby sobie w mainstreamowym radiu. Bardzo pozytywny klimat, zarówno lirycznie jak i muzycznie, niesie Abracadabra, ze świetnie brzmiącymi chórkami. Poza tym, słuchając Bordeaux, natknąć się możemy na klimaty inspirowane doom metalem (Kręgi czerwone) czy, jak wyżej wspomniałem – psychodelią; szczególnie słychać to w najcięższym na krążku Tyziphone, który jednocześnie jest według mnie jednym z najbardziej udanych numerów w zestawie. W tej kompozycji udało się zmieścić dwa kapitalne riffy, lekko psychodeliczny w zwrotce i miażdżący w refrenie – efekt, w połączeniu z „wojowniczym” tekstem, genialny.

Tradycją niemalże stała się długość płyt Closterkeller – i jest to jedyna rzecz, na jaką prawie zawsze narzekam w przypadku tego zespołu. Gdyby wyciąć kilka minut, byłoby – przynajmniej dla mnie – w sam raz; pozbyłbym się utworu Serce, który, chociaż niezły, w porównaniu do reszty kompozycji jest trochę nużący. Mimo to, w osobistym rankingu mogę uznać Bordeaux za najlepszą płytę Clostera od Graphite. Porywa i wciąga coraz bardziej przy każdym przesłuchaniu.

/B0UNCE

Event Horizon Festival 2011 w Atlas Arena

2011-10-20T08:00:00.001+02:00

Wieści o Event Horizon Festival dotarły do mnie już w czerwcu tego roku, ale cena i rodzaj kapel, które miały się tam zaprezentować, poza jedną, nie wzbudziły mojego entuzjazmu. Jednak im bliżej 15. października, tym częściej zastanawiałam się, co tu zrobić, żeby jednak się tam pojawić, a to ze względu na świeżą dość, w moim przypadku, fascynację Dezerterem. Tak mocno zapragnęłam szybko zobaczyć zespół na żywo, że gotowa byłam czatować pod Atlas Areną na tzw. "konika", który zechce po okazyjnej cenie odsprzedać bilet. Ale los się do mnie uśmiechnął i dane mi było, w zacnym towarzystwie, zobaczyć występy niemal wszystkich kapel tego wieczoru.

Warto wspomnieć, że była to już druga odsłona festiwalu, organizowanego przez łódzki klub Dekompresja. Poprzednią edycję uświetniło m.in. Myslovitz oraz Dżem. Event Horizon Festival ma na celu odtworzenie rockowego obrazu Łodzi, miasta, gdzie ponad 25 lat temu odbywał się festiwal Rockowisko. Nieśmiała próba reanimacji tego typu imprezy, odbyła się w roku 2005. W starej, wysłużonej Hali Sportowej, gdzie grali za zamierzchłych – dla niektórych – czasów chociażby tacy giganci jak Iron Maiden (tak, tak...), zagrała śmietanka polskiej sceny rockowej: TSA, Dżem, Armia, KSU. Niestety, impreza miała tylko jedną edycję, a Rockowisko nie powróciło na stałe do kalendarza łódzkich imprez muzycznych. Teraz postawiono na rozmach i to nie byle gdzie, bo na lokalizację koncertów wybrano Atlas Arenę – największą halę sportowo-widowiskową w środkowej Polsce. Tutaj zagrały już takie tuzy jak Slayer, Megadeth, Depeche Mode, Roger Waters czy Rammstein, a niedługo pojawią się także Sade czy bożyszcze nastolatków – Jared Leto ze swoim 30 Seconds To Mars.

Przyznam, że z niemałym niepokojem myślałam o rozmachu imprezy. Obiekt wydawał mi się na to zbyt wielki, a cena nieco zniechęcająca. Jak się okazało, nie doceniałam fanów Pidżamy Porno, którzy tłumnie zjechali się z najdalszych zakątków kraju zapełniając Atlas Arenę.
Bardzo prędko, bo już przy wejściu na teren Atlasu, okazało się, że mamy do czynienia z naprawdę ważnym wydarzeniem. Ogromne kolejki, duże zainteresowanie piwem usytuowanym poza Areną, kolejki do szatni, do ubikacji, do sklepiku z gadżetami... Przez moment czułam się jak na Woodstocku, gdzie od kilku lat niekończące się ogonki do wszystkiego są na porządku dziennym.

Ale przejdźmy do tego, co nas wszystkich najbardziej interesowało, czyli do muzyki. Jako reprezentantka starszej gwardii (jak się okazało, jest to możliwe), czułam się na EHF momentami mocno nieswojo, ze względu na przedział wiekowy. Ale był to czynnik łatwy do przewidzenia. Nie przewidziałam natomiast tego, że tak poważnie zestarzały się moje gusta i dziś trudno przychodzi słuchanie Pidżamy czy Hurtu, który nie brzmi już tak, jak dawniej. Tak czy owak, postawiłam sobie za punkt honoru dotrwać do końca. I choć nie do końca się to udało, cieszę się, że mogłam tam być i widzieć Atlas pełen młodzieży szalejącej, kochającej muzykę, bawiącej się i roześmianej. Warto było.

I tak: Hurt – szczerze mówiąc koncert widziałam dopiero od pewnego momentu, jednak nie poruszył mnie nijak. Według mnie niewiele ów występ różnił się od grającego jakiś czas później Happysad.
Całkiem nieźle wypadło Akurat. Tekstowo było znacznie lepiej i mniej banalnie muzycznie, choć to przecież klimaty pokrewne. Mimo, iż nie pałam miłością ani nawet sympatią do tej formacji, słuchało się przyjemnie. I oglądało z pozycji godnej zgreda (czyt. sektor J) – także. Miło było usłyszeć parę utworów kojarzących się z latami największej, licealnej rozpusty i śmierdzącymi winem prywatkami. Zrobiło się więc nieco nostalgicznie. Całkiem niepotrzebnie, bo jak się okazało, za chwilę miał nastąpić najmocniejszy punkt programu.

I jednocześnie wielkie nieporozumienie – jak to!? Dezerter, legenda, ikona, kult, PRZED Happysad!? Taki zabieg spowodował zwiększenie motywacji do intensywnej zabawy i zagonił całe nasze towarzystwo do podscenicznego młynu. Jak się zresztą później okazało, zabawa podnieconych fanów kapeli grającej bez mała 30 lat, skończyła się zmniejszeniem fosy odgradzającej scenę. Setlista zawierała sporo utworów z ostatniego albumu – Prawo do bycia idiotą (2010), ale także nieodzowne klasyki, takie jak Dezerter, XXI wiek, Zmiany, Choroba, Brzydkie słowa, Spytaj milicjanta (a właściwie – policjanta), Dla zysku, Chrystus na defiladzie, Plakat. Niestety nie pojawiła się, wywoływana wielokrotnie, Polska złota młodzież, ale setlista i tak była bogata i nie pozwalała na chwilę wytchnienia. Tak stare, jak i nowe kompozycje zabrzmiały fenomenalnie, a nogi same rwały się do tańca, a gardła nie oszczędzał chyba żaden fan Dezertera. Był to bezapelacyjnie najlepszy koncert tego wieczoru. Pozbawiony zbędnych gadek, zapełniających czas, który został wykorzystany do maksimum. Nastąpił także pierwszy tego wieczoru (chyba, że się mylę?) bis, oraz "100 lat" dla kapeli odśpiewane na sam koniec koncertu.

Happysad postawił na set "debeściacki", więc pojawiły się głównie przeboje, znane i pamiętane przeze mnie z czasów starego klubu Dekompresja i płyt przegrywanych na rzadkich wówczas nagrywarkach. To nawet i dobrze, bo, przyznam to bez bicia i zażenowania, od dawna nie śledzę już poczynań tego zespołu. I, jak się okazało, niewiele straciłam. Jedno zasługiwało na moją wytężoną uwagę – perkusista Happysad. Momentami sprawiał, że krew krążyła szybciej. Brawo!

Jako ostatnia wystąpiła gwiazda wieczoru, która, jak na gwiazdę przystało, kazała na siebie czekać. Siedzieliśmy więc na podłodze upstrzonej papierowymi cylindrami (bądź, jak kto woli – s z a p o k l a k a m i ) czekając, aż monsieur Grabaż łaskawie wytoczy się na scenę. Kiedy się to stało, nie było wątpliwości – ten człowiek albo coś brał, albo wypił za dużo przed koncertem. Moje wspomnienia z "osiemnastki" Pidżamy, nie zawierały obrazu takiego wokalisty. Plotącego iście bzdetne teksty, pozbawione sensu i niepotrzebnie błazeńskie. Dorzućcie do tego zdecydowanie zbyt głośny wokal (aż trzeszczało w uszach) i niedbałe odegranie utworów, a wasza wizja tego koncertu może być mniej więcej pełna. Oczywiście, kiedy przestudiować listę utworów, zdecydowanie nie było banalnie, ani przesadnie wazeliniarsko z okazji "jedynego koncertu w roku". Ale cieszę się, że zespół Pidżama Porno zakończył działalność. Kiedy spojrzeć z perspektywy "nie-fana", koncert trudno opisać jako słuchalny i energiczny. Jedyne, co przychodzi mi teraz do głowy, to "przesadnie histeryczny", pełen głupawych anegdotek i prób zabawienia publiczności, która w tej sytuacji łyknęłaby wszystko. My jednak nie łyknęliśmy i – dla dotrwania do końca koncertu z bębenkami w "stanie przedeventowym" – wysłuchaliśmy części koncertu z wysokości sklepiku z gadżetami.

Co do samej organizacji, nie mogli na nią z pewnością narzekać ci, którzy wejściówki wygrali bądź wpisani byli na listę – stania w kilometrowej kolejce zaoszczędziły osobne wejścia. Jednak pozostałym serdecznie współczułam. Otwarcie jedynie 3 czy 4 bramek dla publiczności, to zdecydowanie za mało! Wspaniała ochrona – która absolutnie nie robiła problemu osobom chcącym dostać się z sektorów na płytę. Nie zawsze legalnie, ale udawało się to większości śmiałków. Być może to także przyczyniło się do zapełnienia płyty (sic!). Bo, co ważne i warte odnotowania, Atlas Arena była zdecydowanie bardziej zapełniona, niż podczas European Carnage Tour, gdy grali tam Slayer oraz Megadeth. Niestety, mam porównanie jedynie z tą imprezą, ale nagłośnienie także było godne. Oczywiście do momentu, kiedy do mikrofonu dopuszczono Grabaża. Szkoda, bo instrumenty brzmiały świetnie."Barierki pamiętające Breżniewa" także należałoby dopisać do minusów EHF.

Niemniej, czekam na kolejną edycję, ciekawi mnie, jaki skutek przyniesie ankieta zamieszczona na stronie organizatora, gdzie każdy mógł wytypować wykonawców, którzy zagrają na przyszłorocznym EHF. Czy także w Arenie? Przekonamy się, miejmy nadzieję już za rok. A póki co – należy cieszyć się, że takie inicjatywy znajdują poklask wśród słuchaczy muzyki z całego kraju, że Łódź pomału dźwiga się po latach muzycznej posuchy. Czekam na dalszy bieg wydarzeń i po raz kolejny powtarzam – chodźcie na koncerty, słuchajcie muzyki na żywo, bo jest to najlepsza forma poznania. I doznania.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Leszka Ruska.

Airbag - All Rights Removed (2011)

2011-10-16T19:34:00.005+02:00

Ledwie kilkanaście dni temu prezentowaliśmy Wam norweski zespół Airbag i jego pierwszą, wydaną w 2009 roku, płytę Identity. Pomyślałem wtedy, że skoro na dniach ma się ukazać drugi album tej formacji, to dobrze byłoby przed jego zrecenzowaniem przedstawić twórców i wspomnieć o debiucie, który był ze wszech miar udany. A potem pomyślałem, że może trochę jednak przeszarżowałem w zachwytach, bo jeśli All Rights Removed, druga płyta zespołu, okaże się słabsza od poprzedniczki, to nie tylko będę rozczarowany, ale jeszcze w dodatku wyjdę na głupka, który piał z zachwytu nad zespołem, żeby po dwóch tygodniach zjadać własne słowa. Spieszę poinformować Szanownych Czytelników, że nic takiego jednak mieć miejsca nie będzie.

W tym miejscu muszą znaleźć się gorące podziękowania dla zespołu Airbag, bo jednak zachowam twarz dzięki temu, że grupa nie tylko poszła za ciosem i nie spuściła z tonu, ale jeszcze do tego nagrała album, który przebija debiut nagromadzeniem emocji i muzyczną dojrzałością. Zaledwie sześć kompozycji i pięćdziesiąt minut muzyki. Już sam ten fakt sugeruje, że na All Rights Removed dominują formy nieco bardziej złożone, niż na debiucie. Przekonuje nas o tym już pierwszy utwór, dziewięciominutowy kawałek tytułowy. Osadzona w nieco anathemowych klimatach kompozycja, wita nas soczystym, pełnym energii i dynamiki motywem gitarowym, który napędza cały kawałek i stanowi udane otwarcie płyty. Ale, o ile debiut był pod względem natężenia dźwięku dość jednostajny, na All Rights Removed mamy do czynienia z muzyką bardziej zróżnicowaną. Wystarczy wspomnieć, że po dynamicznym powitaniu, zespół uderza w zupełnie inny klimat z kompozycją White Walls, która, mam takie przeczucie, może spodobać się fanom późniejszej twórczości Marillion, ale zwolennicy wszelakich wcieleń Stevena Wilsona też obojętnie obok niej nie przejdą. Tak, jak utwór otwierający płytę oparty był na energii i rytmie, to White Walls gra przede wszystkim na emocjach słuchacza, choćby za sprawą porywającego solo gitarowego Bjørna Riisa. Ledwie budzimy się z tej hipnozy, a tu okazuje się, że mamy już kolejną kompozycję. White Walls przechodzi bowiem bardzo płynnie w The Bridge i znowu doświadczamy nieco intensywniejszych klimatów. Do tego, ponownie, solo gitarowe zagrane z takim smakiem i polotem, że niejeden słuchacz zajrzy zapewne do wkładki, by sprawdzić, czy na płycie nie gra czasem gościnnie David Gilmour.

Żebyśmy jednak nie przyzwyczaili się do tej zwiększonej intensywności dźwiękowej, kolejne płynne przejście w następny utwór, Never Coming Home, zapewnia nam następną zmianę krajobrazu. Jest to chyba najmocniejsze nawiązanie do debiutu. Dużo tu przestrzeni, sporo wypełnień w tle, które pomagają stworzyć nieco hipnotyczną i lekko unoszącą się całość. Kolejne dziewięć minut płyty przelatuje wręcz błyskawicznie, tak, że nawet nieprzyzwyczajeni do dłuższych form słuchacze, nie będą w stanie zmęczyć się tą kompozycją. Zaskakuje też kolejny utwór, Light Them All Up, będący niejako przedłużeniem poprzednika. Zdecydowanie najkrótsza forma na płycie, ledwie trzyminutowa, zapewniająca element pewnej melancholii, tak często obecny w muzyce zespołów skandynawskich. Cudne dźwięki skrzypiec na tle dobrze dobranych odgłosów wojenno-miejskich, na tyle jednak nieinwazyjnych, by nie wychodziły na pierwszy plan, tworzą pewnego rodzaju codę na tym albumie i są naturalnym zwieńczeniem czterech połączonych ze sobą kompozycji.

W tym miejscu ten album mógłby się skończyć i mielibyśmy do czynienia z pięknym, acz nieco krótkim dziełem, pełnym subtelnych emocji, połączonych ze sporą dawką porywających, instrumentalnych motywów. Muzyka milknie, pierwszy raz od ponad dwudziestu minut zapada cisza. To jednak nie koniec. Niejako na bis otrzymujemy ostatnią już kompozycję – trwający ponad siedemnaście minut i podzielony na trzy części (choć nie rozdzielone na osobne ścieżki) utwór Homesick. W wywiadach przeprowadzanych z zespołem w ostatnich miesiącach, można było wyczytać, że grupa na drugim albumie zamierza pójść nieco bardziej w kierunku dłuższych form. W wypowiedziach muzyków pojawiały się wzmianki o rocku progresywnym, mimo, że jeszcze przy okazji debiutu członkowie Airbag dość stanowczo odrzucali tę etykietkę. Nie da się jednak ukryć, że elementy progresywne na All Rights Removed są, a najlepszym przykładem jest właśnie zamykająca album kompozycja. Słuchając pierwszej jej części, mam nieodparte wrażenie, że muzycy Airbag nasłuchali się ostatnio twórczości naszej eksportowej gwiazdy, zespołu Riverside. Klawiszowe pejzaże, porywająca gitara elektryczna i dopełniająca wszystkiego gitara akustyczna dość mocno kojarzą mi się z wczesną twórczością naszej grupy. Skojarzenia te stają się jeszcze bardziej oczywiste w drugiej części utworu, gdy w połowie ósmej minuty wchodzi motyw basowy, który idealnie wręcz pasowałby na Out Of Myself lub Second Life Syndrome (czyli odpowiednio pierwszym i drugim albumie Riverside). Całość, choć oparta w dużej mierze właśnie na tym motywie, staje się z czasem coraz intensywniejsza, aż do pełnego uwolnienia emocji, wieńczącego część drugą i rozpoczynającego ostatni fragment tego utworu i całej płyty, który z kolei mógłby z powodzeniem uchodzić za zaginioną perełkę Pink Floyd z sesji do albumu Wish You Were Here. Homesick to siedemnaście minut muzyki absolutnie najwyższej próby, pełnej emocji, nienachalnej wirtuozerii i kompozycyjnego kunsztu. Nie często zdarza się, by tak młody i niedoświadczony jeszcze zespół był w stanie nagrywać muzykę na takim poziomie. To cechuje tych, o których po latach mówi się, że są klasykami gatunku.

W tej recenzji pojawia się kilka nazw zespołów oraz tytułów płyt i utworów. Nawiązania do nich są dość łatwe do wychwycenia. W żadnym razie nie można jednak mówić o zwykłym kopiowaniu. Airbag zręcznie nawiązuje do bardziej znanych kolegów, tworząc jednak przy tym bardzo specyficzny klimat, który można już dość łatwo połączyć z nazwą zespołu. Po bardzo dobrym debiucie, zespół stanął przed bardzo trudnym zadaniem nie zawiedzenia pokładanych w nim nadziei. Poprzeczkę zawiesili sobie sami niezwykle wysoko. Przeskoczyli ją z całkiem sporym zapasem. To oczywiście sprawia, że przy okazji wydania kolejnej płyty, oczekiwania będą na kosmicznym niemal poziomie. Teraz jednak mam już pewność, że Airbag jest w stanie im sprostać.

zdjęcie pochodzi z profilu zespołu na facebooku.

Skandynawski powrót do przeszłości, część druga

2011-10-12T16:01:00.004+02:00

Jakiś czas temu rozpocząłem na Musihilation cykl mający w założeniu pokazać czytelnikom, że wbrew temu, co próbują nam wmówić media komercyjne, świetna, rockowa muzyka wciąż powstaje, co więcej, można ją znaleźć w niemal każdym zakątku świata, nie tylko w Stanach i Zjednoczonym Królestwie. W pierwszym odcinku mojej podróży, udałem się na północ Europy, by przybliżyć Wam kilka interesujących zespołów z Półwyspu Skandynawskiego. Już miałem wybrać się w dalszą podróż, ale bogactwo tamtejszej sceny rockowej sprawiło, że zostałem jeszcze chwilę dłużej. Przedstawiam więc kolejne kilka zespołów z zimnej północy. Posłuchajcie, a może znajdziecie wśród nich coś dla siebie.

Pierwszą grupą, którą zajmiemy się w tej części muzycznej podróży, jest White Willow. Ten norweski zespół zadebiutował w 1995 roku, a jego centralną postacią i jedynym stałym członkiem jest gitarzysta Jacob Holm-Lupo. Muzycy prezentują dźwięki, które określić można jako miks progresji z lat 70-tych z folkiem, jazz rockiem, rockiem symfonicznym i psychodelicznym, a nawet elementami muzyki elektronicznej. Być może dzięki temu, że skład grupy jest dość płynny, niemal każdy album, a ukazało się ich do tej pory pięć, zawiera inne muzyczne klimaty – od folk rocka z wpływami Jethro Tull, wczesnego Genesis, ale też Clannad na debiucie (Ignis Fatuus), przez prog/post rock na drugiej płycie, Ex Tenebris, symphonic rock na Sacrament, oraz bardzo gitarowy, cięższy i mroczniejszy rock na chyba najlepszym jak do tej pory wydawnictwie, Storm Season. W muzyce grupy dominuje damski wokal, a także elementy wychodzące poza stricte rockowe instrumentarium, czyli flet, skrzypce i melotron. Muzycy nie zamykają się jednak tylko w progrockowej szufladce, wśród ich inspiracji i ulubionych wykonawców znaleźć można choćby 10cc, Joni Mitchell, czy Dead Can Dance. Grupa szykuje się właśnie do wydania swojej szóstej dużej płyty, zatytułowanej Terminal Twilight, która w sklepach powinna pojawić się już w przyszłym tygodniu.

Zostajemy jeszcze na chwilę w Norwegii, żeby przyjrzeć się kolejnej interesującej grupie, Änglagård. Jest to ciekawy przykład zespołu, który zdążył narobić sporego zamieszania w progresywnych kręgach, mimo, że ich pierwsza wspólna przygoda z muzyką trwała ledwie trzy lata. Zespół powstał w 1991 roku, rozpadł się w 1994, a w międzyczasie zdołał nagrać dwie płyty studyjne i koncertówkę, wydaną dwa lata po zawieszeniu działalności. Ich debiut, Hybris, określany jest często wśród fanów muzyki progresywnej, jako Święty Grall rocka progresywnego lat 90-tych. Przez wiele lat niezwykle ciężki do zdobycia, obecnie dużo prostszy do namierzenia, nie tylko za sprawą rozwoju internetu, ale też dzięki niedawnym wznowieniom. Druga płyta jest wydawnictwem instrumentalnym i miała być w zamierzeniu zwieńczeniem działalności zespołu, stąd tytuł Epilog. Grupa powróciła jednak na kilka koncertów po niemal dekadzie od rozpadu, choć już bez jednego z założycieli, gitarzysty i wokalisty Torda Lindmana. W 2009 roku, perkusista Mattias Olsson, będący też członkiem White Willow, poinformował, że zespół nagrywa nowe utwory, choć płyta jak do tej pory się nie ukazała, nie ma też dokładnej daty jej premiery. Jednak muzycy co jakiś czas informują fanów o postępach i z tego, co wiadomo, jest już w zasadzie gotowy cały materiał na nowe wydawnictwo, którego podobno można się spodziewać pod koniec tego, lub na początku przyszłego roku. Do tego planowane są koncerty na rok 2012. Muzycy grają bardzo klasyczny prog z folkowymi naleciałościami. Jest to rock w starym stylu – muzyka niełatwa w odbiorze. Warto tu odnotować stylistyczne nawiązania do King Crimson, Gentle Giant czy Genesis z dużą ilością starych brzmień klawiszowych, z dodatkiem fletu i melotronu. Nastrój w utworach Änglagård jest często dość posępny, co sprawia, że część słuchaczy może potrzebować większej ilości odsłuchów, by poczuć klimat tej muzyki. Tym bardziej, że grupa specjalizuje się w dłuższych formach. Na pierwszym albumie znalazło się ledwie pięć kompozycji, na drugim trzy pełne utwory, oraz prolog i epilog. Trzeba jednak przyznać, że zespół długo pracuje nad nowymi wydawnictwami i stara się, by to, co wędruje do fanów, było najwyższej jakości. Na świecie jest wystarczająco dużo kiepskich albumów – nie musimy dokładać swoich – tak jeden z muzyków tłumaczył rozpad zespołu w połowie lat 90-tych, jest to też świetna odpowiedź na to, czemu na kolejną płytę grupy, fani czekają już ponad dwa lata. Wypada jedynie napisać, że niektóre nadaktywne zespoły też powinny wziąć sobie powyższy cytat do serca.

Zanim przeniesiemy się w inne rejony świata, z Norwegii zaglądamy jeszcze na chwilę do Szwecji. Obok takich zespołów, jak Anekdoten, Siena Root czy Black Bonzo, które przedstawiałem w pierwszej części tego muzycznego przewodnika, działa też kilka innych interesujących grup. Jedną z nich jest Beardfish. Jest to zdecydowanie najmłodszy z zespołów, które znalazły się w tym artykule. Powstał w 2001 roku i po dwóch pierwszych albumach, wydanych niezależnie, został dostrzeżony przez potentata na rynku muzyki progresywnej, wytwórnię Inside Out. Pod jej skrzydłami, Beardfish nagrał kolejne cztery płyty studyjne, ostatnia z nich – Mammoth – ukazała się w marcu tego roku. Stylem nawiązuje, a jakże, do prog rocka lat 70-tych i takich wykonawców, jak Yes, wczesne Genesis, Gentle Giant, Camel i Frank Zappa, oraz nieco zapomnianych zespołów, jak Still Life czy Indian Summer. Nie brakuje odniesień choćby do Liquid Tension Experiment, ale też bardziej tradycyjnych brzmień hard i post-rockowych, zwłaszcza na ostatniej płycie. Pojawiają się też elementy wykraczające poza sferę rockową, jak choćby wykorzystanie akordeonu. Muzycy opierają się głównie na prog rocku, ale słychać też naleciałości jazzowe, metalowe, folkowe czy nawet momentami klimaty, jakich nie powstydziliby się muzycy z Motown. Panowie mieszają formy rozbudowane i wielowątkowe z utworami krótszymi, niemal ‘piosenkowymi’. Przykładem tych pierwszych jest utwór Sleeping In Traffic Part Two, który trwa 37 minut i zajmuje całą płytę o takim samym tytule. Beardfish ma w swojej dyskografii zarówno krążki trudniejsze w odbiorze, wymagające od słuchacza większego skupienia, jak i porywające rozmachem i rockową energią od pierwszego odsłuchu, jak choćby w przypadku płyty Mammoth.

Prezentowane w tej części naszej muzycznej podróży po świecie zespoły, grają muzykę, która dość częśto kojarzy się z nastrojami melancholijnymi, bądź wręcz czasem przytłaczającymi, zarówno w warstwie tekstowej, jak i w ogólnym klimacie muzycznym. Żeby więc na sam koniec udowodnić, że skandynawskie granie to nie tylko chłód, jesień, smutek i mrok, przedstawiam zespół The Flower Kings. Jest to szwedzka kapela założona w 1994 roku i dowodzona przez jedynego stałego jej członka, gitarzystę Roine Stolta, który jest weteranem szwedzkiej sceny muzycznej. Pierwszy skład zespołu został zebrany w celu towarzyszenia Stoltowi na trasie promującej jego solową płytę, The Flower King. Stolt, wraz z towarzyszącymi mu i często zmieniającymi się muzykami, narzucił szaleńcze tempo – przez pierwsze 6 lat istnienia zespołu, wydał on sześć płyt studyjnych. Dorobek grupy jest imponujący, a muzyka śmiało nawiązuje do starych grup nurtu symfonicznego i progresywnego rocka, choćby do zespołu Yes, ale nie brakuje nawiązań do jazz fusion, a nawet bluesa. W przeciwieństwie do poprzednich zespołów, omawianych w tym artykule, jedną z cech charakterystycznych twórczości The Flower Kings są harmonie wokalne, a także najczęściej radosne i optymistyczne teksty. Nie brakuje też utworów z lirykami całkowicie pozbawionymi sensu. Ponadto, zespół specjalizuje się w bardzo obszernych i złożonych formach muzycznych – utwór Garden Of Kings pochodzący z płyty Flower Power, trwa ponad 59 minut i jest jednym z najdłuższych utworów rocka progresywnego. Sam Stolt poza Szwecją dużo bardziej znany jest z innej grupy, której jest członkiem. Wraz z multiinstrumentalistą i wieloletnim liderem Spock’s Beard, Nealem Morsem, basistą Marillion, Petem Trewavasem i byłym perkusistą Dream Theater, Mike’iem Portnoyem, od ponad dekady nagrywa zarówno studyjne, jak i koncertowe albumy pod szyldem Transatlantic. W tym składzie, wspomagani na koncertach przez Daniela Gildenlöwa z Pain Of Salvation, panowie odwiedzili Polskę, dając w 2010 roku koncert w Poznaniu. Transatlantic to już jednak materiał na inną opowieść. Stolt to artysta niezwykle płodny, choć, podobnie jak w przypadku jego kolegi z Transatlantic, Neala Morse’a, można się zastanawiać, czy ta spora muzyczna płodność nie rzutuje na jakość kolejnych wydawnictw.

To oczywiście nie wszystkie warte uwagi zespoły skandynawskie, nawiązujące stylem do chlubnej przeszłości hard rocka i muzyki progresywnej. Północ Europy to prawdziwe zagłębie tego typu wykonawców. Wystarczy wspomnieć choćby norweski Airbag, którego pierwszą płytę recenzowaliśmy ledwie kilka dni temu, a druga pojawi się w sklepach na początku przyszłego tygodnia. Skandynawska scena progresywna to prawdziwa studnia bez dna, a odkrywanie zawartości tej studni to prawdziwa gratka dla pasjonatów, którym wiecznie mało nowych muzycznych doznań. Być może kiedyś jeszcze w naszym cyklu zajrzymy do Skandynawii, następny odcinek będzie jednak poświęcony innemu rejonowi na muzycznej mapie świata.

oficjalna strona zespołu White Willow

strona zespołu Änglagård

oficjalna strona zespołu Beardfish

oficjalna strona zespołu The Flower Kings

Z cyklu 'Klasycy Nieklasycznie': Deep Purple - Come Taste The Band (1975)

2011-10-08T21:29:00.004+02:00

Deep Purple bez Blackmore’a? Jaja sobie robicie? Tak zapewne musiało myśleć wielu fanów tego wielce zasłużonego dla hard rocka zespołu, gdy w październiku 1975 roku do sklepów trafił dziesiąty studyjny krążek Purpli, Come Taste The Band. Brak sławnego gitarzysty, czyli to, co od mniej więcej 17 lat jest dla fanów grupy codziennością, był wtedy ciężki do zaakceptowania, bo nikt nie wyobrażał sobie, by zespół był w stanie funkcjonować bez tego, który zazwyczaj miał decydujące słowo przy okazji większości posunięć muzycznych Deep Purple. A jednak – Ritchie Blackmore, niezadowolony ze zmiany stylu muzycznego grupy, jaki nastąpił za sprawą dwóch nowych członków zespołu, wokalisty Davida Coverdale’a i śpiewającego basisty Glenna Hughesa, po raz pierwszy (choć nie ostatni) opuścił szeregi grupy, tłumacząc, że nie przepada za funk rockiem. W takim bowiem kierunku zmierzała twórczość Purpli na poprzednich dwóch albumach – Burn i Stormbringer. Dwaj nowi dołączyli do grupy w miejsce członków najbardziej znanego składu – Iana Gillana i Rogera Glovera – i szybko przejęli inicjatywę w tworzeniu nowej purpurowej muzyki. Czarny Rysiek miał dość. Początkowo, dwaj pozostali rutyniarze w zespole – klawiszowiec Jon Lord i perkusista Ian Paice – mieli zamiar rozwiązać zespół, zostali jednak namówieni przez Coverdale’a do ponownego spróbowania swych sił, tym razem z młodym, obiecującym gitarzystą ze Stanów, Tommym Bolinem.

Bolin pod wieloma względami okazał się strzałem w dziesiątkę. Już na pierwszej próbie zgrał się z zespołem na tyle dobrze, że niemal natychmiast zaproponowano mu miejsce w Deep Purple mimo, że gitarzysta nie był zaznajomiony z dotychczasową twórczością swoich nowych kolegów. Wiedziałem, że odnieśli sukces, ale znałem tylko Smoke On The Water i Hush. Nie sądziłem, że są aż tak dobrzy, ani, że czują się tak dobrze w muzyce funkowej. Żeby ich przetestować, zagrałem jeden bardzo funkowy motyw, a oni od razu się przyłączyli. Po tym pierwszym kawałku wiedziałem, że chcę być w tym zespole. Szybko znalazł wspólny język z resztą zespołu, zwłaszcza z Hughesem, z którym łączyła go miłość do muzyki funkowej i soulu. Sęk w tym, że oprócz muzyki, obaj panowie lubili też eksperymentować z narkotykami. Ten problem nasilił się jednak dopiero w trakcie tras koncertowych. W sali prób i studio nagraniowym wszystko przebiegało bardzo sprawnie. Z dziewięciu kompozycji, które znalazły się na Come Taste The Band, przy aż siedmiu widnieje nazwisko Bolina jako współkompozytora, a kolejny został napisany dla niego przez jednego z jego dawnych muzycznych kompanów. Siłą rzeczy więc, płyta ta musiała znacznie różnić się od tego, co fani znali z poprzednich wydawnictw Deep Purple. Frakcja funkująca sprawiła, że o ile jeszcze cechy wspólne z dwiema poprzednimi płytami było dość łatwo znaleźć, to już porównując nowy album do takich klasyków jak In Rock czy Machine Head, trudno było uwierzyć, że to wciąż ten sam zespół. Bo też, mimo tej samej nazwy, była to już zupełnie inna grupa. Oprócz oczywistej różnicy między Blackmorem i Bolinem w podejściu do brzmienia gitary, inaczej wyglądała też sprawa z wokalistami. Ian Gillan był wręcz wzorcem hard rockowego krzykacza z nieprawdopodobnie mocnym, ostrym jak brzytwa głosem. Tu, dla odmiany, wokalistów było dwóch. Jeden – Coverdale – wyraźnie osadzony w stylistyce bluesowej, obdarzony niezwykle głębokim głosem i drugi – Hughes – biały Stevie Wonder, z niesamowitą skalą głosu, potrafiący zaśpiewać wszystko, od metalu, przez bluesa, po soul.

Nic dziwnego, że wielu fanów nie było w stanie zaakceptować takiej zmiany. Wraz z odejściem Blackmore’a, grupa na pewno straciła sporą grupę słuchaczy. Część z nich przeniosła swoje zainteresowanie na nowy zespół byłego gitarzysty, Rainbow. Płyta była wręcz skazana na to, że podzieli słuchaczy i tak też się stało. Wielu fanów uważa ten album za najsłabsze, obok Slaves and Masters, wydawnictwo Deep Purple, choć wkrótce po ukazaniu się, Come Taste The Band zdobywała całkiem niezłe recenzje, a i sprzedaż była na przyzwoitym poziomie. Trzeba jednak przyznać także, że po latach prasa muzyczna i fani docenili album, a zwłaszcza grę Bolina.

Na trwającej zaledwie 37 minut płycie, dominuje przede wszystkim mocno osadzony w bluesie i funky hard rock. Nie ma tu jednak, poza otwierającym album Comin’ Home, utworów szybkich, atakujących słuchacza agresywnością i dynamiką, znanymi choćby z Fireball czy Speed King. Zespół postawił raczej na kompozycje w wolnym i średnim tempie, zostawiając sporo miejsca na popisy zarówno obu wokalistom, jak i Bolinowi oraz ponownie Hughesowi (tym razem w roli basisty) na zabawę instrumentami. Słychać to choćby w I Need Love, w którym rozimprowizowane solo Bolina i pulsujący bas Hughesa tworzą klimat niczym z dyskoteki gdzieś w Harlemie. Zbliżone klimaty dominują także w porywającym Gettin’ Tighter. Podobnie jak w przypadku dwóch poprzednich płyt Purpli, Coverdale i Hughes dzielą się partiami wokalnymi. Cżęść kompozycji śpiewają wspólnie, tworząc jedyny w swoim rodzaju duet w historii rocka. Obaj mają też jednak chwile solowych popisów. Coverdale dominuje we wspomnianych Comin’ Home i I Need Love, w Lady Luck – niespełna trzyminutowym, średnio udanym zapychaczu oraz w Love Child, wolnym, lecz intensywnym brzmieniowo kawałku, którego ozdobą jest klawiszowe solo Lorda. Hughes zaś błyszczy wokalnie w Gettin’ Tighter oraz w This Time Around. Przy okazji, warto nadmienić, że w utworze Dealer pojawia się także trzeci wokalista – Bolin, który śpiewa fragment tekstu. Gitarzysta był też zmuszony przejąć na chwilę obowiązki basisty w Comin’ Home, wobec niedyspozycji Hughesa, który został odesłany do domu pod koniec sesji nagraniowych i w ogóle nie brał udziału w rejestracji tego utworu.

Nie wszystkie kawałki na Come Taste The Band są najwyższych lotów. Kilka z nich to wypełniacze, co raczej nie powinno się zdarzać takiemu zespołowi, zwłaszcza na płycie, która trwa tak krótko. Jednak wszelkie niedostatki pierwszej części albumu wynagradzają dwa ostatnie utwory. Pierwszy z nich, składający się z dwóch osobnych kompozycji This Time Around/Owed To „G”, to fortepianowy, oszczędny w aranżacji kawałek, który, według Hughesa, mógłby być równie dobrze napisany przez Stevie Wondera, przechodzący następnie w instrumentalną, porywającą i znakomicie bujającą kompozycję Bolina, w której wspaniały, gęsty klimat tworzą wspólnie gitara i klawisze. Wisienką na torcie jest zamykający płytę singiel, You Keep On Moving. Oparty na klasycznym już dziś motywie basowym i nieśmiałych z początku wtrąceniach gitary, pełen bluesowego klimatu utwór został zaśpiewany wspólnie przez obu głównych wokalistów grupy i stał się faworytem fanów na zorganizowanej po wydaniu płyty trasie koncertowej oraz utworem najlepiej kojarzonym z tym okresem w historii zespołu. Delikatne tło klawiszowe tworzy niesamowity, tajemniczy nieco klimat, a Bolin pod koniec tego coraz intensywniejszego z czasem utworu pokazuje poprzez swoje porywające solo, czemu został gitarzystą jednego z największych zespołów rockowych wszech czasów. Te dwie ostatnie kompozycje na płycie, trwające łącznie niespełna dwanaście minut, poziomem nie odbiegają od najbardziej klasycznych nagrań Deep Purple i same w sobie stanowią wystarczający powód, by po Come Taste The Band sięgnąć.

Niestety, historia tej płyty naznaczona jest tragedią. Już podczas jej nagrywania wyszło na jaw uzależnienie Bolina od kokainy i heroiny, do tego doszły podobne kłopoty Hughesa. Szybko zatrudniono dla nich opiekunów, którzy mieli trzymać obu muzyków z dala od używek, jednak „niańki” poległy. Narkotyki trafiały do nich w najróżniejszy sposób, raz dotarły ze Stanów w odpowiednio spreparowanej książce. Reszta zespołu traciła cierpliwość, a koncerty coraz częściej nie były najwyższych lotów. Wreszcie w marcu 1976 roku, po kolejnym niezbyt udanym występie, tym razem w Liverpoolu, Lord i Paice zdecydowali, że mają dość. Deep Purple przestało istnieć. To jednak oczywiście nie był koniec historii tej grupy. Po ośmiu latach, zespół wrócił w swoim najbardziej znanym składzie – Gillan, Glover, Blackmore, Lord, Paice – i gra do dziś, choć już znowu w nieco innym zestawieniu osobowym. A co z pozostałymi muzykami, którzy zagrali na Come Taste The Band? Coverdale założył zespół Whitesnake, do którego wkrótce dołączyli Lord i Paice. Grupa stała się jednym z czołowych przedstawicieli sceny blues/hard rockowej. Hughes spędził kolejne kilkanaście lat w silnych objęciach wszelakich używek, zaliczając w międzyczasie średnio udaną przygodę z Black Sabbath, by w końcu odrodzić się w pełni sił w ostatnich dwóch dekadach jako najbardziej aktywny muzycznie z byłych i obecnych muzyków Deep Purple. Obok wielu płyt solowych, na których grali między innymi muzycy Europe, Guns N’ Roses, czy Red Hot Chili Peppers oraz niezliczonych gościnnych występów u innych wykonawców, Hughes może też pochwalić się swoim najnowszym muzycznym dzieckiem, zespołem Black Country Communion, którego obie wydane jak dotąd płyty recenzowaliśmy na Musihilation. Znacznie gorzej powiodło się jednak głównemu bohaterowi omawianej tu płyty. Po rozpadzie Deep Purple, Tommy Bolin nagrał znakomicie przyjęty album solowy, Private Eyes, ale nie był w stanie poradzić sobie z nałogami. Zmarł nieco ponad rok od wydania Come Taste The Band, w grudniu 1976 roku, po koncercie, jaki zagrał w Miami w ramach wspólnej trasy z Jeffem Beckiem.

W zeszłym roku, wydawnictwo doczekało się reedycji z okazji 35-lecia pierwszego jego wydania. Całość poddano remasteringowi oraz dołączono drugą płytę z całkowicie nowym miksem albumu, przygotowanym przez Kevina Shirleya i Glenna Hughesa, a także z bonusowymi utworami, pochodzącymi z tej samej sesji nagraniowej. Album brzmi teraz lepiej niż kiedykolwiek, co pozwala jeszcze bardziej cieszyć się tym mało znanym dziełem wielkiego zespołu.

Airbag - Identity (2009), w oczekiwaniu na ciąg dalszy

2011-10-05T21:46:00.007+02:00

Norweski zespół Airbag szykuje się do wydania swojej drugiej dużej płyty, All Rights Removed. Krążek ten trafi do sklepów już za dwa tygodnie, a jego recenzja na pewno pojawi się także u nas, zatem najwyższa pora nadrobić na Musihilation zaległości i przedstawić czytelnikom debiut tej grupy, wydany w 2009 album Indentity. Brak recenzji tej płyty jest bowiem moim sporym niedopatrzeniem, jako że jest to jeden z ciekawszych krążków roku 2009.

O tym, że na północy Europy dobre zespoły wciąż pojawiają się częściej niż trzęsienia ziemi na Filipinach, zdążyliśmy się już nie raz przekonać, a i na Musihilation jakiś czas temu o paru ciekawych grupach Skandynawskich pisałem. Airbag jest kolejną kapelą, na którą warto zwrócić uwagę. W obecnym kształcie i z obecną nazwą, kwintet wystartował w 2005 roku i dość szybko zdobył sympatię fanów na całym świecie wydanymi i udostępnionymi na stronie zespołu EPkami. To właśnie internet w dużej mierze był szansą dla Airbag, by dotrzeć do szerszej grupy miłośników muzyki. Szansę tę, trzeba przyznać, zespół świetnie wykorzystał. Już mała płytka Sounds That I Hear cieszyła się sporym powodzeniem i została pobrana ze strony zespołu ponad 13 tysięcy razy w ciągu zaledwie kilku pierwszych miesięcy. Grupa zaczęła się też pokazywać na żywo, grając z tak znanymi firmami jak The Pineapple Thief, Gazpacho czy nasz Riverside. Przyszła więc pora na pierwszy duży album, na który złożyły się kompozycje dostępne wcześniej na EPkach i płytach demo.

Identity wydano w kwietniu 2009, a fani ponownie nie zawiedli. Utwory z płyty, udostępnione ponownie w internecie przez sam zespół, zostały ściągnięte ponad 200 tysięcy razy, co jest wynikiem dość zaskakującym, biorąc pod uwagę niewielki staż zespołu. Dziwić się jednak przestajemy po usłyszeniu zawartości płyty. Identity to niemal godzinna muzyczna uczta, pełna melancholii, nieco jesiennych klimatów i pięknych melodii. Grupa jako swoje inspiracje wymienia Pink Floyd, Porcupine Tree, Anathemę, ale też popowe zespoły, jak a-ha i Talk Talk. I chyba właśnie ta mieszanka artyzmu i dobrych melodii sprawia, że płyty tej słucha się tak przyjemnie. Już wstęp w postaci mocno floydowego Prelude wprowadza słuchacza w nastrój, który nie zmieni się znacząco aż do końca trwania albumu. Kolejne utwory płyną lekko, stopniowo wciągając w ten pełen kontemplacji i muzycznych pejzaży świat. Być może część słuchaczy narzekać będzie na pewną monotonię – nie da się bowiem ukryć, że nie doświadczymy tu dramatycznych zwrotów akcji w stylu Dream Theater, a nastroje tworzone przez zespół nie zmieniają się jak w kalejdoskopie. W niczym to jednak nie przeszkadza. Identity świetnie się słucha w całości, dając się ponieść lekkości i pewnemu smutkowi, dominującemu w kompozycjach. Co istotne, mimo wielu różnych inspiracji, do których muzycy otwarcie się przyznają, twórczość Airbag nie jest jedynie naśladownictwem. Już na pierwszej płycie jest to zespół, który podąża w konkretnym kierunku.

Obok wspomnianego wstępu, na uwagę zasługują na pewno Steal My Soul – fantastyczna, hipnotyzująca wręcz kompozycja, w której łatwo usłyszeć wpływy takich wykonawców, jak Anathema, czy Archive, oraz Colours – utwór, który znakomicie pasowałby do jednego z projektów niejakiego Stevena Wilsona. Ten drugi kawałek zdążył zresztą zaskarbić sobie sympatię tysięcy słuchaczy w Polsce, gdyż spędził na przełomie 2010 i 2011 roku ponad 30 tygodni na Liście Przebojów Trójki, osiągając na niej znakomite, trzecie miejsce. Pomógł w tym z pewnością występ zespołu we wrześniu 2010 na inowrocławskim Ino Rock Festival. O kolejne wizyty w naszym kraju możemy być chyba spokojni, gdyż muzycy przyznają, że Polska i Holandia to dwa kraje, w których, jak do tej pory, odnosili największe sukcesy.

Identity to nie radosna, łatwa w odbiorze twórczość. Owszem, mnóstwo tu zachwycających melodii, jednak melancholia dominująca na albumie sprawia, że nie jest to z pewnością muzyka na każdą okazję. Sam zespół raczej stronił od używania określenia rock progresywny, bo i tej progresji na Identity zbyt dużo nie ma, a i z muzyką stricte rockową nie do końca mamy tu do czynienia. Myślę, że najprościej nazwać twórczość Airbag muzyką ambitną z elementami rocka i progresji, której, notabene, ma być znacznie więcej na drugim krążku, przynajmniej według zapowiedzi muzyków zespołu. Na Identity aż tak często tych progresywnych wpływów nie słychać, mamy za to znakomite podkłady klawiszowe, spokojnie pulsujący, hipnotyczny bas, piękne solówki gitarowe bez jednoczesnego popadania w dźwiękowy onanizm, no i, przede wszystkim, fantastyczną przestrzeń, którą udaje się zespołowi stworzyć za pomocą instrumentów. Identity to wręcz znakomita płyta na jesienne wieczory, które czekają nas znacznie szybciej, niż byśmy chcieli. Przy dźwiękach z tego albumu, będą o wiele przyjemniejsze i łatwiejsze do zniesienia.

zdjęcie zespołu pochodzi ze strony http://www.airbagsound.art.pl/

Tides From Nebula - Earthshine (2011)

2011-10-03T16:53:00.001+02:00

Recenzję ciągle jeszcze świeżej, drugiej płyty Tides From Nebula zacznę od stwierdzenia, które może posłużyć za jej streszczenie: mamy w kraju kolejny zespół światowej klasy. I nie chodzi tu tylko o to, że grupa gra coraz więcej koncertów zagranicą. Już pierwszy album Tides’ów był bardzo dobrą pozycją, jednak dopiero teraz panowie wznieśli się na artystyczne wyżyny. Z pewnością niemały udział w sukcesie Earthshine miał producent krążka, Zbigniew Preisner.

Nazwisko słynnego kompozytora muzyki filmowej niech jednak nie zmyli fanów, których zachwycił styl grupy, dość wyraźnie zaznaczony już na Aurze. Pomimo wielu nowych elementów, drugie wydawnictwo zespołu nie jest go pozbawione. Dwa utwory - The Fall of Leviathan i White Gardens – zostały już jakiś czas przed majową premierą oficjalnie zaprezentowane w internecie. Moim zdaniem, doskonale spełniły rolę swego rodzaju teaserów. Chociaż wydawać się może, że Tides objęli zupełnie inny kierunek, niż na debiucie, śmiem twierdzić, że to naturalny rozwój ich muzyki. Gitary, choć nadal bardzo istotne, nie zagęszczają kompozycji riffami. Więcej w nich przestrzeni, miejsca na oddech po bardziej intensywnych fragmentach. Prawie w ogóle nie ma agresywnych, ciężkich elementów, bardziej post-metalowych, niż post-rockowych. Została oczywiście mocna, wyraźnie zaznaczona sekcja rytmiczna, często jednak ustępująca na rzecz „atmosferycznych”, ambientowych partii gitary, nierzadko ubarwianej brzmieniami klawiszowymi (odpowiada za nie Maciej Karbowski). Klasycznymi – żadnych syntezatorów, które byłyby zbędne i szkodziłyby tak organicznej i „żywej” muzyce. W łagodniejszych momentach (jak np. w Cemetery of Frozen Ships) bębny są bardziej wycofane, nie wybijają się na siłę na pierwszy plan, współtworzą tło. Gitary (Adam Waleszyński i znów Maciej Karbowski) nadal urzekają swoimi pięknymi, rozwibrowanymi dźwiękami. Do tego w dalszym ciągu, wespół z basem i perkusją (odpowiednio Przemek Węgłowski i Tomasz Stołowski), budują nieziemski nastrój. Do największych zaskoczeń należą dwie miniaturki. Numery 3 i 6 na płycie (Waiting for the World to Turn Back i Hypothermia) to swego rodzaju przerywniki na albumie (nie mylić z wypełniaczami). Spokojne, wyciszone, przygotowują grunt pod dłuższe, bardziej rozbudowane utwory. Minusy? Właściwie nie ma żadnych, poza takim drobnym, który właściwie wadą nie jest. Na Aurze niby nie było utworów, które można by określić mianem przebojów, ale na Earthshine jest jeszcze mniej takich chwytliwych motywów, jak chociażby w Tragedy of Joseph Merrick.

Earthshine jest dłuższa od swojej poprzedniczki i przy tym składa się z ośmiu, a nie dziewięciu utworów. Mimo tego, a raczej dzięki temu – płyta wciąga jeszcze bardziej, niż Aura. Więcej na niej rozmarzonej atmosfery, z jednej strony sennej, z drugiej pobudzającej wyobraźnię. Więcej różnorodności w środkach ekspresji – piękna w tym albumie jest właśnie jego niejednoznaczność. Tides From Nebula należą się też wielkie brawa za poszerzenie stylu, który zaczęli budować kilka lat temu – słychać, że to świadomi artyści, którzy nie stoją w miejscu i rozwijają się, a wraz z nimi ich muzyka.

/BOUNCE

Unisono pod Opolem - zaproszenie do muzycznych dyskusji

2011-10-02T16:54:00.002+02:00

Tym razem mamy dla Was wiadomość ciekawą zwłaszcza dla tych, którzy muzyki nie tylko słuchają, ale lubią też o niej czytać, słuchać lub dyskutować. Po raz kolejny już Instytut Filologii Wschodniosłowiańskiej na Uniwersytecie Opolskim organizuje konferencję poświęconą w całości dyskusjom na temat muzyki. Impreza znana wcześniej pod nazwą Unisono na pomieszane języki, a obecnie po prostu Unisono, odbędzie się już w przyszły weekend, w dniach 7-9. października w Tułowicach koło Opola. W ciągu tych trzech dni, będzie można wysłuchać ponad trzydziestu wystąpień, prezentowanych przez miłośników muzyki z całej Polski. Będą one dotyczyły głównie muzyki rockowej i progresywnej, choć nie zabraknie też nawiązań do innych gatunków muzycznych. Sesje rozpoczynać się będą o 9:00 i trwać będą do późnych godzin popołudniowych (nieco krócej w niedzielę). Organizatorzy oferują noclegi w cenie 20-25pln oraz posiłki w przystępnych cenach, a także planują drobne upominki dla uczestników konferencji. Udział w dyskusjach jest bezpłatny. Konferencja będzie nagrywana, a najciekawsze jej fragmenty będą dostępne w internecie.

Program tegorocznej konferencji przedstawia się następująco:

7 października (piątek)

Wojciech Chlebda (Opole) — Wprowadzenie

Przemysław Piłaciński (Warszawa) — Czy potrzebujemy estetycznej refleksji nad muzyka rockową?

Jolanta Bujak-Lechowicz (Piotrków Trybunalski) — Metaforyka czasu w piosenkach Czesława Niemena

Joanna Skolik (Opole) — Jak runął dziwny świat Niemena w pieśni Kaczmarskiego

Witold Sułek (Opole) — Okładki płyt Czesława Niemena na tle ewolucji w światowym rocku

Edyta Chlebowska (Lublin) — Okładki firmy Hipgnosis, czyli plastyczny świat rocka

Piotr Chlebowski (Lublin) — Idea korespondencji sztuk w rocku progresywnym przełomu lat 60. i 70. XX wieku

Andrzej Drzewiecki (Opole) — Konsekwencje śmierci autora w sferze autorskich praw osobistych

Zbigniew Jakubek (Rzeszów) — Wpływy jazzu na rozwój fusion w Polsce od 1990 roku

Jacek Kurek (Katowice) — Beatlesi a duch romantyzmu

Małgorzata Piętowska (Warszawa) — Tomasz Beksiński — romantyk muzyki rockowej

Jakub Nowak (Lublin) — Trzy Dekady Agresji — pola semantyczne w twórczości Wielkiej Czwórki thrash metalu

Urszula Majdańska-Wachowicz (Zielona Góra) — Językowe wyznaczniki tożsamości w subkulturze gotyckiej (na materiale tekstów piosenek rocka gotyckiego)

8 października (sobota)

Michał Rupniewski (Łódź) — Formy i rodzaje dzieł sztuki z perspektywy filozoficznej

Zbigniew Pyż (Opole) — Captain Beefheart — In Memoriam

Jolanta Marcinkiewicz (Opole) — The Very Best Definitive Ultimate Greatest Hits Collection? Tytuły albumów z największymi przebojami art rocka

Radosław Marcinkiewicz (Opole) — Trzy, pięć, osiem, nieskończoność…

Tomasz Gornat (Opole) — Nawrót obłędu i „cicha beznadzieja”: The Dark Side Of The Moon w XXI wieku

Bartosz Suwiński (Opole) — Zerwana pieczęć smutku. Teksty Davida Gilmoura

Mariusz Gradowski (Warszawa), Monika Konert-Panek (Warszawa) — Powaga, patos i pastisz. Związki muzyki ze słowem w twórczości grupy Queen

Maciej Michta (Gliwice) — O górach modrych i białych. Dežo Ursiny i Czesław Niemen — punkty styczne w twórczości

Dariusz Gancarz (Kraków) — Rosyjski rock w kontekście społeczno-politycznym i kulturowym

Jolanta Greń-Kulesza (Opole) — Kategoria losu w rosyjskich tekstach rockowych

Magdalena Stelmach (Opole) — Elementy folkloru w rosyjskiej muzyce rockowej

Rafał Kowalczyk (Wrocław) — Nazwy osób w rosyjskim i polskim słownictwie muzyki rockowej

Ewa Tichoniuk-Wawrowicz (Zielona Góra) — „Ta miłość to komora gazowa”. Obraz miłości w piosenkach Gianny Nannini

9 października (niedziela)

Paweł Nowak (Lublin) — Językowy obraz rozstania i depresji w Disintegration The Cure

Monika Bator (Kielce) — „Wszystko, co kocham, to tylko rock”, czyli polska muzyka rockowa na ekranie

Mariusz Rutkowski (Olsztyn) — „Przez miasto iście…”. Teksty Pablopavo w aspekcie lingwistycznym

Marcin Jurzysta (Toruń) — The Poise Rite gra Tkaczyszyna-Dyckiego. W stronę nowego modelu poezji śpiewanej

Magdalena Piechota (Lublin) — Językowy obraz lat 80. w tekstach Andrzeja Mogielnickiego i Krzysztofa Jaryczewskiego

Paweł Tański (Toruń) — Bończyk/Krzywański. Depresja, terapia, (bez)sen(ność)

Jak sami widzicie, zapowiada się bardzo interesująco. W imieniu organizatorów serdecznie zapraszamy.

Z cyklu 'Klasycy Nieklasycznie': Genesis - Calling All Stations (1997)

2011-09-29T00:07:00.005+02:00

Kiedy Phil Collins odszedł z Genesis w marcu 1996 roku, spora część fanów uznała, że to koniec tego zespołu. Prawdę mówiąc, nie była to pierwsza tego typu sytuacja w historii grupy. Podobnie rzecz miała się 20 lat wcześniej, kiedy z Genesis odchodził Peter Gabriel. Wiele osób nigdy nie pogodziło się z tą decyzją i nie zaakceptowało Collinsa jako głównego wokalisty grupy. Zespół natomiast dość drastycznie zmienił swoje podejście do muzyki i, choć niewątpliwie zdobył w latach 80-tych i na początku 90-tych olbrzymią sławę za sprawą wielu radiowych hitów, stracił sporą część szacunku swoich dotychczasowych słuchaczy, którzy pokochali Genesis za dużo ambitniejszą muzykę, nagrywaną przez zespół na pierwszych płytach. Tym razem jednak zmiana miała być jeszcze bardziej drastyczna. Collins, zanim został frontmanem Genesis, był już przecież od kilku lat perkusistą tego zespołu. Tym razem trzeba było znaleźć zupełnie nowego człowieka.

Problemy personalne zespołu nie kończyły się zresztą na wakacie wokalisty. Jako, że Collins był też cały czas głównym bębniarzem w grupie, należało znaleźć też kogoś na tę pozycję. Naturalnym kandydatem zdawał się być Chester Thompson, który od wielu lat występował z grupą podczas koncertów, a także współpracował z Genesis przy płytach studyjnych. Pozostali dwaj muzycy, Mike Rutherford i Tony Banks, nie zamierzali jednak mianować go oficjalnym członkiem zespołu, więc Thompson zrezygnował z dalszej współpracy. Podobnie uczynił zresztą także inny z sidemanów grupy, gitarzysta i basista Daryl Stuermer, który szybko znalazł się w solowym zespole Collinsa. Pozostawieni we dwójkę na placu boju Rutherford i Banks, skorzystali więc ze studyjnej pomocy dwóch nowych perkusistów – Nira Zidkyahu i znanego ze Spock’s Beard, Nicka D’Virgilio. Nowym wokalistą został zaś szkocki muzyk, Ray Wilson. Dla wielu postać ta była kompletną niewiadomą, choć Wilson zasmakował już popularności, gdy utwór Inside zespołu Stiltskin, w którym śpiewał, stał się sporym hitem w Wielkiej Brytanii w 1994 roku i został wykorzystany w reklamie jeansów Levi’s.

W składzie Wilson, Banks, Rutherford, Zidkyahu i D’Virgilio, zespół zameldował się na początku 1997 roku w swoim studio, The Farm, pod Londynem. Obaj perkusiści dzielili się pracą. Zidkyahu zagrał w siedmiu utworach, D’Virgilio w trzech, a w jednej kompozycji słychać obu panów. Wilson na dzień dobry dostał kilka utworów, nad którymi miał popracować. W efekcie, na albumie znalazły się trzy kompozycje z jego wkładem autorskim, a dwie kolejne były dołączone do singli. Wilson jako wokalista, był bliższy Gabrielowi, niż Collinsowi, stąd też i w muzyce pojawiło się trochę nawiązań do odległej przeszłości zespołu, nie zabrakło też jednak klimatów collinsowskich, choć raczej późniejszych, z czasów We Can't Dance, niż tych z lat 80-tych. Ta płyta to przede wszystkim popis Wilsona. Jego głęboki, nieco chropowaty głos nadaje całości sporo ciemnych barw. A muzyka? Z tym jest różnie. Pierwsza część płyty, poza ujmującą balladą Not About Us, niczym specjalnym nie zachwyca. Owszem, jest chwilami całkiem przyjemnie i nawet przebojowo, jak w singlowym Congo, ale mam wrażenie, że kompozycjom brakuje błysku i charakteru. Zupełnie jakby panowie Banks i Rutherford nie mogli się do końca zdecydować, czy grać ambitnie, jak z Gabrielem, czy przebojowo, jak z Collinsem. Z drugiej strony, ciężko nazwać utwór tytułowy złym kawałkiem. Na pewno nie jest nim także kolejny wolniejszy moment płyty – Shipwrecked. Jako całość, ta część Calling All Stations prezentuje się więcej niż przyzwoicie, brakuje chyba po prostu czegoś ‘ekstra’ w poszczególnych utworach.

Sytuacja ulega poprawie w drugiej części krążka. Już klimatyczne The Dividing Line z ciekawymi klawiszami i interesującym brzmieniem bębnów zachęca do dalszego słuchania. Może nieco zbyt collinsowsko robi się w kolejnych dwóch utworach – Uncertain Weather i Small Talk, choć zwłaszcza w tym pierwszym nie brakuje całkiem udanych partii klawiszy. To w ogóle jedna z głównych zalet tej płyty, obok głosu Wilsona – świetne wykorzystanie klawiszy. Brzmienie jest bardzo przestrzenne, Banks znakomicie buduje klimat kompozycji, podkreślając dźwięki gitary lub też samodzielnie prowadząc utwór. To jest główna przewaga tego materiału nad niektórymi wydawnictwami Genesis z lat 80-tych. Ówczesne instrumenty klawiszowe niestety cudami techniki z perspektywy czasu nie były, a ich brzmienie po latach często drażni nadmiarem plastiku i płycizną dźwiękową. Na Calling All Stations jest całkowicie odwrotnie, klawisze nie tylko nie przeszkadzają, ale wręcz ratują parę mniej udanych kompozycji. Ratować nie musiały nic w przypadku dwóch ostatnich utworów na płycie. Zarówno There Must Be Some Other Way, jak i One Man’s Fool, to kompozycje bardzo udane, wybijające się na tej solidnej płycie, które śmiało wymieniać można jednym tchem obok największych dzieł Genesis. Tę pierwszą wyróżnia niewątpliwie znakomita, pełna chłodnych dźwięków, tworzących klimat, część instrumentalna, która świetnie współgra z chwytliwym refrenem. One Man's Fool to z kolei to dość oszczędny w aranżacji utwór, który jednak posiada znakomity, przestrzenny klimat, wciągający słuchacza stopniowo, aż do momentu, gdy ciężko już się uwolnić od coraz szybszego rytmu. Znakomite zakończenie płyty.

Calling All Stations miała niema wszystko, co potrzebne było do odniesienia sukcesu. Niemal, bo zabrakło jednego czynnika – Phila Collinsa. I nie jest to absolutnie zarzut pod adresem Raya Wilsona. Wykonał on na tym albumie kawał świetnej roboty, a znakomita barwa jego głosu jest ozdobą każdego utworu na płycie. Niestety, wielu fanów nie było w stanie zaakceptować nowego wokalisty i nie dało szansy ani jemu, ani temu albumowi. O ile jeszcze w Europie Calling All Stations sprzedawała się przyzwoicie, a singiel Congo radził sobie całkiem nieźle i nawet dość często pojawiał się w brytyjskim MTV, to w Stanach płyta przeszła właściwie niezauważona. Nic dziwnego zatem, że cała amerykańska część trasy koncertowej została odwołana. Zespół zagrał jednak kilkadziesiąt koncertów w Europie, a jeden z pierwszych występów miał miejsce w katowickim Spodku. Co ciekawe – a młodsi czytelnicy mogą tego nie pamiętać – koncert ten został zarejestrowany i pokazany w TVP. Dziś byłoby to nie do pomyślenia. Niestety, wobec braku sukcesu komercyjnego, dwójka liderów zespołu zarządziła przerwę w działalności, a następnie rozwiązanie Genesis, co uczyniło Calling All Stations ostatnią studyjną płytą grupy. Historia Genesis oczywiście na tym albumie się nie kończy – niemal dekadę później zespół powrócił w trzyosobowym składzie z Collinsem i zagrał udaną trasę koncertową, która i tym razem nie ominęła Polski. Utworów z Calling All Stations jednak w setliście, co zrozumiałe, zabrakło.

Nie znaczy to jednak, że nie można ich już usłyszeć na żywo. Ray Wilson dość często sięga podczas swoich występów zarówno po utwory ze wszystkich okresów działalności Genesis, jak i nawet po utwory solowe różnych muzyków grupy. Dzięki temu, zwolennicy płyty Calling All Stations mają okazje wysłuchać takich utworów, jak Not About Us, Shipwrecked, czy tytułowy. Co więcej, by tego doświadczyć, nie trzeba ruszać się za granicę, gdyż Ray od trzech lat jest mieszkańcem Poznania, a co za tym idzie, gra w naszym kraju sporo koncertów. Calling All Stations to płyta udana. To, że nie cieszy się zbyt dużą popularnością wśród fanów rocka, jest faktem mocno rozczarowującym, wynikającym jednak głównie z uprzedzenia wielu osób do nowości w składzie grupy. Na tej płycie, zespół nagrał materiał, którego nie powinien się wstydzić, a kilka utworów to jedne z najlepszych post-gabrielowskich kompozycji w historii Genesis. Nie zawinił też w niczym Ray Wilson, którego główną wadą w oczach i uszach fanów było chyba to, że nie nazywa się Phil Collins, ani nie jest jego wierną kopią. Wilson ma dość charakterystyczną, a na pewno intrygującą barwę głosu i w zasadzie ciężko się do czegokolwiek z nim związanego na tej płycie przyczepić. Jeśli miałbym szukać jakiejś poważniejszej wady tego wydawnictwa, to byłaby to zapewne jego długość. Płyta dość znacznie przekracza godzinę, a spokojnie mogłaby obyć się bez jednego czy dwóch utworów – na myśl przychodzą mi tu głównie If That’s What You Need i Small Talk, dość mocno trącące solowymi dokonaniami Collinsa. Innym minusem jest praktyka wyciszania utworów. O ile nie przeszkadza to w przypadku występowania od czasu do czasu, lub w ostatnim kawałku na danej płycie, to jednak stosowanie tego zabiegu w każdym utworze jest dość irytujące. Te małe niedociągnięcia nie powinny jednak rzutować negatywnie na całokształt – Calling All Stations to płyta niesłusznie zapomniana. A jeśli barierą nie do przeskoczenia jest dla kogoś nazwa Genesis na okładce tego wydawnictwa i jednoczesny brak pewnego niewielkiego wzrostem wokalisty, wystarczy spróbować wyobrazić sobie, że to całkiem nowy twór. Choćby dla samego Wilsona – warto.

zdjęcie przedstawiające Raya Wilsona i autora recenzji pochodzi z prywatnych zbiorów tego drugiego.

Miks poezji z alternatywą: Towary Zastępcze

2011-09-25T16:54:00.002+02:00

Kilka słów o zespole, który, gdy powstał... manifestacyjnie unikał tworzenia muzyki. Towary Zastępcze utworzyli w 2003 roku dwaj trójmiejscy poeci: Piotr Czerski i Michał Piotrowski. Istnieje pewne prawdopodobieństwo, że część Czytelników będzie kojarzyć tych panów z innego przedsięwzięcia – bloga gadugadu, będącego ówczesnym „projektem pobocznym” wobec ich działalności literackiej. Nie wspominam o tym bez powodu, gdyż twórczość literacka była fundamentem Towarów, które zespołem muzycznym stały się dopiero w kwietniu 2006 r. Wtedy do Czerskiego i Piotrowskiego dołączył Borys Kossakowski, który został autorem całego debiutanckiego materiału grupy.

Płyta Ciche dni ukazała się jesienią tego samego roku. Za warstwę liryczną byli odpowiedzialni wszyscy trzej oficjalni członkowie grupy, a każdy z tekstów jest wierszem, recytowanym (bądź śpiewanym) przez swego autora. Wyjątkiem jest Piosenka potencjalna, podpisana przez całą trójkę. Dominuje deklamacja, podkreślająca melancholijny, nieraz trochę przesadnie depresyjny klimat muzyki i samych wierszy. Czerski i Piotrowski nie dysponują wprawdzie głosami podobnymi do Marcina Świetlickiego, jednak przyjęta przez nich konwencja często bliska jest patentom wykorzystywanym w Świetlikach. Nie brak zresztą porównań Cichych dni do ostatniej płyty zespołu krakowskiego poety, powstałej we współpracy z aktorem Bogusławem Lindą - Las Putas Melancolicas. Jedynym śpiewającym wokalistą jest w Towarach Kossakowski. Ciężko jednoznacznie zaszufladkować napisaną przez niego muzykę – płynnie przechodzi od elektronicznych podkładów (którym najbliżej do trip hopu) do oszczędnych partii gitarowych. Ciekawie wypada chociażby Piosenka potencjalna z hipnotycznym, powtarzanym motywem. Przesterowaną gitarę i, przy okazji, konkretniejszy riff można usłyszeć w Con tramortem z gościnnym (wokalnym) udziałem rysowniczki Magdaleny Danaj. Bardziej elektronicznie i chyba najbardziej trip hopowo wypada utwór tytułowy, z urzekającym motywem klawiszowym. Świetnym połączeniem elektroniki, brzmień gitarowych i jazzujących smaczków w postaci trąbki Louisa Brazofuerte jest Luna. Saksofonistę i trębacza można usłyszeć jeszcze w kilku innych utworach na tej płycie, chociażby w pierwszym Żółknięciu czy Ziemi obiecanej. Ponadto, podczas sesji nagraniowej gościnnie użyczyły swoich głosów dwie inne panie, córki Roberta Brylewskiego – Ewa i Sara. Warto wspomnieć jeszcze o dwóch drobnych, ale ciekawych niuansach – w Dirty Danzig wykorzystano... syntezator mowy Ivona. W tym samym utworze zacytowano też główny motyw Oxygene IV J. M. Jarre'a – to zapewne nawiązanie do koncertu mistrza muzyki elektronicznej, zorganizowanego rok przed nagraniem Cichych dni w Stoczni Gdańskiej, której nazwa pojawia się w tekście.

Płytę, wydaną przez Korporację Ha!art, można bezpłatnie pobrać ze strony zespołu.

Na początku 2007 roku skład zespołu uzupełnili trzej instrumentaliści - Sławomir Draczyński (bas), Jarosław Marciszewski (gitara), Jakub Świątek (perkusja) i odpowiedzialny za wizualizacje podczas koncertów, Szymon Machnik. Tym samym możliwe stało się organizowanie występów Towarów Zastępczych, podczas których wykonywane były (i są) między innymi nieco przearanżowane wersje utworów z debiutu.

13 maja 2009 r. ukazała się druga płyta formacji, Dolne Miasto OST. Jeśli w przypadku pierwszego wydawnictwa można było mówić o wspólnej, lirycznej osi, łączącej wszystkie zawarte na nim utwory, to drugie jest już prawdziwym albumem koncepcyjnym, określanym przez zespół jako soundtrack do nieistniejącego filmu. Jest to też pierwsza płyta, na której zagrał zespół rockowy z prawdziwego zdarzenia – we wspomnianym wyżej składzie. Samej muzyce również zdecydowanie bliżej do rocka, chociażby ze względu na świetną sekcję rytmiczną. Znów jednak, pomimo spójności, panuje dość duże rozstrzelenie stylistyczne utworów – od gitarowej psychodelii i transu, nieraz (ponownie) kojarzącego się ze Świetlikami (Dziwny wypadek), przez klimaty nieco taneczne (Dziewczyna z Hotelu Grand), po fragmenty, które mogłyby znaleźć się na Cichych dniach (Mężczyzna w pustym mieszkaniu). Czerski i Piotrowski tradycyjnie już recytują, tym razem jednak odeszli od „dekadenckiej” maniery, zaś śpiewane przez Kossakowskiego Brudna robota i Dolne miasto to niemalże klasycznie rockowe piosenki. Zaskoczeniem (bardzo przyjemnym dla rockowego ucha) jest też świetny, mocno brzmiący Skorpion, z przesterowaną, poszarpaną gitarą. Pojawiają się kolejne smaczki w postaci literackich i filmowych cytatów – sampli z serialu 07 zgłoś się czy fragmentów bądź parafraz wierszy Broniewskiego i Szymborskiej.

Grupa zadbała zarówno o kryminalną fabułę albumu, jak i rozbudowaną, multimedialną otoczkę wokół niego. Wprowadzeniem do historii opowiedzianej w tekstach jest podzielony na części film z „przesłuchań” świadków w sprawie morderstwa tajemniczej Laury. Wystąpili w nim m.in. aktor Mirosław Baka czy basista Pink Freud, Wojciech Mazolewski. Po udzieleniu prawidłowych odpowiedzi na trzy pytania dotyczące filmu, zamieszczone na specjalnej stronie poświęconej projektowi, można pobrać paczkę z plikami mp3, zawierającymi wszystkie utwory. Dla kolekcjonerów przygotowano fizyczną (limitowaną do 997 egzemplarzy) wersję albumu, wydaną przez Nasiono Records; przypomina teczkę z akt policyjnych. Oprócz płyty kompaktowej, umieszczone zostały w niej „materiały dowodowe” - sztuczny paznokieć i fotografie, wyglądające jak wykonane na miejscu zbrodni. Poza nimi, zamiast tradycyjnej książeczki, znajdują się informacje o wydawnictwie, wydrukowane na specjalnym papierze (podobno oryginalnym, z archiwum gdańskiej policji).

O tym zespole można by pisać jeszcze długo, jednak najlepiej samemu przekonać się, o co w tym wszystkim chodzi i zatopić się na jakiś czas w stworzonym przez Towary Zastępcze świecie (czy raczej światach). Muzyka tego zespołu skierowana jest do słuchaczy otwartych – zarówno tych, którym poezja (czy to w rocku, czy w tomikach) jest nieobca, jak i tych, których samo słowo „poezja” odrzuca i kojarzy się z obowiązkowymi w szkołach, szczegółowymi analizami. Tutaj wystarczy pozwolić nieść się przez klimat, kreowany przez poetów i muzykę – tym bardziej, że nie trzeba wydać na nią ani grosza. Niestety nie było mi dane uczestniczyć jeszcze w koncercie Towarów, jednak gdyby ktoś z Was miał taką możliwość, to z pewnością warto się na nich wybrać. Trasy koncertowe organizują stosunkowo rzadko, prędzej można się spotkać z pojedynczymi występami formacji. Pod koniec września odbędzie się pierwsza po dość długiej przerwie, polsko-słowacka minitrasa, zatytułowana Kugórom Tour:

24.09 – Elbląg – Mjazzga,

25.09 – Kraków – Kawiarnia Naukowa,

27.09 – Prešow – Christiania,

28.09 – Koszyce – Kasárne Kulturpark,

29.09 – Bratysława – a4-nultý priestor.

Koncerty na Słowacji, jak dowiadujemy się z profilu facebookowego grupy, odbędą się w ramach festiwalu Poézia Cassovia.

Na koniec nie pozostaje mi nic innego, jak jeszcze raz zachęcić do poszerzenia muzycznych horyzontów i posmakowania poetycko-alternatywnej mieszanki w wykonaniu Towarów Zastępczych.

/B0UNCE

Zdjęcie autorstwa Marcina Krajki pochodzi z oficjalnej strony zespołu.

Pearl Jam Twenty - pełna emocji opowieść o zespole

2011-09-21T17:03:00.007+02:00

Dokumenty muzyczne były od dawna dość popularną formą przedstawienia znanych i lubianych wykonawców od innej, niekoniecznie muzycznej, strony. Dla fanów była to świetna okazja do dowiedzenia się czegoś o swoich ulubionych zespołach z najlepszego możliwego źródła, a nie z tabloidów czy też nie zawsze rzetelnych pism muzycznych. Dla samych wykonawców zaś, to dobry moment na prezentację nagrań, które z różnych względów nie miały do tej pory okazji ujrzeć światła dziennego. Jednym z najnowszych tego typu dokumentów, jest film Pearl Jam Twenty, stworzony, jak nie trudno się domyśleć, z okazji 20. urodzin gigantów sceny Seattle. Obraz ten miał swoją premierę we wrześniu na Toronto Film Festival, natomiast w kinach można go było zobaczyć jedynie wczoraj, 20. września, na pojedynczych seansach w wybranych miastach na całym świecie. Kto zaspał, lub zwyczajnie nie wiedział, musi więc liczyć na wydawnictwo dvd, które za czas jakiś (podobno w październiku) ukaże się w sklepach. A jest na co czekać.

Za obraz odpowiada Cameron Crowe, co niewątpliwie w znacznym stopniu wpłynęło na to, że dokument ten znakomicie oddaje klimat sceny Seattle. Crowe to człowiek, który z zespołem związany jest niemal od początku jego istnienia. To on bowiem był reżyserem filmu Singles (polski tytuł – Samotnicy), którego akcja rozgrywała się właśnie w środowisku młodych muzyków z Seattle, na początku lat 90-tych. Crowe nie tylko wykorzystał w filmie wiele utworów grup, takich jak Pearl Jam, Alice In Chains, Soundgarden czy Mother Love Bone, ale też zaprosił muzyków pierwszych dwóch zespołów do zagrania epizodów w Singles. Nie był zresztą do końca człowiekiem z zewnątrz, gdyż od lat 80-tych aż do zeszłego roku, był mężem Nancy Wilson, gitarzystki zespołu Heart, mocno związanego z Seattle i zaprzyjaźnionego z muzykami nurtu grunge. Nie mogło być więc mowy o amatorszczyźnie. Crowe nie jest laikiem w świecie muzycznym, a zespół zna go dobrze i w pełni mu ufa, dzięki czemu na ekranie nie ma ani chwili ściemy czy sztuczności.

Reżyser podobno przekopał ponad 1200 godzin materiału, by ostatecznie wybrać 20 godzin, z których wykroił to, co zostało użyte w filmie. Liczby robią wrażenie, podobnie jak sam film. To nie jest po prostu dokument zbity z kilku wywiadów i paru rzuconych w tle teledysków czy fragmentów koncertów, dostępnych od dawna w sprzedaży. Zarówno Crowe, jak i zespół odwalili kawał świetnej roboty, odnajdując taśmy z wywiadami i fragmentami koncertów, oraz nagrań prywatnych z czasów Mother Love Bone, czyli grupy, której Pearl Jam jest w pewnym sensie spadkobiercą. Dokopano się także do materiałów z sesji nagraniowej Temple Of The Dog, a także do nagrań z pierwszych dni istnienia zespołu Pearl Jam, wtedy jeszcze pod nazwą Mookie Blaylock. Dzięki temu, widzowie zobaczyć mogą fragmenty drugiego w historii koncertu PJ, jedynego w tamtym czasie występu Temple Of The Dog, czy też jednego z niewielu zarejestrowanych na taśmie koncertów Mother Love Bone.

Dalsza część filmu nie ustępuje początkowi. Były chwile, gdy cała sala kinowa wybuchała śmiechem, oglądając Eddiego Veddera i Kurta Cobaina tańczących ze sobą na rozdaniu nagród MTV oraz tego samego Veddera, niezbyt pewnie trzymającego się na nogach podczas występu na koncercie z okazji premiery Singles i wspominającego po latach ile z tego wieczoru pamięta. Ciężko też było zachować powagę przy okazji zwiedzania domu Stone’a Gossarda, który starał się bardzo znaleźć u siebie cokolwiek związanego z zespołem, co skończyło się namierzeniem w szafce brudnego kubka po kawie z koncertów w Meksyku oraz odnalezieniem statuetki Grammy w... piwnicy. Jak przyznał gitarzysta, płyty Pearl Jam, które stały na jego półce, ktoś mu przyniósł jakiś czas wcześniej, żeby mógł sobie przypomnieć kilka utworów przed trasą. Były też jednak w filmie momenty przygnębiające, przy których łzy same napływały do oczu. Jednym z nich było z pewnością wspomnienie festiwalu w Roskilde, gdzie podczas koncertu Pearl Jam zginęło dziewięcioro fanów, stratowanych przez tłum. Mina przerażonego Veddera, spoglądającego ze sceny, jest czymś, co zostaje w pamięci na długo po wyjściu z kina. Sentymentalnie zrobiło się także podczas wspomnień muzyków o Andym Woodzie z Mother Love Bone, czy też w czasie materiału video, prezentującego pierwsze w historii wykonanie utworu Mother Love Bone na koncercie Pearl Jam, w 10. rocznicę powstania tego drugiego zespołu.

Pearl Jam Twenty to film pełen emocji. Nastrój zmienia się w zależności od omawianego rozdziału z historii grupy, ale nad całym filmem unosi się specyficzny duch sceny Seattle. Pearl Jam to zespół już dwudziestoletni, ale to wciąż grupa bardzo świadoma swoich korzeni i pielęgnująca pamięć o tym, co działo się na północnym zachodzie Stanów Zjednoczonych na przełomie lat 80-tych i 90-tych. To także wspomnienie zmarłych przyjaciół oraz przedstawienie, w jaki sposób młodzi muzycy ze stanowczo zbyt dużymi pokładami energii, stali się jednym z najbardziej szanowanych zespołów ostatnich dziesięcioleci. To w końcu historia o tym, że nie wszystko w międzyczasie było piękne i kolorowe. Nie ma tu słodzenia i wzajemnego głaskania się po głowach. Muzycy otwarcie wspominają swoje pierwsze wrażenia, związane z poznawaniem się, a także czasy, kiedy zespół niemal się rozpadł. Z tego wszystkiego wyłania się jednak obraz grupy, w której wszyscy muzycy darzą się ogromnym szacunkiem, a więzy ich łączące wykraczają daleko poza powierzchnie sceny koncertowej.

Ten dokument w dużej mierze przypomniał mi, jak bardzo uwielbiam nie tylko Pearl Jam, ale całą scenę muzyczną Seattle. Bo to właściwie nie jest jedynie dokument o jednym zespole. Owszem, Pearl Jam naturalnie zajmuje tu centralne miejsce, ale jest też czas na wspomnienie innych, związanych z nimi kapel, jak Mother Love Bone i Temple Of The Dog. Jest też Chris Cornell, wokalista Temple Of The Dog i Soundgarden, a przede wszystkim bliski przyjaciel zespołu, opowiadający o początkach swojej znajomości z muzykami Pearl Jam. Mamy także archiwalne wypowiedzi Kurta Cobaina, które dobitnie udowadniają, że konflikt między Nirvaną, a Pearl Jam był w dużej mierze wymysłem mediów. Pearl Jam Twenty to także, a może przede wszystkim, muzyka. Od wzruszających wykonań Crown Of Thorns i odśpiewanego przez publiczność utworu Better Man, przez szalony występ na festiwalu Pinkpop i pełne niecodziennych, akrobatycznych popisów młodego Veddera, koncerty z początków działalności zespołu, po prywatne nagrania, przedstawiające proces tworzenia utworu Daughter. Nic dziwnego, że nikt nie chciał wychodzić z sali kinowej, nawet podczas napisów końcowych. To jeden z tych dokumentów, który mógłby trwać bez końca.

Film to jednak nie wszystko. W sklepach ukazało się właśnie wydawnictwo płytowe, będące uzupełnieniem dokumentu. Na PJ20 znajduje się 29 kompozycji, których fragmenty usłyszeć można w filmie. Podwójny album zaopatrzony jest też w kilkudziesięciostronicową książeczkę z opisami poszczególnych utworów. Wśród nich liczne dema i nagrania zarówno z koncertów, jak i prób przed nimi. Pozostaje czekać jeszcze na oficjalne wydanie filmu. Dla tych, którzy nie byli w stanie dotrzeć wczoraj do kina, będą to na pewno znakomicie spędzone dwie godziny, a i ci, którzy obraz już widzieli, na pewno chętnie zobaczą go ponownie.

Primordial - Redemption At The Puritans Hand (2011)

2011-09-19T23:54:00.004+02:00

Wydana w kwietniu br., po czterech latach od ostatniego albumu, płyta irlandzkiego kwintetu zatytułowana Redemption At The Puritans Hand, nie jest artystyczną rewolucją w karierze Primordial, ale nie ma też mowy o porażce. Wokalista A.A. Nemtheanga, basista Pól MacAmlaigh, perkusista Simon O'Laoghaire oraz gitarzyści Ciáran MacUiliam i Micheál O'Floinn ponownie przygotowali muzykę pełną specyficznej, celtyckiej atmosfery. W moim odczuciu, poprzedni album, To The Nameless Dead, to płyta granicząca z geniuszem, prawdziwe arcydzieło. Przekonajmy się, czy Irlandczycy przeskoczyli wysoko postawioną samym sobie poprzeczkę.

Tradycją stały się w tym zespole długie, rozbudowane utwory ze stopniowo narastającym, emocjonalnym napięciem i pełnymi patosu refrenami - o ile można tu mówić o refrenach, gdyż kompozycje Primordial bardziej przypominają staroceltyckie pieśni, tyle że śpiewane po angielsku i w black metalowej oprawie. Nie inaczej jest w przypadku Redemption... - nadal muzycy nie spieszą się, powoli przygotowując słuchacza na wybuch nierzadko prawdziwie wojowniczych fragmentów, żarliwie śpiewanych przez Alana Averilla vel A.A. Nemtheanga. Intro często trwa ponad minutę, co nie dziwi w przypadku płyty, na której najkrótszy utwór ma prawie 6,5 minuty. Najnowsza propozycja grupy to, najprościej rzecz ujmując, kontynuacja kierunku przyjętego na poprzednich wydawnictwach, ze wskazaniem na wspomniane To The Nameless Dead. Nie obyło się bez drobnych zmian, raczej kosmetycznych: brzmienie jest nieco cięższe, a klimat mroczniejszy. Więcej jest też stricte blackowych partii wokalnych czy podwójnej stopy. Wciąż jednak nie brakuje „jaśniejszych”, mniej złowieszczych, a bardziej przestrzennych fragmentów, jak na przykład w Bloodied Yet Unbowed. Utwór ten jest przykładem ciekawego połączenia pięknych, melodyjnych partii z agresywnie metalowymi. Nowością jest nakładanie efektów na wokal czy zwyczajne przesterowanie głosu wokalisty tu i ówdzie, co jednak z reguły daje mało ciekawy efekt – takie techniczne przerysowanie nie było potrzebne. Bardziej przekonuje za to wykorzystanie nakładek wokalnych, szczególnie w utworach bardzo black metalowych, jak Gods Old Snake - dają bardzo przyjemny kontrast, a „chórki” zdają się nawiązywać do viking metalu. W tym utworze pochwalić należy jednego z gitarzystów za znakomitą solówkę. Piękne solo należy też odnotować w The Mouth Of Judas - pełnym czystych partii gitar, niemalże balladowym kawałku, prawie zupełnie pozbawionym blackowych naleciałości – choć i w nim znalazło się miejsce na ekspresyjny finał. Do prawdziwych perełek zaliczyć należy również ostatni na albumie – Death Of The Gods – rozpoczęty gitarą akustyczną, która później współbrzmi ze znakomitym riffem prowadzonym przez gitarę elektryczną.

Ogromnym plusem Redemption At The Puritans Hand jest dojrzałość kompozycji. Pomimo tego, że nie ma na tym albumie tylu chwytliwych na swój sposób fragmentów, co na poprzednim wydawnictwie, nadal znajdziemy tu charakterystyczny smutek, podniosłe partie wokalne i całkiem sporo pięknych melodii – ukrytych głównie w gitarowych riffach i solówkach. Mniej doświadczona kapela rozbiła by pewnie te utwory na krótsze, żeby nie zanudzić słuchacza. Zespołowi Primordial jednak udało się stworzyć kompozycje wolno rozwijające się, rozbudowane i jednocześnie nie nużące, co jest dużym osiągnięciem jak na płytę, która trwa prawie 64 minuty, a przy tym zawiera jedynie osiem utworów. Dlatego mogę stwierdzić, że ta płyta dorównała poziomowi poprzedniego wydawnictwa. Można ten album polecić każdemu wielbicielowi dobrej, klimatycznej metalowej muzyki, w której bardziej od ilości liczy się jakość.

/BOUNCE

20 lat w świecie Iluzji

2011-09-17T17:37:00.006+02:00

Równo 20 lat temu, 17. września 1991 roku, nieprzebrane tłumy fanów rocka koczowały pod sklepami muzycznymi w Stanach i na całym świecie, czekając na otwarcie drzwi i możliwość nabycia płyt, o których od wielu miesięcy mówił cały świat. Nie ma w tym cienia przesady – dziś taki obrazek może się wydawać dość dziwny, wtedy jednak szał spowodowany pojawieniem się w końcu po wielu zmianach terminów dwóch płyt zespołu Guns N’ Roses, zatytułowanych Use Your Illusion, był tak wielki, że aby dostać się do sklepu, należało swoje odstać. Z perspektywy czasu, nie powinno to jednak dziwić. Grupa posiadająca przydomek Najniebezpieczniejszego Zespołu Świata wypuściła na rynek tego samego dnia dwa osobne wydawnictwa, które stały się jednymi z najważniejszych płyt lat 90-tych, sprzedały się w łącznym nakładzie ponad 35 milionów sztuk i dały zespołowi aż 9 hitów na listach przebojów oraz trwałe miejsce wśród największych grup rockowych.

Można by pomyśleć, że skoro płyty odniosły tak wielki sukces, to wszystko od samego początku szło jak po maśle. Było jednak całkowicie odwrotnie. Prace nad płytami zaczęły się jeszcze w latach 80-tych. Gunsi, będący na fali po niesamowitym sukcesie debiutanckiej płyty, Appetite For Destruction, zyskiwali rzesze fanów i grali coraz więcej koncertów, brakowało jednak czasu na to, o czym marzyła wytwórnia płytowa – album, który na fali świetnie sprzedającego się debiutu, wspiąłby się natychmiast na szczyty list przebojów. Zespół wydał co prawda EPkę Lies, ale była to tylko przystawka sprezentowana zniecierpliwionym fanom, by choć na chwilę zaspokoić ich apetyt. Sesje nagraniowe rozpoczęły się dopiero w 1990 roku, choć zespół nie startował od zera. Kilka z kompozycji, które znalazły się na obu albumach, to utwory, które powstawały podczas sesji AFD. Późniejsze wielkie hity, Don’t Cry i cover utworu Boba Dylana, Knockin’ On Heaven’s Door, grane były już podczas pierwszych koncertów zespołu, Back Off Bitch, You Could Be Mine i Civil War też powstały jeszcze w latach 80-tych, a November Rain to z kolei kompozycja, której początki sięgają 1982 roku. Zespół wchodził więc do pierwszego z wielu studiów nagraniowych z całkiem niezłą ilością materiału, jak na początek sesji. Trzeba jednak było dopisać jeszcze kilka rzeczy. Kilka w krótkim czasie przerodziło się w kilkanaście i tak z płyty pojedynczej, UYI stało się wydawnictwem podwójnym, a przez pewien czas mówiło się nawet o albumie poczwórnym. O ile w kwestii kompozycji, zespół odczuwał niewątpliwy nadmiar bogactwa, o tyle niemal od początku sesji nagraniowych, grupa cierpiała na deficyt muzyków. Perkusista Steven Adler zdołał w bólach nagrać jeden nowy utwór, Civil War, po czym z hukiem wyleciał z kapeli, jako pierwszy członek oryginalnego składu, z powodu zbytniego uwielbienia dla używek wszelakich, głównie narkotyków. Jak pokazał czas, wiele się pod tym względem w jego życiu nie zmieniło. Zastąpił go znany z The Cult, Matt Sorum. Zespół zasilił także klawiszowiec Dizzy Reed, który był już w orbicie zainteresowań grupy kilka lat wcześniej, jednak paskudny wypadek i w konsekwencji złamanie ręki, nieco opóźniły jego wstąpienie w szeregi Guns N’ Roses.

Kiedy w końcu udało się skompletować nową ekipę, na zespół co jakiś czas spadały kolejne problemy. A to Izzy Stradlin pomylił popielniczkę w samolocie z ubikacją, za co został aresztowany, innym razem z kolei zespół wywołał burdy i olbrzymie straty w St. Louis po tym, jak Axl rzucił się na jednego z fanów, który filmował koncert, a następnie zszedł ze sceny i już na nią nie wrócił. Skandale nie pomagały na pewno w procesie nagrywania płyty, ale podtrzymywały cały czas zainteresowanie zespołem. Kiedy w końcu krążki znalazły się w sklepach, okazały się niemal całkowitym przeciwieństwem debiutu.

Na obu albumach pojawiła się masa gości, od gwiazdy rocka, Alice’a Coopera, który zaśpiewał z Axlem utwór The Garden, przez wokalistę Blind Melon, Shannona Hoona, pojawiającego się w paru kompozycjach, w tym w Don’t Cry, po sekcje dętą i licznych znajomych zespołu, udzielających się w chórkach. Zmianie uległa też muzyka zespołu. Owszem, wciąż było tam dużo agresywnego rocka, znanego z Appetite For Destruction, ale tym razem zespół postawił też na spora różnorodność stylistyczną. Największą zmianą było wprowadzenie fortepianu, który od tej pory stał się nieodłączną częścią muzyki GN’R. Zespół zaczął też eksperymentować z bardziej złożonymi kompozycjami, czego efektem było kilka utworów o czasie trwania powyżej siedmiu minut. Grupa niewątpliwie dojrzała muzycznie, stała się bardziej wszechstronna w prezentowanym materiale i zapędzała się w odległe rejony brzmieniowe. Fani usłyszeć więc mogli zarówno ostre, bezkompromisowe kawałki, które świetnie pasowałyby do debiutu, jak Back Off Bitch, Perfect Crime czy Right Next Door To Hell, formy bardziej rozbudowane, wielowątkowe, których zespół wcześniej nie prezentował, w postaci November Rain, Coma, Locomotive oraz Estranged, czy stonesowskie rock n’ rolle, jak Dust N’ Bones i 14 Years. Nowością były także ballady, których na pierwszej płycie zespół unikał. Don’t Cry i So Fine prezentowały właśnie to nowe, łagodniejsze oblicze Gunsów. Nie brakowało jednak innych smaczków – mieliśmy więc elementy country (You Ain’t The First), dęciaki (Live And Let Die), nieco flamenco (zakończenie Double Talkin’ Jive) oraz przedziwny i ciężkostrawny, elektroniczny eksperyment Axla (My World). Kolejnym novum były covery – po jednym na płycie: dwójka zawierała wspomniane nagranie Dylana, Knockin’ On Heaven’s Door, które w wersji Gunsów stało się jedną z najbardziej znanych przeróbek wszech czasów, na jedynce zaś znalazł się utwór Live And Let Die, w oryginale wykonywany przez Paula McCartneya i napisany na potrzeby bondowskiego filmu o tym samym tytule. Następną niespodzianką były kwestie rozdzielenia zadań wokalnych – Axl nie śpiewał już wszystkich kompozycji. Swoje 5 minut dostali zarówno basista Duff McKagan (So Fine), jak i przede wszystkim, główny, obok Axla, kompozytor grupy, Izzy Stradlin (14 Years, Dust N’ Bones, You Ain’t The First).

Obie płyty Use Your Illusion osiągnęły niesamowity sukces komercyjny, a co za tym idzie, także finansowy. Idąc za ciosem, zespół przez ponad 3 lata grał koncerty na całym świecie, wykonując przynajmniej raz niemal wszystkie kompozycje z tych płyt. Czy był to jednak także sukces twórczy? Gunsi wykazali się sporą odwagą, lub jak kto woli, głupotą. Rzadko się zdarza, by zespół z tak niewielkim stażem i posiadający w dorobku ledwie jedną pełną płytę studyjną decydował się na podwójne wydawnictwo. Materiału było oczywiście sporo, jednak, nie da się ukryć, nie wszystkie utwory prezentują taki sam poziom. O ile ciężko nie dostrzec geniuszu w kompozycjach pokroju Estranged, Coma czy You Could Be Mine, to jednak część kawałków (choćby Don’t Damn Me, Bad Apples, Garden Of Eden, czy Perfect Crime) to zwykłe wypełniacze, które znacznie lepiej sprawdziłyby się na stronach B singli. I to jest chyba największa wada tych płyt – znalazło się na nich 150 minut muzyki, i w efekcie zamiast jednej genialnej płyty i sporej ilości niezłego materiału do upchnięcia na singlach, otrzymaliśmy dwie płyty więcej niż dobre, ale z pewnością bardzo nierówne.

Nieodłącznym elementem promocji UYI były naturalnie teledyski, które pamięta chyba każdy, kto 20 lat temu choćby odrobinę interesował się już muzyką. Nakręcono ich aż osiem (w tym do wydanego tylko na singlu vhs Garden Of Eden), a także koncertowy teledysk do Knockin’ On Heaven’s Door, pochodzący z koncertu pamięci Freddiego Mercury’ego i również koncertowy klip do Civil War. Część filmików powstawała nawet w kilku wersjach (jak choćby wspomniane Garden Of Eden i Don’t Cry). Rozmach, jaki za sprawą Axla towarzyszył kręceniu kolejnych obrazów, wymykał się powoli spod kontroli, czego kulminacją było wynajęcie olbrzymiego tankowca do kręcenia scen na oceanie, które wykorzystane zostały w klipie do Estranged. Proces tworzenia teledysków do tzw. trylogii, w skład której wchodziły Don’t Cry, November Rain i właśnie Estranged, można było obejrzeć na trzech kasetach vhs, zatytułowanych Making Of Fuckin’ Videos. Niestety dokumenty te do dzisiaj nie zostały wydane na DVD i wobec niechęci Axla do reszty muzyków Guns N’ Roses, raczej się tego nie doczekamy.

Use Your Illusion było pierwszym wydawnictwem Gunsów, na które w pełni świadomie czekał niemal cały świat rocka. Miało ich ono wprowadzić do muzycznej ekstraklasy. I tak też się stało, tyle, że jednocześnie, były to ostatnie studyjne krążki GN’R z autorskim materiałem. Już podczas trasy koncertowej doszło do kluczowej zmiany w szeregach zespołu – zmęczony trudami podróży i próbujący rzucić używki Izzy Stradlin pożegnał się z kolegami pod koniec 1991 roku (choć później wrócił na kilka koncertów, grając zamiast swojego następcy, Gilby Clarke’a, który złamał rękę podczas charytatywnego wyścigu Harleyów). Trzy lata spędzone razem w trasie dość mocno zaszkodziły też relacjom między Axlem, a resztą zespołu. Coraz bardziej apodyktyczny i notorycznie spóźniający się po kilka godzin na koncerty Axl, niezbyt dobrze radził sobie ze sławą oraz kolejnymi nieudanymi związkami. Mimo tego, występy Guns N’ Roses w tamtym czasie były prawdziwym świętem muzyki, bo gdy już zespół w końcu pojawiał się na scenie, fani mogli liczyć czasem nawet na trzy godziny muzyki, niemal codziennie z innym zestawem utworów i dodatkowymi atrakcjami w postaci gości specjalnych, czy też akustycznego setu, podczas którego muzycy rozsiadali się wygodnie na wielkiej sofie, umieszczonej na środku sceny i zajadali się pizzą, dostarczaną na scenę w trakcie koncertu. Ostatni koncert trasy promującej płyty Use Your Illusion, który odbył się 17. lipca 1993 roku w Buenos Aires, był jednak także ostatnim występem na scenie zespołu Guns N’ Roses, choć jak pokazał czas, nie ostatnim w wykonaniu muzyków, posługujących się tą nazwą. To już jednak zupełnie inna historia.

Heritage – Opeth, jakiego nie znaliście

2011-09-14T11:38:00.003+02:00

Żeby nie marnować czasu metalowych ortodoksów, którzy nie tolerują niczego, co nie ma podwójnej stopy, odpowiedniej liczby decybeli i nie jest wywrzeszczane tak, że od samego słuchania gardło boli, od razu na samym wstępie napiszę, że zespół Opeth właśnie wydał płytę wielką, choć wciąż waham się, czy nazwać ją płytą wybitną. Wszyscy zbulwersowani mogą już w ramach odtrutki włączyć któryś z pierwszych albumów zespołu, tych nieco bardziej tolerancyjnych i otwartych na nowe doznania muzyczne zapraszam do kolejnej części tej recenzji, gdzie postaram się przedstawić uzasadnienie takiego wyroku.

Opeth to na pewno jeden z ciekawszych zespołów ostatnich dwudziestu lat. Dowodzona przez Mikael Åkerfeldta grupa, była jednym z pionierów stylu, określanego jako extreme progressive metal, lub po prostu progressive death metal, w którym obok mocy i ciężaru muzycznego oraz growlingu, znanych z ekstremalnych odmian metalu, usłyszeć można było skomplikowane przejścia i połamańce rytmiczne, typowe dla muzyki progresywnej. Styl wykonywanej przez nich muzyki ewoluował jednak na przestrzeni lat, na ostatnich płytach wyraźnie zmierzając bardziej w kierunku progresji. Ewoluował też śpiew lidera, który coraz częściej decydował się na czyste wokale w swoich kompozycjach. To oczywiście musiało nieco podzielić fanów. Obóz „progresywny” był wniebowzięty, frakcja „ekstremalna” wręcz przeciwnie. Zespół wciąż jednak starał się prezentować coś, co zadowoliłoby w jakimś stopniu obie strony. Tym razem jednak, mam nieodparte przeczucie, że część żądnych mocnego „mięcha” fanów postawi na zespole krzyżyk, może nawet odwrócony...

Powód? Dość oczywisty – Opeth nagrał płytę, którą można spokojnie określić mianem rocka progresywnego z elementami jazzu. Żeby jednak szok nie był zbyt wielki, zespół przygotowywał swoich fanów na ten moment. Od dawna w wywiadach przeczytać i usłyszeć mogliśmy, że nowy album będzie zawierał wiele odniesień do muzyki przełomu lat 60-tych i 70-tych, że będą na nim jedynie czyste wokale, a zamiast blastów, będą wyeksponowane klawisze. Tak też się stało. Album spięty jest instrumentalną klamrą. Intro to fortepianowa miniaturka, w czasie której słuchacz może się przez chwile zastanawiać, czy aby panowie Szwedzi nie wygrzebali jakiegoś starego nagrania niejakiego Chopina. Niezwykle piękna rzecz, która cudnie wprowadza nas w odpowiedni nastrój. Równie piękne jest zakończenie, tym razem oparte głównie na delikatnych dźwiękach gitar. Znakomity pomysł, świetnie zrealizowany, pozwalający najpierw na poczucie atmosfery tej płyty, a potem na chwilę zadumy nad tym, co usłyszeliśmy w międzyczasie.

A międzyczas ten, to jeszcze osiem kolejnych utworów, trwających ponad pięćdziesiąt minut. Zespół zrezygnował tym razem z bardzo złożonych, kilkunastominutowych form, skupiając się przy tym bardziej na klimacie. Część zasadniczą płyty rozpoczyna kompozycja The Devil’s Orchard, którą można było od kilku tygodni usłyszeć w internecie, dzięki samemu zespołowi. I już od pierwszych sekund tego utworu, w zasadzie wiemy z czym będziemy mieli do czynienia na sporej części płyty. Znakomite, klimatyczne brzmienie gitar, które niemal natychmiast przywołują skojarzenia z wielkimi wykonawcami sceny progresywnej, takimi jak King Crimson, czy Caravan. Co innego jednak zwraca szczególną uwagę, gdyż jest w muzyce tego zespołu pewnym novum. Po pierwsze, świetne, archaiczne w dobrym tego słowa znaczeniu brzmienie klawiszy i znakomita, momentami niemal jazzowa perkusja. Wyciszenie pod koniec piątej minuty i następująca po nim część utworu, to tak wielki ukłon w stronę choćby wczesnego Deep Purple, że aż ciężko uwierzyć, że mamy rok 2011 i słuchamy zupełnie świeżej płyty.

Wspomniany utwór ustawia poprzeczkę niezwykle wysoko dla całej płyty, ale przyznać trzeba, że pozostałe utwory nie odstępują poziomem. Jedynym kawałkiem, który lekko odstaje od całości, jest Slither. Nie odstaje jednak poziomem, a raczej stylem, przez co niezbyt dobrze pasuje do ogólnego klimatu płyty. Utwór ten to bowiem hołd dla Ronniego Dio i to słychać w zasadzie w każdej nucie. Gdyby pod instrumentalną wersję Slither podłożyć jakimś cudem wokal Dio, ten utwór bez problemu można by umieścić na którejś z wczesnych płyt Rainbow i nikt chyba nie zorientowałby się, że gra tu inny zespół. Jest to udana kompozycja, ale zwyczajnie nie do końca dobrze brzmi na tej płycie, w takim muzycznym otoczeniu. Pewnie dużo lepiej sprawdziłby się ten utwór jako b-side lub japoński bonus.

Pozostała część wydawnictwa to jednak, pod każdym względem, uczta dla uszu. Gdybym miał opisać tę płytę jednym słowem, wybrałbym określenie „subtelna”. Oczywiście, są tu nieco mocniejsze partie, przypominające, że jednak mamy do czynienia z zespołem, grającym głośno i z mocą, ale jednak główną zaletą tej płyty są subtelne, pełne klimatu, niemal jazzujące fragmenty. Nie brakuje takich choćby w utworze Nepenthe, którego nie powstydziłby się ani zespół Gentle Giant, ani niejaki Robert Fripp. Z kolei szósta minuta kolejnego utworu, Häxprocess, kiedy wchodzi iście knopflerowska gitara, a bas wygrywa w tle cudownie ciepłe dźwięki, to niemal muzyka relaksacyjna i to w dobrym tego słowa znaczeniu. To jednak nie koniec dość niespodziewanych motywów muzycznych na Heritage. Utwór Famine to świetna kompozycja prowadzona chwytliwym, crimsonowym motywem gitarowym, zanim jednak taką się staje, otwiera ją ponownie piękny motyw fortepianowy, następujący zaraz po wstępie, zaskakującym brzmieniem plemiennych bębnów. Jakby tego było mało, środek utworu to mały ukłon w stronę Jethro Tull czy Deadsoul Tribe, słyszymy bowiem znakomicie wkomponowany w całość flet. Tak, to wciąż recenzja płyty Opeth.

Z transu, w który mógł niejednego słuchacza wprowadzić Famine, wybudza nas chyba najbardziej żywiołowa i najkrótsza (nie licząc fortepianowego intro otwierającego album) kompozycja na płycie – The Lines In My Hand. Zawiedzie się jednak każdy, kto spodziewał się tu powrotu do mocy z wczesnych albumów Opeth. Jest intensywnie i szybko, ale na pewno nie ciężko i nie głośno. Utwór ten to przede wszystkim popis perkusisty Martina Axenrota. Pokazuje się on na tej płycie z jak najlepszej strony, zazwyczaj jednak odsłaniając swoje bardziej subtelne, rozimprowizowane oblicze. Tym razem mamy mały pokaz wzorcowego wręcz, hard rockowego łojenia. Prawdziwą wisienką na torcie jest jednak ostatni utwór przed wspomnianym wcześniej, instrumentalnym zamknięciem płyty – kompozycja Folklore. Wkręcający się w głowę, dobry motyw przewodni gitary i nasycony efektami wokal Åkerfeldta ponownie wprowadzają słuchacza w pewnego rodzaju trans, a następnie, po chwilowym wyciszeniu, stery w utworze przejmuje niemal przebojowa partia gitary, która ozdabia coraz bardziej rozpędzającą się kompozycję. I tu kolejny ukłon w stronę dawnych muzycznych czasów – Folklore kończy się wyciszeniem. Zabieg kiedyś dość nagminnie stosowany, dziś niemal niespotykany, a wręcz uznawany za dowód na brak pomysłów na zakończenie utworu. Śmiem twierdzić, że w tym przypadku świadczy to właśnie o czymś wręcz przeciwnym. Wyciszone zakończenie znakomicie wpasowuje się w brzmienie całej płyty – celowo nieco „staroświeckie”, zdecydowanie nawiązujące do wzorców sprzed ponad czterdziestu lat. Część słuchaczy będzie zapewne na produkcję tej płyty właśnie z tego powodu narzekać. Sam muszę przyznać, że lubię, kiedy płyta brzmi soczyście, a wszystkie instrumenty aż kopią w głośniki, żeby wydostać się na zewnątrz. Tym razem jednak, lekkie przytłumienie, miękkość i łagodność dźwięku pasują do Heritage wręcz idealnie.

Równie ciekawie jak sama płyta, przedstawia się też jej szata graficzna. Okładka, zaprojektowana jak zwykle przez Travisa Smitha, który zdobi też swoimi pracami wydawnictwa Riverside, przedstawia drzewo, na którym znajdują się głowy muzyków Opeth. Ma ono symbolizować rozkwitanie zespołu, jednocześnie przypominając, poprzez biegnące do piekła korzenie, o metalowej przeszłości zespołu. Zauważyć też można, że głowa klawiszowca Pera Wiberga zmierza ku ułożonym pod drzewem czaszkom, symbolizującym podobno byłych członków grupy. Wiberg rozstał się z zespołem pod koniec sesji nagraniowych do Heritage. Zastąpił go, przynajmniej tymczasowo, Joakim Svalberg, który zdążył jeszcze nagrać fortepianowy wstęp do płyty.

Czy jest to płyta wybitna, jeszcze nie wiem. Takie określenia pojawiają się jednak zazwyczaj po znacznie większej ilości odsłuchów. Jest to jednak na pewno wydawnictwo, obok którego ciężko będzie przejść obojętnie. Spora część fanów zapewne z miejsca je odrzuci, znajdą się jednak fani nowi, którzy być może wcześniej na ten zespół nie zwracali uwagi. Opeth zapędził się jednak w pułapkę i za jakiś czas stanie przed dylematem, czy wrócić do cięższego grania, czy kontynuować obraną na Heritage ścieżkę, a może po raz kolejny zaskoczyć wszystkich i obrać po raz kolejny zupełnie nowy kierunek. Wybór na pewno niełatwy, tym bardziej, że oczekiwania wobec kolejnej płyty będą teraz zapewne ogromne. Åkerfeldt udowodnił jednak wraz z kolegami, że jest muzykiem i kompozytorem z najwyższej muzycznej półki i nowe wyzwania mu nie straszne. Następną płytą, póki co, martwić się nie musi, na razie może skupić się na zbieraniu gratulacji za Heritage – album, który z pewnością będzie bardzo mocnym kandydatem do miana płyty roku.

Gdzieś to już słyszałem, czyli nowa płyta Dream Theater

2011-09-12T13:21:00.005+02:00

Właśnie do sklepów trafia jeden z najbardziej oczekiwanych krążków tego roku, nowy studyjny album gigantów muzyki progresywnej, Dream Theater. Dlaczego najbardziej oczekiwany, to oczywiście każdy siedzący choć odrobinę w temacie doskonale wie – jest to pierwsza płyta w historii zespołu, na której nie gra jego dotychczasowy lider i „pan od wszystkiego”, Mike Portnoy. Liczba Mike’ów w zespole jednak zachowana, w jego miejsce mamy innego perkusyjnego wymiatacza, Mike’a Mangini, który z niejednego muzycznego pieca chleb jadał. O jakość bębnów na płycie martwić się więc nie należało, co innego jeśli chodzi o jakość samych kompozycji. Niestety, w ostatnich latach zespół nieco obniżył loty, coraz bardziej oddalając się od tabliczki z napisem ‘progresja’, nagrywając w zamian mocno średnie płyty, wypełnione oklepanymi patentami i opowieściami o mrocznych siłach, które może i dobrze by brzmiały na płycie jakiegoś groźnego zespołu dla nastolatków, ale jakoś średnio pasują do takiego zespołu, jak DT. Ile w takim graniu było winy Portnoya, a ile reszty zespołu, zwłaszcza drugiego z głównych kompozytorów – Johna Petrucci, tego do końca nie wiadomo. Wiadomo natomiast, co udało się panom bez swojego dawnego kompana stworzyć.

Już ładnych parę tygodni temu do sieci trafił, w całkowicie kontrolowany i zgodny z prawem sposób, pierwszy zwiastun nowej płyty – singlowe nagranie On The Backs Of Angels. Fani zdążyli się już z nim doskonale zaznajomić, bo grupa grała go na każdym koncercie swojej letniej trasy koncertowej, w tym także w katowickim Spodku. Kompozycja nie należy może do wybitnie odkrywczych, ani nie sięga wyżyn możliwości zespołu, ale większość słuchaczy oceniła ją pozytywnie, bo przyznać trzeba, że jak na nagranie singlowe, prezentuje się więcej niż przyzwoicie, zapewniając solidną dawkę gitarowo klawiszowych wygibasów, a także sporo łatwo zapamiętywalnych motywów, jednocześnie nie popadając w banał i zbyt dużą piosenkowość, co było udziałem choćby nieszczęsnego Forsaken z płyty Systematic Chaos. Nagranie, choć nie rzuciło może na kolana, narobiło „smaka” na całą płytę i dało nadzieję na to, że tym razem nie będzie rozczarowania w dniu premiery, jak to miało miejsce w przypadku wspomnianej już płyty Systematic Chaos, a także, choć w dużo mniejszym stopniu, ostatniego krążka zespołu – Black Clouds and Silver Linings. Bo i podstawy do optymizmu były. On The Backs Of Angels to bardzo przyjemny numer, z ciekawymi partiami klawiszy i udaną wstawką fortepianową – może szkoda nawet, że tak krótką, bo gdyby utwór poszedł w tym kierunku, mogłoby być jeszcze ciekawiej.

Tygodnie mijały, zespół publikował w internecie fragmenty kolejnych utworów z płyty, aż w końcu na dziesięć dni przed jej premierą, całość tradycyjnie wyciekła do sieci. Dzięki temu w dniu premiery, kiedy to w normalnych okolicznościach ściągam płytę ze sklepowej półki, mam za sobą już ładne kilkanaście odsłuchów całości, stąd i zwłoka w umieszczeniu recenzji tego wydawnictwa nie jest konieczna. Co zatem znajduje się na krążku? Dziewięć utworów, trwających łącznie niemal 80 minut. To już tradycja w Dream Theater, że w ostatnich latach czas na płycie CD jest wykorzystywany przez zespół do maksimum. Z jednej strony to cieszy, bo to zawsze więcej muzyki od tego świetnego przecież zespołu. Z drugiej zaś, przyznać trzeba, że ostatnimi czasy te 80 minut było prawdziwym przekleństwem dla fanów, bo naprawdę dobrych pomysłów muzykom starczało na połowę tego czasu, a reszta była pokazem samopowielania się i przeciągania pewnych motywów do granic wytrzymałości słuchaczy. No ale oczywiście głupotą byłoby nastawiać się do albumu przed jego przesłuchaniem tylko w oparciu o czas trwania płyty.

Trzeba przyznać, że zespół starał się wprowadzić do swojej muzyki coś nowego. Świadczą o tym choćby bardzo nietypowe jak na DT wejścia do takich utworów, jak przyprawiony odrobiną kosmicznych klawiszy Build Me Up, Break Me Down, czy gardłowe zaśpiewy we wstępie do Bridges In The Sky, które stały się już internetowym obiektem żartów fanów zespołu. Pomysłów jednak nie zawsze starcza na całe utwory. Nierówna jest zwłaszcza pierwsza część płyty. O ile zachwycić można się rozpoczynającym się od pięknego fortepianowego intra, nieco zakręconym utworem Lost But Not Forgotten, który swoją drogą, chwilę później zaczyna mocno przypominać kawałek Under A Glass Moon, nagrany przez DT niemal 20 lat temu, tak już niestety ciężko znaleźć coś nowego, lub po prostu ciekawego w do bólu średnim Build Me Up, Break Me Down. Kolejny z utwór z pierwszej części płyty, This Is The Life, to z kolei całkiem nieźle bujający kawałek z więcej niż przyjemną solówką Petrucciego, choć nie mogę oprzeć się wrażeniu, że zespół chciał stworzyć kolejne The Spirit Carries On, a poziom to jednak chyba jeszcze nie ten. To zresztą jeden z moich głównych zarzutów odnośnie tej płyty – muzycy co rusz przypominają nam o swojej chlubnej przeszłości, przemycając w niemal każdym utworze jakiś smaczek, który ewidentnie przywodzi na myśl jedną z kompozycji z bliższej lub dalszej przeszłości zespołu. Dotyczy to także kolejnego na płycie, swoją drogą bardzo udanego i wzmocnionego solidną dawką ciężkich riffów, Bridges In The Sky, który momentami dość mocno nawiązuje w warstwie muzycznej do zakończenia suity Six Degrees Of Inner Turbulence. Ten utwór to jednak w pewnym sensie przełom tej płyty, gdyż dalej jest już tylko lepiej.

Druga połowa wydawnictwa, to dwa dłuższe utwory przeplatane dwoma zdecydowanie najkrótszymi kompozycjami na płycie. Outcry to potężne wejście dość prostego motywu, podbarwionego symfonicznymi klawiszami, zanim całość, przechodząc przez chwytliwą i podniosłą część śpiewaną, zmienia się w kilkuminutowy instrumentalny kosmos. O tym, że panowie muzycy z Dream Theater to światowa czołówka w grze na swoich instrumentach, przekonywać chyba nikogo nie trzeba. I Outcry jest właśnie tym momentem na płycie, kiedy z całą stanowczością nam to udowadniają. Prym wiedzie zwłaszcza Jordan Rudess, wyczarowując kosmiczne dźwięki ze swoich klawiszy, szybko dołącza do niego Petrucci i mamy klasyczny wręcz dreamtheaterowy pojedynek na instrumenty. Panowie bawią się jak za najlepszych lat w Liquid Tension Experiment, zanim wszystko nagle wraca do tej bardziej ‘piosenkowej” części, znanej z początku.

Najlepsze jednak wciąż przed nami, gdyż tym razem, celowo lub nie, zespół swoje najmocniejsze kompozycje zachował na sam koniec płyty. Zaczynamy więc od fortepianowej ballady Far From Heaven, stanowiącej niejako wstęp do ponad dwunastominutowego utworu Breaking All Illusions. Nie sposób nie dostrzec analogii z zakończeniem płyty Images & Words, czyli utworami Wait For Sleep i Learning To Live. Tym bardziej, że podobnie, jak w przypadku ostatniego utworu na tamtej płycie, autorem tekstu do Breaking All Illusions jest basista grupy, John Myung, który ostatni raz swój utwór na płycie Dream Theater miał jakieś 12 lat temu. Oprócz tego, kawałek ten momentami, zwłaszcza w początkowej i końcowej fazie, po prostu brzmi dość podobnie do swojego wielkiego i uwielbianego przez fanów poprzednika. Nic więc dziwnego, że w pierwszych recenzjach często wymieniany jest jako najmocniejszy punkt nowej płyty. I z tą opinią muszę się chyba zgodzić, bo faktycznie, przyznać trzeba, że tak dobrze przemyślanego i napisanego utworu, Dream Theater nie nagrali już dawno. Atutem kompozycji jest zwłaszcza zupełnie zwariowana środkowa część instrumentalna, w której panowie łoją chwilami dość mocno, ale jednocześnie nie stronią od nawiązań do klasyków rocka progresywnego, a na dokładkę maestro Petrucci serwuje tak soczystą solówkę, że aż nie wypada nie rozpłynąć się w zachwycie.

Po tak smakowitym daniu, można by w zasadzie wyjść z restauracji w poczuciu nasycenia. Szefowie kuchni niosą nam już jednak równie udany deser. Rzadko się zdarza, by album Dream Theater zamykał utwór spokojny, niemal akustyczny, wyciszający emocje wzbudzone przez wcześniejsze kompozycje. Tym bardziej brawa dla zespołu, za to, że zdecydował się na takie właśnie rozwiązanie. I choć mógłbym się przyczepić, że znowu momentami słyszę echa Through Her Eyes lub The Silent Man, to jednak Beneath The Surface, bo taki tytuł nosi ostatni utwór na płycie, doskonale broni się sam. Nastrój wręcz melancholijny, podsycony podkładem Rudessa w tle, a do tego naprawdę świetna część środkowa z kosmicznym brzmieniem klawiszy, które pozornie kompletnie nie pasuje do reszty, a jednak znakomicie się sprawdza i wprowadza w pewnym sensie element zaskoczenia. Takich rzeczy zespół nie grał chyba od czasów Falling Into Infinity. I jaka to miła odmiana od powtarzanego przez nich ostatnio schematu, kiedy nowej płyty nie wieńczy kilkunastominutowe łojenie, z niemal niekończącym się outrem, a prosta w konstrukcji i zwyczajnie niezwykle miła dla ucha kompozycja oparta na akustycznych brzmieniach gitary.

Ciężko jednoznacznie ocenić tę płytę. Oczekiwania, jak zawsze w przypadku tego zespołu, były spore, choć nauczony bolesnymi doświadczeniami poprzednich lat, cudów jednak się nie spodziewałem. Cudów też nie dostałem, ale muszę przyznać, że album po tych kilkunastu odsłuchach robi dobre wrażenie. Rudess w jednym z wywiadów mówił, że odejście chcącego kontrolować wszystko Portnoya w pewnym sensie dało reszcie muzyków więcej wolności i sprawiło, że zagrali na tej płycie partie, których być może nie odważyliby się zaproponować wcześniej. To niewątpliwie słychać, zwłaszcza w grze klawiszowca, który w wielu momentach wysuwa się na pierwszy plan. Innym, niezbyt zresztą cichym, bohaterem tej płyty jest wokalista James LaBrie. Uważany często za najsłabsze ogniwo w zespole, wspiął się na wyżyny swoich możliwości i zaprezentował się najlepiej od wielu lat, co zresztą potwierdzał też podczas letniej trasy koncertowej. A Dramatic Turn Of Events to nie płyta wielka, czy przełomowa, ale to krok w dobrym kierunku i dalszy postęp w dźwiganiu się z dołka, jaki był udziałem zespołu w ostatnich latach.

Tradycyjnie już płyta wyszła także w edycji rozszerzonej, w której to znaleźć można drugi krążek z instrumentalnymi wersjami wszystkich utworów z płyty. Idealne rozwiązanie dla każdego, kto mimo wszystko do wokalisty nie może się przekonać, choć tenże na tej płycie nie daje ku temu żadnych podstaw. Grupa oczywiście ruszy w kolejną część trasy koncertowej, tym razem grając zapewne dużo więcej utworów z nowej płyty. Po jesiennych występach w Stanach, Dream Theater przeniosą się na zimę do Europy, a jednym z pierwszych koncertów tego odcinka trasy będzie występ w poznańskiej Arenie, 29. stycznia 2012 roku. Supportem na całej trasie ma być amerykański zespół Periphery, w którym gra siostrzeniec Petrucciego.

Menace - gitarowy ogień z północy kraju

2011-09-10T16:00:00.000+02:00

Musihilation to nie tylko artykuły o zjawiskach muzycznych, recenzje nowych wydawnictw, rzut oka na klasykę, czy wyciąganie na światło dzienne dawno zapomnianych artystów i płyt. To także próba, w miarę naszych na razie jeszcze skromnych możliwości, przedstawiania czytelnikom zespołów młodych, które z racji wykonywanej muzyki, ale też niezbyt dużego stażu, nie mogą liczyć na zbyt częstą obecność na większych portalach muzycznych. Dlatego z dużą przyjemnością od czasu do czasu sięgamy po dobrze rokujące kapele z naszego krajowego podwórka. Jedną z nich jest Menace.

Zespół pochodzi z niedużego podtoruńskiego miasteczka - Gniewkowa, a jego historia sięga roku 2005. Grupę założyli basista Boras oraz gitarzysta Kowal, a wkrótce dołączył do nich drugi wiosłowy, Matys. Przez kolejne dwa lata kształtował się skład zespołu, który dopełnili w końcu perkusista Aloh i wokalista Żwiras. W tym zestawieniu osobowym, Menace nagrał swoje pierwsze demo, Demo Is Amid Us. Grupa, mimo młodego wieku muzyków i zaledwie kilkuletniej działalności, zdążyła zagrać już ponad sto koncertów, dzieląc scenę z tak znanymi wykonawcami, jak Oddział Zamknięty, Acid Drinkers, Vintage, Kat & Roman Kostrzewski czy Chainsaw. Zespół miał też okazję uczestniczyć w trasie Strażnik Światła Tour, rozgrzewając publiczność przed występem legendy polskiej muzyki, zespołu Turbo. Muzycy mogą także zapisać sobie na plus udział w paru sporych festiwalach rockowych i metalowych – na kilku z nich zespół odnosił zresztą sukcesy. Wspomnieć należy choćby pierwsze miejsce na Festiwalu Mocnych Brzmień w Świeciu oraz Nagrodę Publiczności i wyróżnienie dla Matysa, jako najlepszego gitarzysty w konkursie Battle Of The Bands podczas dwunastej edycji Fama Rock Festiwal w Iławie, gdzie zespół wystąpił przebijając się przez eliminacje, w których udział wzięło około 150 wykonawców.

Rok 2010, oprócz wspomnianych sukcesów koncertowych, to także wydanie pierwszego pełnego albumu Menace. Debiutancki krążek, nie posiadający tytułu (bądź, jak kto woli, zatytułowany po prostu Menace), to ponad 35 minut pełnego energii grania, zdominowanego przez gitary. Panowie zapewniają sporo okazji do machania owłosieniem głowy, nie stroniąc jednak od motywów wolniejszych, wprowadzających potrzebne urozmaicenie. Na płycie znajduje się 10 utworów, większość z nich nie przekracza czterech minut, co może sugerować w pewnym sensie punkową prostotę. Jednak, o ile w niektórych kompozycjach faktycznie bardzo niewielkie punkowe naleciałości można usłyszeć, to utwory te cechuje spora różnorodność zastosowanych w nich rozwiązań. Na pewno zespół nie gra w myśl zasady – trzy akordy, darcie mordy. Jest czad, jest mnóstwo energii i sporo szybkiego łojenia, ale jest też w tym wszystkim pomysł i równowaga. Kiedy ma być ciężko, gęsto i z kopem, tak właśnie jest. Kiedy ma być więcej klimatu i przestrzeni, to Menace radzi sobie z tym bardzo dobrze.

W zasadzie już od pierwszych sekund utworu System, który otwiera album, możemy domyślać się, z czym będziemy mieli do czynienia na całej płycie. Menace to sprawnie działająca machina napędzana przez sekcję rytmiczną, jednak na pierwszy plan niewątpliwie wysuwają się obaj gitarzyści. To właśnie przede wszystkim ich zasługą jest to, że tej płyty po prostu dobrze się słucha. Młode zespoły niestety często wychodzą z założenia, że im głośniej i mocniej, tym lepiej. Menace jest wyjątkiem. Owszem, jest mocno, jest głośno, ale przede wszystkim, jest w tym wszystkim melodia. Gitarzyści nie prześcigają się w tym, kto zrobi większy hałas, lecz grają naprawdę przyjemnie dla ucha, można by rzec, że jak na muzykę metalową, to wręcz przebojowo. Na szczególną uwagę zasługują trochę grunge’owy chwilami Ogień, bezkompromisowy i nieco motörheadowy kop w postaci utworu Giń oraz niemal przebojowa, doprawiona dobrym basowym przerywnikiem, Bezsenność i równie chwytliwy Playboy.

Dziewięć z dziesięciu utworów na płycie posiada teksty w języku polskim. I choć nie jestem zwolennikiem takich rozwiązań, bo zawsze twierdziłem, że nawet największa wyśpiewana bzdura po prostu lepiej brzmi po angielsku, kiedy większość osób jej nie rozumie, a ja mogę poudawać, że nie jestem z wykształcenia anglistą, to jednak zespołowi udało się nie polec na tym polu. Może niektóre fragmenty trącą nieco banałem, ale biorąc pod uwagę, ze członkowie Menace ledwo poprzekraczali dwudziestkę, można im te małe braki wybaczyć. Tym bardziej, że Żwiras, który te teksty wyśpiewuje, posiada mocny, rockowy głos i choć nie ma na tej płycie zbyt wielu okazji do popisywania się skalą, to pokazuje się z bardzo dobrej strony, prezentując chwilami rasową rockową chrypę.

Debiut Menace to więcej niż solidna rockowo-metalowa płyta sama w sobie, a jeśli weźmiemy pod uwagę wiek muzyków i ich jeszcze stosunkowo niewielkie doświadczenie, to jest to na pewno propozycja, na którą warto zwrócić uwagę. Jak tak dalej pójdzie, za kilka lat może być o nich głośno na polskiej scenie rockowej. A na razie wypada zaprosić na ich koncerty. Grupa gra głównie w północnej części kraju, ale zapewne nie pogardzi wycieczką w inne rejony Polski, jeśli tylko dostanie zaproszenie od jakiegoś klubu, więc jeśli macie znajomości wśród właścicieli takich przybytków, szepnijcie im słowo o zespole. Płytę natomiast można nabyć za niewielkie pieniądze bezpośrednio od zespołu, kontaktując się z jego członkami przez ich profil facebookowy, oraz na koncertach, na których Menace prezentuje się od kilku miesięcy w lekko zmienionym składzie – za bębnami od lutego zasiada Buczas. Wypada zatem jedynie czekać na kolejne studyjne nowości od Menace i życzyć im, by z każdym następnym wydawnictwem rozwijali się tak szybko, jak do tej pory.

oficjalna strona zespołu

Zapowiedź weekendowej trasy zespołu GARS

2011-09-08T20:00:00.008+02:00

Tym razem mamy informację, która najbardziej powinna zainteresować naszych czytelników z północy kraju. Musihilation, jako jeden z patronów medialnych, ma przyjemność zaprosić fanów ciężkiego grania na mini trasę przedstawianego przez nas niedawno zespołu Gars.

Trójmiejski post-hardcorowy zespół Gars, po entuzjastycznych recenzjach wydanej w czerwcu 2011 debiutanckiej płyty Gdzie akcja rozwija się, którą mieliśmy przyjemność przedstawiać Wam również na Musihilation, rusza w weekendową trasę. Przez 3 dni odwiedzą Słupsk, Malbork i Gdynię, grając razem z zaprzyjaźnionymi zespołami. Pierwszego dnia scenę dzielić będą z gwiazdą awangardowego metalu z Nowej Zelandii – El Schlong, drugiego z bezkompromisowym, zimno falowym Diphergan z Gniewu oraz ostatniego ze stonerowym, gdyńskim Octopussy.

Weekendowy Tour Garsów!

30.09 Motor Pub Słupsk + EL SCHLONG (avant metal - Nowa Zelandia), wstęp 8zł

1.10 Nemrod Malbork + Diphergan (zimna fala Gniew), wstęp 8zł

2.10 Blues Club Gdynia + Octopussy (stoner Gdynia), wstęp 7zł

Przypomnijmy, że Gars to zespół tworzący muzykę łączącą ciemne, melancholijne melodie z ciężarem niskich, gitarowych dźwięków i niebanalnych, polskich tekstów. Nagrali muzykę do filmu Moondreamer i EPkę Numer Zero, a w czerwcu 2011 wydali debiutancką płytę Gdzie akcja rozwija się, która zbiera masę pozytywnych recenzji. Tak o płycie pisał na Musihilation nasz człowiek, Bounce: Polityczno-społeczne rozważania pojawiają się mniej więcej w połowie kompozycji zawartych na płycie. Druga połowa to teksty bardziej osobiste. (...)Wokalista doskonale sprawdza się zarówno w czystych partiach wokalnych, jak i w tych agresywnie wykrzyczanych, hardcore'owych. (...)W kwestii instrumentalnej, ogromne pochwały należą się właściwie wszystkim członkom zespołu – za kompozycje, które pomimo słyszalnych wpływów różnych znamienitych kapel, mają swój własny, odrębny styl. Samo wykonanie tychże również nie pozostawia złudzeń co do klasy muzyków.

Singlem z płyty został numer Świt Odysei, będący mocnym głosem w sprawie inwazji na Libię. Do utworu nakręcony został teledysk, który obejrzeć można poniżej:

Słów kilka także o pozostałych kapelach, które będą dzielić scenę z Garsami:

EL SCHLONG - Po raz drugi w Polsce, El Schlong czyli nowozelandzki zespół o odjechanej nazwie i mocnym metalowym brzmieniu z kobietą na wokalu i gitarze. To mieszanka thrashu, hardcoru i progresywnego, epickiego metalu wykraczająca poza ramy standardowego brzmienia. Pierwsza płyta, The Baddies Are Coming, zebrała entuzjastyczne recenzje na całym świecie.

Jak sami o sobie piszą: Tak, nasza nazwa jest głupia, i nie, nie przejmujemy się tym. Nazwa zespołu jest po prostu nazwą firmową jak Cadburys albo McDonalds. Nazwa nie wpływa ani odzwierciedla muzyki, którą gramy. To jest dla nas mało ważne. Tako rzecze gitarzystka/wokalistka Leah Hinton. To właśnie ona założyła El Schlong w Dunedin (Nowa Zelandia) w 2003 razem z muzykiem Nickiem Baldwinem, grającym na basie. Swój charakterystyczny styl i umiejętności szlifowali na studenckiej punkowo/metalowej scenie przed przeprowadzką do stolicy w 2005 roku. Wellington zobaczyło zmianę w stylu, który transformował z „dziwacznego i optymistycznego” do cięższego i bardziej złożonego. Skutkiem tego było również przybycie ich obecnego perkusisty Jordana Tredraya oraz rozstanie z pierwszym wokalistą. Podczas pracy nad ich debiutanckim albumem, połączonej z przeprowadzką na drugą stronę świata - do Londynu, trzech członków El Schlong rozdzieliło pomiędzy siebie wokalne obowiązki. Debiutancki album - The Baddies Are Coming - został nagrany w kwietniu 2008 i otrzymał bardzo dobre recenzje na całym świecie. Album zawiera szerokie muzyczne spektrum, przechodząc od metalu do dziwnych, niepokojących dźwięków oraz wszystkiego co możliwe pomiędzy nimi. Tak jak szatan w wannie zaskoczony przez włos łonowy na imbirowym mydle… Animowany wideoklip stworzony dla tytułowej piosenki zajął drugie miejsce w Handle the Jandle Music Video Awards w 2010. W sierpniu 2010 zapakowali swoje torby i wyruszyli z powrotem na południową półkulę na wyjątkowo owocną wycieczkę z powrotem do domu. Time/Place został nagrany w sierpniu 2010 w Nowej Zelandii. Jest to wielki krok naprzód w porównaniu do ich poprzedniego albumu i pokazuje rozwój muzyczny zespołu. Jest jednocześnie epicki i minimalny, gwałtowny i delikatny, przejmujący i ciężki.

Jaki właściwie gatunek muzyki grają ? Może awangardowy metal opisuje to najlepiej, ale by ich naprawdę usłyszeć, musisz wsłuchać się w siebie. A nazwa? Możesz ich kochać albo nienawidzić ale na pewno nigdy nie zapomnisz El Schlong…

DIPHERGAN - autentyczni i konsekwentni w swojej własnej post-punkowej, zimnofalowej muzycznej drodze, którą określają mianem "trochę inaczej". Stąd też wziął się tytuł debiutanckiej płyty wydanej przez zespół własnym sumptem w 2009r. Zespół pochodzący z Gniewa istniał już w latach 1997-98, ale za nowy początek uznają rok 2006, kiedy to ustabilizował się jego skład, dzięki rezygnacji z życia na emigracji jednego z jego członków. Mocne bezkompromisowe, transowe brzmienie, przywodzące na myśl zarówno klasykę hardcore-punk jak i np. zespół Tool, a także polskie teksty o podporządkowywaniu się zastanemu narzuconemu porządkowi, wierze w szklany ekran i czerpaniu radości ze spędzania wolnego czasu w supermarketach wyróżniają ten zespół na pomorskiej scenie. Sami o sobie mówią, że jako zwyczajni ludzie grają prostą muzykę, która odzwierciedla emocje, które w nich tkwią.

OCTOPUSSY - Trójmiejski zespół rockowy łączący brzmienia rock’n’roll, stoner, blues. Pięciu chłopaków zainspirowanych tytułem filmu o Jamesie Bondzie, stworzyło grupę, w której odbijają się echa klimatu południa USA oraz rozległych terenów pustynnych. W ich muzyce nie ma jednoznacznego przekazu, dla nich natomiast liczy się melodia i rock’n’roll.

więcej o zespołach można dowiedzieć się z ich stron oficjalnych, oraz profili na portalach społecznościowych, do odwiedzenia których zapraszamy:

profil zespołu Gars na Facebooku

profil zespołu El Schlong na Myspace

profil zespołu Diphergan na Myspace

profil zespołu Octopussy na Facebooku

Informacje zawarte w artykule pochodzą ze źródeł własnych oraz z materiałów prasowych dostarczonych przez zespoły, za przysłanie których dziękujemy.

Iris - pejzaże malowane instrumentami

2011-09-07T22:18:00.004+02:00

Tak to już czasem jest – człowiekowi wydaje się, że zna mnóstwo muzyki, zarówno tej starszej, jak i tej nowszej, słyszał sporo płyt, zaznajomiony jest z nazwami i twórczością wielu zespołów, a tu nagle trafia mu się coś, co światło dzienne ujrzało już dawno temu, idealnie wręcz wpasowuje się w gust, a jednak nazwa ani tytuł płyty niewiele mówią. Takie właśnie uczucia towarzyszyły mi przy odsłuchu płyty Crossing the Desert, zespołu Iris.

Iris to zespół, a raczej projekt, który narodził się w 1995 roku. Kluczowym dla powstania Iris był jednak rok 1990, kiedy francuski multiinstrumentalista Sylvain Gouvernaire, wraz ze swoim ówczesnym zespołem o nazwie Arrakeen, miał okazję pełnić rolę rozgrzewacza publiczności przed koncertami grupy Marillion, która właśnie była w trasie promującej album Seasons End. Wkrótce po zakończeniu trasy, Arrakeen rozpadł się, a sam Gouvernaire przeniósł się do Anglii. Tam też zaczął tworzyć muzykę na potrzeby jednoosobowego jeszcze wtedy projektu. W międzyczasie wyrabiał też sobie nazwisko w brytyjskim światku muzycznym, grywając z takimi muzykami, jak Cozy Powell, czy klawiszowiec Marillion, Mark Kelly. W połowie lat dziewięćdziesiątych miał już niemal cały materiał na ewentualną płytę, wtedy też do gry weszli dwa pozostali muzycy, którzy stworzyli Crossing The Desert – basista Marillion, Pete Trewavas oraz Ian Mosley, perkusista tego samego zespołu.

Nagrana w latach 95-96 płyta, to 50 minut instrumentalnej muzyki na najwyższym poziomie, zahaczającej dość znacznie o rock progresywny, choć nie stroniącej od innych naleciałości i eksponującej talenty wszystkich trzech muzyków. Nawiązań do Marillion oczywiście nie trudno uniknąć, w końcu na płycie zagrała sekcja rytmiczna brytyjskiego zespołu, jednak fakt, że płyta jest całkowicie pozbawiona wokali sprawia, że Gouvernaire mógł nieco zaszaleć, jeśli chodzi o brzmienie klawiszy i gitar. Brak konieczności zostawienia miejsca dla głosu dał mu olbrzymią swobodę rozbudowywania swoich partii oraz okazję do zademonstrowania często pasjonujących pejzaży gitarowo-klawiszowych.

Crossing The Desert to jednak nie jest po prostu kolejny popis gry na instrumentach. To przede wszystkim niesamowity klimat tworzony przez gęste podkłady klawiszowe i zagrywki gitarowe, których nie powstydziliby się Steve Rothery z Marillion, czy nasz Piotr Grudziński z Riverside. Momentami gitara niemal śpiewa, jak choćby w otwierającym płytę utworze Indian Dream. Na krążku dominują złożone, 8-10 minutowe kompozycje, zachwycające pięknie malowanymi obrazami. Są jednak i utwory krótsze oraz dość nietypowe rozwiązania, jak choćby w Train De Vie, który, zgodnie z tytułem, zaczyna się od zagranego na instrumentach podkładu, przypominającego... powolne ruszanie lokomotywy. Następujące po sobie kolejno utwory tworzą niezwykle spójną całość, utrzymaną w stylistyce soczystego, bogato zaaranżowanego i pełnego klimatu rocka z domieszkami progresji. Muzycy potrafią jednak umiejętnie żonglować nastrojami, serwując nam na przykład fortepianowe otwarcie utworu Memory Of Eagle, który jest dostojną i pełną klimatu odmianą po dwóch pierwszych, znacznie bardziej energicznych utworach. Warto też niewątpliwie zwrócić uwagę na rozpoczynający się, zgodnie z nazwą, dźwiękiem wojennych bębnów utwór War, a także na ponad dziesięciominutową kompozycję tytułową, której początek jest, co ciekawe, bardzo podobny do jednego z utworów z wydanej kilka tygodni temu płyty Yes, Fly from Here, którą recenzowaliśmy jakiś czas temu.

Nie zawodzą też utwory krótsze, jak choćby lekki i pełen luzu, a do tego doprawiony iście plemiennymi bębnami Tap On Top, czy też zamykający płytę, naznaczony nawet pewnymi wpływami ambientowymi i partiami klawiszy, przywodzącymi na myśl raczej zespół Enigma, Ocean Song.

Crossing The Desert to pełna klimatu podróż, w którą udać powinni się nie tylko fani Marillion, ale także ci, którzy cenią solowe dokonania Dereka Sheriniana oraz płyty Liquid Tension Experiment. Mam też wrażenie, że płyty tej musiało słuchać sporo muzyków polskiej sceny progresywnej, bo parę motywów można usłyszeć choćby w utworach jednej z ciekawszych grup młodego pokolenia – Disperse. Nagranie płyty instrumentalnej nie jest może zadaniem trudnym, jednak stworzenie takiej płyty, która będzie, mimo braku wokali i tekstu, przyciągała słuchacza i nie pozwalała mu się nią znudzić, to już zadanie znacznie bardziej skomplikowane. Zwłaszcza, jeśli wydawnictwo to nie jest jedynie zbiorem sztuczek i zagrywek, mających pokazać szybkość palców muzyków. Gouvernaire (bo to on jest kompozytorem niemal całości materiału; współautorem dwóch kompozycji jest Mosley) poradził sobie więcej niż przyzwoicie, pokazując jednocześnie wirtuozom gitary pokroju Vaia czy Malmsteena, że nie trzeba grać bez przerwy miliona dźwięków i pasaży na sekundę, żeby instrumentalny album był interesujący dla słuchacza.

Zespół Iris ruszył po wydaniu płyty w trasę, choć już w zupełnie innym składzie. Gouvernaire był zmuszony, wobec zobowiązań Trewavasa i Mosleya w ich macierzystej kapeli, zwerbować mniej znanych muzyków na ich miejsce. Studyjna historia Iris nie miała, jak do tej pory, swojego dalszego ciągu w tym składzie osobowym, a Crossing The Desert zostało płytą nieco zapomnianą, którą w dodatku dość ciężko znaleźć, gdyż cały nakład został wyczerpany. Jedynym miejscem, gdzie wydawnictwo można jeszcze dostać na tradycyjnym nośniku są serwisy aukcyjne, choć istnieje też możliwość nabycia jej w formie mp3 przez oficjalną stronę Marillion.

Z cyklu 'Klasycy Nieklasycznie': Queen - The Game (1980)

2011-09-03T00:18:00.009+02:00

Queen, jako zespół nie tylko czerpiący z wielu muzycznych gatunków, ale też współodpowiedzialny za wytyczanie nowych muzycznych szlaków, ma fanów zarówno wśród zwolenników mocnego, gitarowego grania, jak i wśród tych, którzy niezbyt często wychodzą w swoich zainteresowaniach poza muzykę pop. Przez lata jakoś tak się złożyło, że fani tego zespołu podzielili się w pewnym sensie na dwa obozy – tych, którzy uwielbiają wczesne oblicze zespołu, oraz tych, którym bliższe są jego późniejsze dokonania. Linią graniczną obu tych epok jest przełom lat 70-tych i 80-tych oraz płyta The Game.

Ciężko w zasadzie jednoznacznie stwierdzić do której grupy należałoby ten album przypisać – czy do okresu rockowego, czy też tego, kiedy zespół był nieco bardziej nastawiony na masowego odbiorcę. Największą zaletą lub też wadą, zależy jak na to spojrzeć, jest w przypadku tej płyty właśnie to połączenie rockowego ducha i popowej przebojowości, która dominuje na The Game. Wydany w 1980 roku album był prawdziwym przełomem w karierze zespołu, choć na pewno nie pierwszym. W znacznym jednak stopniu ukształtował nowe oblicze grupy. Anglicy znani byli w pierwszych latach działalności między innymi z tego, że stanowczo podkreślali brak wykorzystywania syntezatorów na swoich płytach. Dźwięki, które byli w stanie wyczarować przy użyciu swoich podstawowych instrumentów były często tak niezwykłe, że niektórym dziennikarzom wydawało się wręcz niemożliwe, żeby powstawały jedynie przy użyciu gitar czy też różnych studyjnych sztuczek. Hasła, które często pojawiały się we wkładkach do kolejnych płyt Queen – No Synths!, and nobody played synthesiser – miały to potwierdzać. Wraz z wydaniem The Game, stały się jednak nieaktualne.

Syntezatory na tej płycie nie są siła dominującą, na to przyszła pora dwa lata później, są jednak na tyle słyszalne, by po latach irytować swoim archaicznym brzmieniem. Niewątpliwie były one przekleństwem muzyki rockowej w latach 80-tych i po latach na wielu albumach z tego okresu brzmią po prostu kiczowato. Cała tamta dekada nie była, co tu dużo mówić, zbyt udana dla weteranów rockowych. Wiele zespołów nie przetrwało zmian w muzycznych trendach, inne doświadczyły ogromnych zmian w składach, kolejne jakoś tę dekadę przetrwały w jednym kawałku, ale często odbijało się to na ich muzyce. Queen jest tego doskonałym przykładem. Jakby na potwierdzenie tego, że zespół wchodzi w nową erę, płytę otwiera syntezatorowy, ciężki do zniesienia wstęp do Play The Game.

Cała płyta mogłaby zostać określona przedrostkiem „naj-„. Najkrótsza w historii zespołu, bo trwająca jedynie 35 minut. Najbardziej przełomowa, jeśli chodzi o zmianę stylistyki. Ale jednocześnie jest to najlepiej sprzedający się album Queen, zwłaszcza w Stanach. Bo mimo, że bardzo suche brzmienie perkusji i dość płaska produkcja Macka mogą drażnić, a cały album, mimo swojej mizernej długości, jest bardzo nierówny, to jednak właśnie na tej płycie znajdują się utwory, które po drugiej stronie Atlantyku stały się największymi hitami zespołu. Mowa tu choćby o bardzo elvisowskim Crazy Little Thing Called Love, napisanym przez Mercury’ego w... wannie, czy też o napędzanym świetnym motywem basowym (i cóż z tego, że pożyczonym od grupy Chic) utworze Another One Bites The Dust, który po dziś dzień jest jednym z ulubionych muzycznych przerywników podczas spotkań sportowych lig zawodowych w USA. Skoro już przy motywach basowych jesteśmy, niewątpliwie jedną z cech charakterystycznych tej płyty jest spore wyeksponowanie gry Johna Deacona. Chyba nigdy wcześniej basista Queen nie miał takiego wpływu na muzykę grupy. Co prawda na pierwszych albumach znajdują się utwory, w których Deacon wyczynia prawdziwe cuda, tam jednak są one dość mocno schowane pod wirtuozerskimi popisami Briana Maya. Tutaj to bas często odgrywa pierwszoplanową rolę – nie tylko we wspomnianym Another One Bites The Dust, dzięki któremu zespół trafił do czołówki list przebojów... r&b, ale też w jednym z ciekawszych i najbardziej nietypowych dla tego zespołu kawałków – Dragon Attack.

Tym, co pozwala słuchaczom uwierzyć, że to jednak wciąż ten sam zespół, który kilka lat wcześniej nagrywał takie płyty jak Sheer Heart Attack czy A Night At The Opera, są wokale. Nie tylko główny wokal Freddiego Mercury’ego, lecz przede wszystkim chórki. To od zawsze był jeden ze znaków rozpoznawczych tej grupy. Skomplikowane, wielogłosowe linie wokalne nie zostały całkowicie wyeliminowane z twórczości zespołu wraz z nastaniem nowej dekady, przynajmniej jeszcze nie na tej płycie. Słychać to wyraźnie choćby w singlowym Save Me, czy śpiewanym głównie przez Maya, Sail Away Sweet Sister. Właśnie te dwa utwory są łącznikiem ze ‘starym Queen’ i bez trudu wkomponowałyby się idealnie w którąś z poprzednich płyt grupy. Pierwszy z tych utworów to także jedna z niewielu na tej płycie okazji dla Briana Maya do pokazania, że jest jednym z najwybitniejszych gitarzystów w historii rocka. Niestety zbyt często jego gitara jest na The Game schowana bądź zastępowana sztucznymi dźwiękami z syntezatorów. Ten sam zarzut można by zresztą postawić Rogerowi Taylorowi. Jego bębny brzmią płasko, sucho, a partiom przez niego granym brakuje polotu. I to jest chyba właśnie główna wada tej płyty – mając w zespole tak genialnych muzyków jak May i Taylor, postawiono na sztuczność i bezduszność maszyn.

Drugą dużą wadą są też po prostu kiepskie kompozycje. O ile wspomniane wcześniej utwory należą do najlepszych, jakie zespół nagrał w latach 80-tych, to część płyty jest zwyczajnie słaba. Rock It rozpoczyna się całkiem niezłym i bujającym wstępem, śpiewanym przez Mercury'ego, ale potem przechodzi w przyzwoity, ale jednak mocno wtórny i w dodatku zabity produkcją rock n’ roll z Taylorem jako głównym wokalistą. To samo można napisać o Don’t Try Suicide. Niby słucha się tego bez bólu zębów i uszu, ale oryginalności w tym niewiele, a tekst należy do najbanalniejszych w historii Queen. Nic natomiast nie ratuje napisanego przez Taylora utworu Coming Soon, który jest zwyczajnie nudny, zmierza absolutnie donikąd i jest mocnym kandydatem do miana najgorszego kawałka, wydanego pod szyldem Queen.

Tak duże zróżnicowanie jakościowe poszczególnych kompozycji na płycie jest dość zaskakujące, nie tylko przez wzgląd na te mizerne 35 minut muzyki, które trafiło na płytę, ale też przez fakt, że w czasie dwóch sesji nagraniowych, zarejestrowano podobno dużo więcej materiału. Część z tych utworów trafiła na solową płytę Taylora, Fun In Space, inne z kolei do dzisiaj leżą pod tonami kurzu w archiwum zespołu i czekają, aż panowie May i Taylor przestaną w końcu raczyć nas kolejnymi składankami i wersjami We Will Rock You i wydadzą box set z demami i niedokończonymi utworami, który obiecywany jest fanom od mniej więcej dekady.

The Game to płyta wielu początków, ale i końców. Początek ery syntezatorowej i pop-rockowej, a także nowy wizerunek Mercury’ego, który z chudego, długowłosego, odzianego w damskie ciuszki chłopaka, przeobraził się w noszącego skóry, krótko ostrzyżonego mężczyznę, prezentującego niemal wzorcowy gejowski image tamtych czasów. Wiele osób, zwłaszcza w Ameryce, nie mogło zaakceptować Mercury’ego w takim wydaniu, mimo, ze niespecjalnie przeszkadzało im wcześniejsze noszenie przez niego kobiecych ubrań i malowanie paznokci. Androgeniczny Freddie był dla Stanów do przyjęcia, Freddie gej już nie. Dlatego też, w dużej mierze, był to ostatni album Queen, który odniósł sukces w Ameryce. To również ostatnie wydawnictwo studyjne, na którym główne wokale przejmują na chwilę panowie May i Taylor – tradycja ta została zapoczątkowana już na debiutanckim albumie grupy i przetrwała aż do The Game. Niestety, na kolejnych płytach nie była już kontynuowana.

The Game to płyta nierówna, ale w ogólnym spojrzeniu dość dobra. Zwłaszcza jeśli porównamy ją z tym, co panowie z Queen wyczyniali przez kolejnych kilka lat. Nijak ma się jednak do największych dzieł zespołu, nie tylko stylistycznie, ale także jakościowo. Z zespołu, który był pionierem w wykorzystaniu możliwości swoich instrumentów, jak i w wytyczaniu nowych muzycznych ścieżek, Queen stało się naśladowcą panujących trendów, co aż nadto widoczne było na kolejnych wydawnictwach grupy. The Game to płyta, która brzmieniowo bardzo się zestarzała, choć nieco ratuje ją wydana kilka lat temu wersja DVD Audio, zmiksowana w systemie 5.1, tyle, że do takiego potraktowania znacznie lepiej nadawałyby się wczesne albumy grupy, przepełnione wokalnymi i instrumentalnymi nakładkami. Z The Game niestety nawet format 5.1 nie jest w stanie uczynić płyty, którą w całości słuchałoby się z przyjemnością. To wydawnictwo to jednak tylko przedsmak tego, co Queen zgotowało swoim fanom w kolejnych latach tamtej dekady. Tę płytę można podsumować tak: jeśli twój ulubiony zespół rockowy zaczyna nagle zabawy z syntezatorem i elektronicznym zestawem perkusyjnym, to wiedz, że coś się dzieje...